Τιµή στην πρίµα µπαλαρίνα

Τα αστέρια του χορού από τη Ρωσία και τη Γαλλία τιµούν τη θρυλική χορεύτρια που συµπληρώνει αύριο τα 85 της χρόνια
Ηντίβα του χορού, ηπρίµα του κλασικού µπαλέτου, Μάγια Πλισέτσκαγια γίνεται αύριο (Σάββατο) 85 ετών. Και τα αστέρια του χορού από τη Ρωσία και τη Γαλλία τιµούν τη θρυλική κυρία µε ένα γκαλά στο Παρίσι, στις 6∆εκεµβρίου. Οι σολίστες από το Μπολσόικαι το Μαριίνσκιθα συναντήσουν πάνω στη σκηνή τούς χορευτές της Οπερας του Παρισιού και όλοι µαζί θα κάνουν τις φιγούρες τους µπροστά στη Μάγια Πλισέτσκαγια και τους φίλους της, οι οποίοι θα παρακολουθούν από την πρώτη σειρά. Ανάµεσά τους ο γάλλος µετρ Πιερ Καρντέν, η κουβανέζα χορεύτρια και χορογράφος ΑλίσιαΑλόνσο, οι γάλλοι χορογράφοι Πατρίκ Ντιπόν και Ρολάν Πετί. «Μένω έκπληκτηκάθε φορά µετην ανταπόκριση του κοινού.Οπου κι αν βρίσκοµαι, υπάρχουν µάτιαενθουσιασµένα και χειροκροτήµατα. Και δεν το κάνουνεπιτηδευµένα. Οι άνθρωποι είναι ειλικρινείς στις αντιδράσεις τους. Πάντα έζησακι εξακολουθώ να ζω γι’αυτές τις στιγµές», λέει η Μάγια Πλισέτσκαγια.

Από την αρχή της καριέρας της ήταν έναδιαφορετικό είδος µπαλαρίνας. Σε αντίθεση µε άλλες χορεύτριες δεν περνούσε τον χρόνο της ιδρώνοντας από τις ασκήσεις µαζίµε το κορντε µπαλέ. Αµέσως µετά την αποφοίτησή της από τη Σχολή Χορού του Μπολσόι πήρε το χρίσµα της πρώτης µπαλαρίνας το 1943. Μπορεί οι γονείς τηςνα είχαν χαθεί στα πογκρόµ του Στάλιν και η ίδια να εθεωρείτοκόρη «εχθρού του λαού», είχε όµως τα δώρα της φύσης στο εύπλαστο σώµα της.

«Λέγεται ότι εν αρχή ήταν ο λόγος. Εγώ σκέφτοµαι ότι στην αρχή ήταν ηκίνηση. Γιατί µέσα στην κίνηση εµπεριέχονται τα πάντα και όχι στον λόγο» είναι η δική της κοσµοθεωρία. Βέβαια µια µπαλαρίνα µε σπάνιαευκαµψία στην πλάτη της, µε µακριά χέρια που είχαν ρέουσα χάρη, αλησµόνητη έως σήµερα στους θαυµαστές του κλασικού χορού, είναι εύκολο να θεωρεί ότι η κίνηση προηγείται όλων. Και αποδεικνύοντας έµπρακτα ότι πάντα υποστηρίζει τους φορείς των νέων πραγµάτων, στα γενέθλια των 70 της χρόνων χόρεψε το έργο του Μορίς Μπεζάρ «Αβε Μάγια», αφιερωµένο σε εκείνην.

Το 1996, ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Ακιχίτο τής απένειµε το Αυτοκρατορικό Βραβείο, που θεωρείται αντάξιο ενός Βραβείου Νοµπέλ για την Τέχνη. Στην πατρίδα της τη Ρωσία είναι ο εθνικός τους θησαυρός. Οµωςµε τις αυθεντίες του ρωσικούµπαλέτου δεν υπήρχαν ούτευπάρχουν στενοί δεσµοί. Στα χρόνια του σοβιετικού καθεστώτος και ως αστέρι του Μπολσόι είχε δεχτεί πιέσειςαπό τον σοβιετικό λαό να γίνει µέλος, ανκαι εβραϊκής καταγωγής, στην Αντι-Σιωνιστική Επιτροπή. Οταν περιόδευε µε το Μπoλσόι στο εξωτερικό τηδεκαετία του ‘60η σοβιετική µυστικήαστυνοµία απαίτησε από τηνΠλισέτσκαγια ναπροκαλέσει «το ενδιαφέρον» του γερουσιαστή Ρόµπερτ Κέννεντυ.

Σοβιετική αποµόνωση
Η Πλισέτσκαγια έφτασε στην καλλιτεχνική της ωριµότητα στα τέλη του ‘40 και στη διάρκεια του ‘50. Την εποχή δηλαδή της σοβιετικής αποµόνωσης από τη ∆ύση.Στην περιοδεία του Μπολσόι στοΛονδίνο το 1956, εκείνη δεν έλαβε µέρος. Και το 1959 όταν η οµάδα ταξίδεψε στην Αµερική, είχε έναν µικρό ρόλο. Οµως το 1961 εµφανίστηκε ως καλεσµένη καλλιτέχνις της Οπερας του Παρισιού κι έτσι άρχισε µια µακρόχρονη σχέση µε τους γάλλους χορογράφους και τις οµάδες χορού. «Ολη την ώρα η πολιτική», σχολιάζει µε νόηµα στο περιοδικό «Dance Magazine», εξηγώντας πώςοι σοβιετικοί της έδωσαν άδειανα χορέψει το «Ασθενές Ρόδο» του ΡολάνΠετί, εµπνευσµένο από την αυτοκτονία τού (ανεπιθύµητου για το σοβιετικό καθεστώς) ποιητή Βλαντίµιρ Μαγιακόσφκι. Ηταν το 1973, εποχή που ήταν αδιανόητο για σοβιετικόπολίτη να εργαστεί στο εξωτερικό.

Ωστόσο ο Λουίς Αραγκόν,αµφιλεγόµενη προσωπικότητα στο γαλλικό κοµµουνιστικό κόµµα, έδειξε ενδιαφέρον για την παραγωγή κι έκανε το σχετικό λόµπι µε τις σοβιετικές αρχές για την Πλισέτσκαγια.

Στην πατρίδα της τη Ρωσία είναι ο εθνικός τους θησαυρός. Οµως µε τις αυθεντίες του ρωσικού µπαλέτου δεν υπήρχαν ούτε υπάρχουν στενοί δεσµοί

Στο Ηρώδειο και στα 75 της!

Η Μάγια Πλισέτσκαγια είχε χορέψει και για το ελληνικό κοινό, εισπράττοντας τα θερµά του χειροκροτήµατα, το 1983 όταν χόρεψε µε τα Μπαλέτα του Βίλνιους την «Αννα Καρένινα» σε δική της χορογραφία και σε µουσική του συζύγου της Ροντιόν Σεντρίν. Και τον Ιούνιο του 1998 ερµηνεύοντας τον «Θάνατο του Κύκνου», το σήµα κατατεθέν της καριέρας της από τη «Λίµνη των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι, στο Gala des Etoiles και πάλι υπό τη σκιά της Ακρόπολης, στο Ηρώδειο.