[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Δήµαρχος Καλκούτας

ΤηΝ πΟΛη την καταλαβαίνεις όταν επιστρέφεις. Οταν την συναντάς ξανά ύστερα από ένα ταξίδι σε κάποια µητρόπολη της Δύσης. Προσγειώνεσαι σ’ ένα σύγχρονο αεροδρόµιο, τρέχεις σ’ έναν ευρωπαϊκό αυτοκινητόδροµο και καταλήγεις σε µια βαλκανική Καλκούτα.

Ποιος δεν το έχει νιώσει; Στην Αθήνα, ο πολιτισµός από τον Τρίτο Κόσµο απέχει όσο το «Ελευθέριος Βενιζέλος» από την έξοδο της Αττικής Οδού στην Κατεχάκη. Ο Αθηναίος, που ξεκούρασε το βλέµµα του σε µια από τις πόλεις της Ευρώπης ή της Αµερικής, παλιννοστεί στον αισθητικό θόρυβο της αντιπαροχής.

Δεν είναι όµως µόνο ο υπερευαίσθητος, ο αλλεργικός στην ασχήµια που βρίσκει την πόλη του αβίωτη. Τα τελευταία έξι χρόνια, µετά τη φευγαλέα ολυµπιακή ανακαίνιση, το κέντρο βυθίστηκε.

Γειτονιές ολόκληρες διαγράφηκαν από τον χάρτη της καθηµερινότητάς και παραδόθηκαν στο περιθώριο υπό το νυσταλέο βλέµµα µιας δηµοτικής αρχής που δεν κουραζόταν να δηλώνει για όλα ανεύθυνη και αναρµόδια.

Τον δήµαρχο τον καταλαβαίνεις και από την προεκλογική περίοδο. Από τα φορτηγά που εξαπέλυσε σε ώρες αιχµής για να κρεµάσουν χριστουγεννιάτικα µπιχλιµπίδια στους φανοστάτες. Από την εξαφάνιση των κλιµακίων της Δηµοτικής Αστυνοµίας, που µέχρι τρεις εβδοµάδες πριν από τις εκλογές έκοβαν νυχθηµερόν κλήσεις για παράνοµη στάθµευση.

Τον δήµαρχο τον ξέραµε. Δεν µας εξέπληξε όταν τον είδαµε να καταστρώνει την καµπάνια του µε φαντασµαγορικές κατεδαφίσεις, τηλεοπτικούς καβγάδες και ιλουστρασιόν αγιογραφίες. Ξέραµε ότι την ώρα που κακοφόρµιζαν οι πληγές τής – ούτως ή άλλως προβληµατικής – Αθήνας, ο δήµαρχός της χαριεντιζόταν µε το σταρ σύστεµ και εργαζόταν µόνο στην κουζίνα της πολιτικής του καριέρας.

Στο παραβάν της Κυριακής κάποιοι δυσκολεύονται να δουν πέρα από το Μνηµόνιο.

Δυσκολεύονται να τιθασεύσουν το θυµικό τους ή να χειραφετηθούν από την κοµµατική τους αγέλη. Κάποιοι – όχι λίγοι – ξεχνούν το αντικείµενο αυτών των εκλογών, πέρα από διλήµµατα, συνθήµατα και µακιαβελικές σκοπιµότητες.

Οµως, όλοι, δεξιοί και αριστεροί, απολιτίκ και στρατευµένοι, στην ίδια πόλη ζουν. Και για να φτάσουν στην κάλπη, τα ίδια σκατά πατούν στα ίδια πεζοδρόµια.