ΜΑΤΙΕΣ Πολυτεχνείο

Οι εκλογές τελείωσαν την Κυριακή, αλλά εµείς εξακολουθούµε να κουβεντιάζουµε για τ’ αποτελέσµατά τους ακόµη και σήµερα, Τετάρτη 17 Νοεµβρίου. Κι όταν λέω «εµείς», αναφέροµαι σε καµιά δεκαριά δηµοσιογράφους και 20-30 πολιτικούς, που βρίσκονται συνεχώς στη µικρή οθόνη και µας σερβίρουν τοµακρύ τους και το κοντό τους µε πάσαν δυνατή λεπτοµέρεια και αυταρέσκεια.

Και την ίδιαστιγµή η κατάσταση της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο. Η«Ευρωστάτ» αποκάλυψε ότι το έλλειµµα ανέβηκε στο 15,4%. Οµως,για µας, σηµασία έχει πια το ότι οι Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν ότι τα στατιστικά µας στοιχεία είναι καθαρά, είµαστε εντάξει, κερδίζουµε σε αξιοπιστία _ οι δανειστές µας θα µας εµπιστεύονται εφεξής! Αλλά για το πού θα βρούµε τα παραπανίσια λεφτά που πρέπει να δώσουµε, δενυπάρχει στοννου µας κάτι συγκεκριµένο. Προτάσεις διατυπώνονται, που δεν ξέρουµε αν θα γίνουν δεκτές από την τρόικα.

Και έχουµε και το Πολυτεχνείο.

Αυτή η πηχτή βαβούρα των προεκλογικών τηλεοπτικών πάνελ δεν άφησε να περάσει στον κόσµο ούτε µίαλέξη για τονεορτασµό της επετείου, λαµπρής, ιστορικής, ηρωικής. «Για Πολυτεχνεία θα µιλάµε τώρα;Αλλωστε, έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε. Βαρεθήκαµε να δοξάζουµε. Και, στο κάτω κάτω, εµείς είµαστε µια άλλη γενιά, που ακολουθεί τον δικό της δρόµο». Είναι οι κουβέντες που ακούν από τους σηµερινούς σαραντάρηδες, πολλοί από τους οποίους έχουν καταλάβει µεγάλα πόστα. ∆υστυχώς, έτσι έχουν τα πράγµατα. Και φοβάµαι ότι σεδυο-τρία χρόνια η πορεία µε τη µατωµένη σηµαία ολοένα θα µαζεύεται, ολοένα θα κονταίνει. Βιαζόµαστε να ξεχάσουµε. Να ξεχάσουµε µια γενναία πράξη της νεολαίας πουχάρισε τιµή και δόξα στην πατρίδαµας.

Στο µεταξύ, οι πολιτικοί µας, το βιολί τους. Κανείς δεν έχασε την Κυριακή! Ολατα κόµµατα κέρδισαν! Προσθέσεις, αφαιρέσεις, διαιρέσεις, αναγωγές, για «νααποδειχθεί» ότι όλα βαίνουν καλώς. Οµως δεν βαίνουν καθόλου καλώς. Οταν η αποχή φτάνει στο θηριώδες 53%, σηµαίνει ότιο λαός, οι µισοί και παραπάνω ψηφοφόροι, δεν θέλει κανένα πάρε-δώσε µε την πολιτική τάξη. Την περιφρονεί. Οσοι είναι νέοι, κυρίως, και βλέπουν µπροστά τους ότι αύριο δεν θα έχουν µεροκάµατο. ∆ιαβάζουν τανούµερα του χρέους και πελαγώνουν: 144,2% του ΑΕΠ χρωστάµε. Ιλιγγιώδες ποσό. Πώς θα καλυφθεί αυτό για να µπορέσουµε, κάποια ώρα, να δανεισθούµε από τις αγορές; Αγνωστο. Μοναχά καβγάδες και προσβολές µεταξύ των αρµοδίων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης καικουβέντες για συναίνεση, στη βάση τού «σου δίνω και µου δίνεις».Και ένας ολόκληρος λαός να αγωνιάκαι να εξοργίζεται.

Οσο δεν εξοργίσθηκε ποτέ,από τη Μεταπολίτευση και δώθε…