Ελληνικό ροκ σε αντεπίθεση

] «Σαν ταινία, βγάζει πιστόλι η Εφορία/ σηκώνω τα χέρια, φωνάζω για φόνο/ τους λέω θέλω χρόνο, αφού χρόνια πληρώνω…».

] Παρασκευή βράδυ στο «Gagarin» και δεν παίρνεις ανάσα απ΄ τον κόσμο. Ο Λεωνίδας Μπαλάφας στην πρώτη του μεγάλη συναυλία/δοκιμή και από κει πάνω που βρίσκεται βλέπει τον κόσμο να χορεύει. 1.200 νοματαίοι, είναι δυνατόν; Ούτε και ο ίδιος το πιστεύει.

] Ρέγκε και καλή καρδιά. Ο «Πυροσβεστήρας» (από τον δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε) στο φόρτε του, τα χέρια ψηλά και «χορεύω, χορεύω ό,τι προβλήματα έχω στην άκρη τ΄ αφήνω, ξεδίνω»- και το κάλεσμα φαίνεται να έχει αμέτρητους οπαδούς. Ο «Πυροσβεστήρας» έχει αγγίξει χορδή, η φλόγα είναι μεταδοτική.

] Νέος δίσκος, νέος κόσμος, πολύς κόσμος, πολλά κορίτσια, πολλή ενέργεια από τη σκηνή, πολύς ενθουσιασμός, το σκοτάδι χορεύει.

] Κλαρίνο και τσαμπούνα στο κέντρο της σκηνής- ο διονυσιασμός του ροκ φιλτραρισμένος μέσα από παραδοσιακές φόρμες- αλλά και τσέλο, μπάσο, τρομπέτα, κιθάρες, κρουστά…

] Τυχαίος τόσος κόσμος; Δεν νομίζω. Η μουσική στο μίξερ βγάζει ωραιότατα κοκτέιλ (ρέγκε, ντίσκο, φανκ, μπλουζ ακόμη και τσάμικο)

και ο στίχος «τσιμπάει» σαρκάζοντας την πραγματικότητα. Πυκνός, εύστοχος λόγος, λαϊκή ψυχή με γκάζια ροκά.

] Το συγκρότημα τα ΄χει τα χιλιομετράκια του κι αυτό φαίνεται πάνω στη σκηνή, ο Μπαλάφας το ΄χει εκ γενετής το συναυλιακό, έχει και ωραία ροκ φωνή- τι άλλο να θέλει κανείς από έναν νέο δημιουργό;

] To ελληνόφωνο ροκ αντεπιτίθεται, το ελληνόφωνο ροκ βάζει πλώρη για νέα ταυτότητα- και σαν να μου φαίνεται ότι (επιτέλους) αφήνει τα χέρια από το εξαντλημένο κλισέ των ΄90s (κι άλλο Μαχαιρίτσα, τι να τον κάνουμε;).

] Από την άλλη, ο κόσμος είναι μεγάλος και ανοιχτός, τα όρια καταργημένα, το «Staying alive» (του Τραβόλτα) μετατρέπεται σε μπλουζ, οι Τρύπες («Δεν χωράς πουθενά») σε βάζουν σε σκέψεις τύπου «βρε, κάπου το έχω ακούσει αυτό!».

] Η νέα γενιά μουσικών φαίνεται να… ανδρώνεται στον δρόμο, μέσα από ώρες τζάμινγκ σε στούντιο, υπόγεια σπιτιών, ταράτσες, παραλίες κ.λπ. γι΄ αυτό «ακούς» καθαρά (ξανά) το δέσιμο της παρέας.

] Σε αντίθεση με το αποστειρωμένο εσωστρεφή χώρο των ριάλιτιαπ΄ όπου προήλθε και ο Μπαλάφας – η ζωή εκεί έξω έχει πολύ ποδαρόδρομο, κουβάλα, ξεκουβάλα…

] Ο Μπαλάφας την απέφυγε την πεπονόφλουδα της γρήγορης αναγνωρισιμότητας, άφησε το ριάλιτι πίσω του, πήρε την κιθάρα του (τώρα παίρνει και το κλαρίνο του) και πάει. ] «Το θέμα είναι να μην κάνεις τη ζωή σου ριάλιτι», λέει. «Να γουστάρεις αυτό που κάνεις. Κι αυτό είναι μια ενέργεια που τη μοιράζεσαι με τον κόσμο».

] Τα πιο απλά ήταν πάντα τα πιο δύσκολα.