Μια πλήρης ηθοποιός

Η Σµάρω Στεφανίδου που αποχαιρέτησε τον µάταιο κόσµο του θεάτρου και της ζωής έφυγε κατάφορτη από πλούσια σκευή εµπειρίας και επαίνων. Ηταν µια ηθοποιός που το ταλέντο της αναπτύχθηκε φυσιολογικά και κλιµακωτά σε µια χρονική περίοδο που ξεπέρασε τα 70 χρόνια. Eπαιξε τα νεαρά κορίτσια όλου του δραµατουργικού φάσµατος, τις ώριµες ντάµες και τις ηλικιωµένες κυρίες, δέσποινες, καρατερίστες γριές. Με νεανικό πάντα σφρίγος, µε µια εσωτερική πάντα φλόγα που όµως µετριαζόταν στα όρια της αισθητικής και του µέτρου λόγω ενός ενστικτώδους µετρονόµου που δεν επέτρεπε την υπερβολή, ενώ όταν χρειαζόταν δόξαζε τη γελοιογραφία. Η µεγάλη προσωπική της δικαίωση που την απέσπασε από τους ρόλους που την υποχρέωναν να παίζει οι ιστορικές θεατρικές τυποποιήσεις ήταν βεβαίως ο ρόλος της ευριπίδειας Εκάβης στις «Τρωάδες» που µετέφρασε, σκηνογράφησε, έντυσε και δίδαξε ο Γιάννης Τσαρούχης.

Η Στεφανίδου πραγµάτωσε την προσδοκία του µεγάλου εκείνου αντικοµφορµιστή που ήθελε να παντρέψει το αρχαίο τραγικό ρίγος µε το νεοελληνικό λαϊκό πένθος και τη φόρµα της τραγικής µούσας µε το αστικό ρεαλιστικό δράµα, τον Ευριπίδη µε τον Ξενόπουλο, τον ιρλανδό Σινγκ και τον ιταλό βεριστή Βέργκα, την «Κοντέσσα Βαλέραινα» µε τους «Καβαλάρηδες στη θάλασσα» και την «Καβαλερία Ρουστικάνα» και τη «Λύκαινα», την ηττηµένη Τρωάδα, τη σφαγµένη Μήλο και την καιόµενη Σµύρνη.

Η Στεφανίδου κατόρθωσε να συνδυάσει όλους µαζί τους θεατρικούς κώδικες, τραγικό, δραµατικό, ηθογραφικό, νεορεαλιστικό. Και µια ηθοποιός δεν φτάνει σ’ αυτό το ύψος της ερµηνείας, αν δεν διαθέτει εκτός από τεχνική και πείρα, ανθρώπινο βάθος συναισθηµατικό και µεγάλη παιδεία.