ΜΑΤΙΕΣ Διακύβευµα

Η χειρότερή µου είναι η µέρα των εκλογών. Γιατί πρέπει να γράψω το χρονογράφηµα της Δευτέρας από το αποµεσήµερο της Κυριακής. Αλλά το αποµεσήµερο της Κυριακής οι πολίτες εξακολουθούν να ψηφίζουν. Αποτελέσµατα δεν υπάρχουν. Τι να γράψει, λοιπόν, ο χρονογράφος; Αν υπήρχαν τουλάχιστον έξιτ πολ, κάτι µπορούσε να γίνει. Αυτήν τη φορά όµως δεν είχαµε έξιτ πολ. Αρα…

Τα αποτελέσµατα, βέβαια, εσείς τα γνωρίζετε από χτες τη νύχτα. Και η εφηµερίδα είναι γεµάτη από «εκλογικά». Και νούµερα και ρεπορτάζ και δηλώσεις και αναλύσεις. Και φυσικά κουρασµένη από τη λέξη «διακύβευµα». Και από το στερεότυπο «στη δηµοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Εµένα µου λες; Ως προς το «διακύβευµα», φταίει ο Σηµίτης που το λανσάρισε. Εως την εποχή του ουδείς χρησιµοποιούσε αυτήν τη λέξη.

Μερικοί πανεπιστηµιακοί ίσως. Από τον Σηµίτη και µετά, το διακύβευµα έγινε της µόδας. Ακόµη και διάφορα παιδάρια της δηµοσιογραφίας το ‘χουν στην άκρη των χειλιών τους και της πένας τους.

Αυτή η εβδοµάδα που κατέληξε στα εκλογικά κέντρα ήταν ένας µεγάλος µπελάς.

Ξέρεις τι θα πει να σκέφτεσαι, να κουβεντιάζεις, να παρακολουθείς, να ψηφίζεις χωρίς να γνωρίζεις αν θα κληθείς να ψηφίσεις για περιφερειάρχες και δηµάρχους σε µια εβδοµάδα και πάλι; Ετσι είναι το σύστηµα, όµως. Ράβε – ξήλωνε δουλειά να µη σου λείπει.

Το δράµα είναι ότι ακούς και ξανακούς τα ίδια πράγµατα, µε την ίδια φρασεολογία, από τους ίδιους ανθρώπους, σε ποσοστό παραπάνω από 50%. Οι οποίοι άνθρωποι, οι πολιτικοί, είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για το οικονοµικό χάλι της πατρίδας σου! Και δεν τους ακούς µόνο. Κάθεσαι στην ουρά και τους ψηφίζεις. Και ενώ εσύ πληρώνεις µε αναδουλειά και ανασφάλεια και µελαγχολία τα δικά τους ανοµήµατα, αυτοί ξηµεροβραδιάζονται στην ασυλία τους και εννιά έχει ο µήνας.

Εχω ψηφίσει πολλές φορές από τη δεκαετία του ‘50 _ από τότε που φόρεσα το πρώτο µακρύ παντελόνι. Και σε εθνικές εκλογές και σε δηµοτικές. Πιάσε και µέτρα: έχει περάσει πάνω από µισός αιώνας κι ακόµα η Αθήνα είναι γεµάτη σκουπίδια, δεν έχει αποχέτευση, δεν έχει συγκοινωνίες, δεν έχει τίποτα. Εχει όµως µεγάλα χριστουγεννιάτικά δέντρα µε χιλιάδες λαµπιόνια και άλλα «εµπριµέ»!

Παλιά, τις παραµονές των εκλογών, µας απαγόρευαν να πίνουµε έστω και ένα ποτήρι κρασί για να µη µεθάµε, κάνουµε φασαρίες και καβγαδίζουµε. Η φιλτάτη µας πατρίς απαιτούσε να είµαστε νηφάλιοι τη µέρα της ψηφοφορίας. Τώρα, τουλάχιστον, µας αφήνουνε να πιούµε και κάνα ποτήρι. Και δεν έχουµε _ ουσιαστικά _ κυρώσεις αν αποφύγουµε να ψηφίσουµε. Κάτι είναι κι αυτό.

Παρακολούθησα αρκετές τηλεοπτικές συζητήσεις για εκλογές και… διακυβεύµατα! Το επίπεδο, γενικώς, ήταν καλό.

Ούτε αντεγκλήσεις ούτε «νταηλίκια».

Σε µια δυο περιπτώσεις όµως πέσανε και βρισιές. Πάντως απ’ αυτές τις συζητήσεις δεν έγινα σοφότερος. Οι υποψήφιοι, κατά κανόνα, µίλησαν για το Μνηµόνιο και γύρισαν την πλάτη στα τεράστια προβλήµατα της πόλης. Ετσι είναι ο Ελληνας. «Λύνει» όλα τα διεθνή προβλήµατα αλλά δεν µπορεί να λύσει τα κορδόνια των παπουτσιών του.