ΜΑΤΙΕΣ Χωρίς νέους

Καλοτάξιδοι, σιδεροκέφαλοι και µε γερό στοµάχι. Οι πρώτες ευχές µου σε όσους εξελέγησαν µε τον «Καλλικράτη»: Περιφερειάρχες, δηµάρχους κ.λπ. κ.λπ.Τα ονόµατά τους δεν τα ξέρω _ απόγευµα της Κυριακής, ώρα 7, που γράφω στις «Ματιές». Τη χρειάζονται όµως την καλή αύρα όλων µας, γιατί οι ευθύνες που αναλαµβάνουνείναι πολύ µεγάλες σε µια περίοδο φριχτή: η Ευρώπη έχει τα χάλια της και η Ελλάδα τα δικά της, τα πιο µεγάλα. Και χρειάζεται να υπενθυµίσω εδώ ότι ολόκληρη η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι χρεωµένη ώς τον λαιµό, χωρίς να έχει παραγάγει το έργο που έπρεπε. Τα περισσότερα λεφτά φύγανε σε διορισµούς και γιορτές, πανηγύρια, φρου φρου και αρώµατα.

Επιτέλους τέλος, που θα ‘λεγε και ο Λαλιώτης. Από σήµερα αρχίζει η καινούργια προσπάθεια της κυβέρνησης _ µάλλον συνεχίζεται µε µεγαλύτερη ένταση _ για να ‘ρθουν σε λογαριασµό τα οικονοµικά της χώρας. Μην έχουµε αυταπάτες.

Για να τα βγάλουµε πέρα θα πρέπει να καταπιούµε όλα τα χάπια µε το κινίνο. Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι _ οι πάντες. Αλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Κι ας λένε κάποιοι _ όλο το προεκλογικό δεκαπενθήµερο ξοδεύτηκε, όχι για σχέδια που αφορούν την Αυτοδιοίκηση, αλλά για το αντιµνηµόνιο _ ότι υπάρχει κι άλλος δρόµος, «άλλη πολιτική», για να ρεφάρουµε.

Ενα παράδειγµα: Είδα χθες το πρωί στην τηλεόραση τον αρχηγό της αξιωµατικής αντιπολίτευσης, στην Πύλο. Μόλις είχε ψηφίσει και έκανε δηλώσεις. Τα πρώτα και τα τελευταία λόγια του, για το Μνηµόνιο. ∆εν έχουµε διέξοδο _ τα είπαµε. Και θα αντιγράψω κάτι που έγραψαν «ΤΑ ΝΕΑ» το Σάββατο: «Η απερχόµενη προσφυγή της Ιρλανδίας στο ∆ΝΤ δείχνει πόσο αβάσιµο και λαϊκίστικο είναι το επιχείρηµα που ανακάλυψε τελευταία η Ν.∆., ότι υπήρχαν και άλλοι δρόµοι για να ακολουθήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου πριν υπογράψει το Μνηµόνιο. Μα, αν υπήρχαν εναλλακτικές πολιτικές διάσωσης, θα τις είχε βρει και θα τις είχε ακολουθήσει η Ιρλανδία, µια χώρα µε στέρεα ανάπτυξη _ θυµηθείτε το ‘’ιρλανδικό θαύµα’’ _ η οποία στηριζόταν στις εκατοντάδες ξένες επενδύσεις και όχι στα δανεικά, όπως εµείς…».

Ψηφίζω στο Κουκάκι. Στο εκλογικό τµήµα 1997. Οι δρόµοι άδειοι. Ζήτηµα να κυκλοφορούσαν 50 άνθρωποι στην οδό Βεϊκου! Ρώτησα τις δύο κυρίες στο τµήµα µου «πώς πάει η προσέλευση;». Και µου είπαν ότι πριν από µένα είχαν ψηφίσει µόνον 32 άτοµα! Εκανα µια βόλτα και σε άλλα τµήµατα. ∆εν είδα ούτε έναν νέο να ψηφίζει! Οι νέοι γύρισαν την πλάτη στο πολιτικό σύστηµα.

Υστερόγραφο: Πέθανε ένας λαµπρός δηµοσιογράφος και υπέροχος άνθρωπος. Ο Θόδωρος Σγουρδαίος. Ηταν από τη Σέριφο. ∆ούλεψε πολλά χρόνια στα «ΝΕΑ». Είχε δύο αγάπες. Τη θάλασσα και το κυνήγι. Μπήκε σ’ ένα πλεούµενο πριν από µέρες. Βρήκαν το πλεούµενο τσακισµένο στα βράχια. Και δυο µέρες κατόπιν, το πτώµα του καπετάνιου του…