[AΝΑΛΩΣΙΜΑ] Αγανακτισµένοι καλοί µαθητές

Κάτω από το ρεπορτάζ για την επίθεσηρατσιστών στην Πλατεία Αττικής,την ώρα που προσπαθούσαν οι µουσουλµάνοι να γιορτάσουν τοΜπαϊράµι τους, είχε οκτώ σελίδες σχόλια. Σοκαρισµένοι άνθρωποι έγραφαν, µα πώςείναι δυνατόν η Αστυνοµία να προστατεύ ει µουσουλµάνους; Ανάµεσα µερικοί εξηγούσαν τα αυτονόητα, ξέρετε, οι θρησκευτικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώµατα, ύστερα οι άλλοι ξαναέβγαζαν την πίκρατους. Μα πώς δόθηκε άδεια; Ξέρετε, θρησκευτική γιορτή είναι,δεν είναι οργανωµένο έγκληµα… Η επίθεση είναι τοέγκληµα, η απειλή. ∆εν έχουµε συνηθίσ ει, αυτό ναλέγεται, κελεµπίες. Μόνο ως τουρίστ εςόταν πάµε στα παζάρια. Τηλέξη «Μπαϊράµι» την είχαµε µάθει στην Ιστορία στο σχολείο πρώτη φορά, εκεί που ο Κανάρηςπυρπολούσετη ναυαρχίδα µετά τη σφαγή της Χίου, «την ώρα που οι Τούρκοι γιόρταζαν το Μπαϊράµι τους». Σαν τώρα θυµάµαι τη φράση, κάναµε τρεις φορέςτην ίδια Ιστορία, την εµπεδώσαµε, αλλά τα πράγµατα άλλαξαν. Ή µάλλον από τότε στην πραγµατικότητα, τα Μπαϊράµια δεν ήταν για πολέµουςκαι σφαγές. Ακόµα και τότε επρόκειτο για κάτι έκτακτο, αιµατηρό, εξαίρεση στουςκανόνες αλληλοσεβασµού τωνθρησκευτικών γιορτών που συνήθως υπήρχαν. Μπαϊράµι θα πει γιορτή, δεν µας το εξηγούσαν, το άφηναν έτσι,µια άγνωστη λέξη κάπως µυστήρια – αν έλεγαν θρησκευτική γιορτή θα ακουγόταν άσχηµα. Τρεις φορές µαθαίναµε το έκτακτο αιµατηρό γεγονός, τη σφαγή της Χίου και την πυρπόληση, γινόταν ο πόλεµος κανόνας στο µυαλό µας. Ούτε µια φορά τα ανθρώπινα δικαιώµατα και το Ελληνικό Σύνταγµα που απαγορεύει τον ρατσισµό και προστατεύει τις θρησκευτικές ελευθερίες. Τι να σου κάνουν και οι καλοί µαθητές όλωντων ηλικιών; Απορούν µια ζωή για τα παράξενα που συµβαίνουν στην Αθήνα. Ευτυχώς υπάρχουν και κακοί µαθητές, αυτοί µπορεί πιο εύκολα να δείχνουν µεγαλύτερη κατανόηση και σεβασµό στις θρησκευτικές γιορτές των άλλων.