Τα άβαταρ και το ∆ΝΤ

Τι ‘ναι η πατρίδα µας; «Μην είναι οι κάµποι; / Μην είναι τ’ άπαρτα ψηλά βουνά; / Κι αυτά κι εκείνα…», απάντησε ο Ιωάννης Πολέµης. Στο ίδιο ερώτηµα κλήθηκαν να απαντήσουν σε φόρουµ για τον πολιτισµό και τον τουρισµό στη Θεσσαλονίκη η βυζαντινολόγος Ελένη Αρβελέρ που αυτοχαρακτηρίστηκε «αρκούντως ελληνοκεντρική και όχι ελληνολάτρις» και ο Σάκης Σερέφας (κάλυψε το κενό του απόντος Κώστα Γαβρά), ο οποίος χαρακτήρισε, συγγραφική αδεία, τη Θεσσαλονίκη ως… Αβαταρ και όσους καλλιεργούν ή βαυκαλίζονται µε τους εκάστοτε µύθους επίσης ως «άβαταρ» ή έστω ως «δίποδες σκεπτοµορφές». Ο συγγραφέας µάλιστα τα «έβαλε» όλα στο στόµα ενός εφήβου στο µονόπρακτο θεατρικό που έγραψε για το φόρουµ. Η Ελένη Αρβελέρ χαρακτήρισε την έννοια της «Ελλάδας» ως «απόλυτο προορισµό όλων των ταξιδιών» και τη Θεσσαλονίκη ως «την πρώτη και απόλυτη πόλη στην Ιστορία, καθώς σ’ αυτή συνυπάρχουν µε απόλυτη συνέχεια αστικού βίου ο αρχαίος, ο βυζαντινός και ο χριστιανικός πολιτισµός». Οσο για τα περί «εθνικής καθαρότητας», τα χαρακτήρισε ευθαρσώς ως «βλακείες». «∆εν υπάρχει βιολογική συνέχεια των σύγχρονων Ελλήνων, ούτε καθαρότητα αίµατος, υπάρχει όµως πνευµατική συνέχεια και καθαρότητα πνεύµατος µε µέγιστο πνευµατικό προνόµιο των Ελλήνων τη γλώσσα», τόνισε. «∆εν κινδυνεύουµε από το ∆ΝΤ αλλά από τους Νεοέλληνες που δεν γνωρίζουν σωστά ελληνικά».