[ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ] Σαν σε κηδεία

Ας αρχίσουµε στατιστική.

Στιςδηµοτικέςεκλογές του 2006 και προηγουµένως του 2002το ΠΑΣΟΚ κατέβασε, διαδοχικά, στον ∆ήµο Αθηναίων υποψήφιους δηµάρχους δύο από τα πιο «βαριά» στελέχη του. «Επαγγελµατίες» πολιτικής,µε προγενέστερη θητεία σεκορυφαία αξιώµατα,ο Χρήστος Παπουτσής και ο Κώστας Σκανδαλίδης πήρανστονπρώτο γύρο κάτι µεταξύ 26%-28%. Τώρα ο «ερασιτέχνης» Γιώργος Καµίνης– που ξεκίνησε τονπροεκλογικό αγώνα χωρίς να ξέρει «σε ποια κάµερα κοιτάµε στην τηλεόραση» – τους ξεπέρασε και τους δύο.

Υπάρχουν καιάλλαπαραδεί γµατα. Στη Θεσσαλονίκη η κοµµατική υποψηφιότητα τηςΧρύσας Αράπογλουτο 2006 κόλλησε στο 21%. Τώρα ο περιφερειακός Γιάννης Μπουτάρης «χτυπάει» τον δήµο. ΣτονΠειραιά το 2006 χωρίς κοµµατικά γαλόνιαο Παν. Φασούλας έπιασε την πρώτη Κυριακή 45%. Τώρα ο Γιάννης Μίχας µε τις κοµµατικές περγαµηνές δεν έφτασε ούτε στο 30%.

Γιατί άραγε οι ψηφοφόροι είναι επιφυλακτικοί στις κοµµατικές υποψηφιότητες και πιο φιλικοί σε υποψηφίους χωρίς κοµµατική στάµπα;

Μήπως συµβαίνει κάτι άλλο από αυτό που βλέπουν οι συµβατικές αναλύσεις; Μάλλον. Οι πολίτες από χρόνια έχουν απορρίψει τη χειραγώγηση της εκλογικής συµπεριφοράς τους από τα κόµµατα. Εχουν αποτινάξει τον κοµµατικό ζυγό της µεταπολίτευσης και από καιρό προσδιορίζουν τη στάση τους µε τα δικά τους κριτήρια. Οπου «το κόµµα τούς τραβάει από το µανίκι» για να ψηφίσουν τον «δικό» του υποψήφιο, γυρίζουν την πλάτη. Αντίθετα ό,τι δεν περιέχει κοµµατική µούχλα τούς ελκύει περισσότερο – έστω και αν δεν έχει την τεχνική αρτιότητα του κοµµατικού στελέχους.

Παραδόξως δεν έχει καταστεί κοινή συνείδηση ότι ήδη εδώ και χρόνια ό,τι δεν εκπέµπει τον ξύλινο λόγο του «κοµµατάνθρωπου» είναι πιο πειστικό. Οι ψηφοφόροι έχουν γίνει από καιρό πολίτες. Απλώς τα κόµµατα της γαληνοτάτης Κληρονοµικής ∆ηµοκρατίας δεν είναι σε θέση να το αντιληφθούν. Ξορκίζουν το ενδεχόµενο να επέλθει η χειραγώγηση των πολιτών χωρίς να συνειδητοποιούν ότι ήδη τους έχει συµβεί. Η απόδειξη δεν βρίσκεται µόνο στα τροµακτικά ποσοστά της συνειδητής αποχής. Υπάρχει και στη συµπεριφορά όσων ψήφισαν. Πήγαν στην κάλπη σαν να πήγαιναν στην κηδεία – του πολιτικού συστήµατος. Και µάλιστα όπως έλεγε ο αµερικανός κινηµατογραφιστής Σάµιουελ Γκόλντουιν: «Ο µόνος λόγος για τον οποίο τόσοι πολλοί άνθρωποι εµφανίσθηκαν στην κηδεία ήταν για να σιγουρευτούν ότι πέθανε».