«Πετάει, πετάει» µε κάθε τρόπο!

«Το παρκούρ δεν είναι άθληµα, όπως οι περισσότεροι νοµίζουν. Είναι τέχνη, πειθαρχία, τρόπος σκέψης και ζωής. Προσωπικά, µου αρέσει το γεγονός ότι σε κάθε σετ εναέριων βηµάτων µου δεν υπάρχει σχοινί ή κάγκελο ασφαλείας για να µε συγκρατήσει. Αν είναι να πέσω, θα πέσω…».

Ηρθε στην Ελλάδα για να αλλάξει το πεδίο δράσης του. Αναζήτησε χώρους διαφορετικούς για τα άλµατα και τις εντυπωσιακές φιγούρες του στο κενό. Ο Βρετανός Ράιαν Ντόιλ, εκ των κορυφαίων traceurs, δηλαδή όσων ασχολούνται µε το παρκούρ – την υπερπήδηση φυσικών ή τεχνητών εµποδίων µε µόνο εφόδιο τη σωµατική και πνευµατική δύναµη–, πρόλαβε να κλέψει την προσοχή και τον θαυµασµό ντόπιων και τουριστών στη Σαντορίνη. Με τη σειρά του, κατέταξε το κυκλαδίτικο νησί στην κορυφή της λίστας µε τα πλέον ασυνήθιστα µέρη όπου έχει πραγµατοποιήσει επιτυχώς τις πιο θεαµατικές τούµπες του. Αυτή τη φορά, διάλεξε «πτήσεις» ανάµεσα στα στενά γραφικά σοκάκια, πάνω στις ταράτσες των λευκών σπιτιών µε φόντο την καλντέρα και το φηµισµένο ηλιοβασίλεµα της Οίας.

«Είναι το τέλειο τερέν για παρκούρ καθώς δεν έχει καµιά σχέση µε άλλους τόπους που επισκέπτοµαι στο εξωτερικό, µε το γκρίζο περιβάλλον µιας πόλης.

Απεναντίας, η µοναδική αρχιτεκτονική της και η µορφολογία των πλαγιών του ηφαιστείου της εγγυώνται άπειρες δυνατότητες και επιπλέον έµπνευση. Γι’ αυτό και δικαίως την επιλέξαµε για να γυρίσουµε ένα ντοκιµαντέρ για το παρκούρ και ένα παγκόσµιο διαφηµιστικό σποτ για τη χορηγό µου εταιρεία», λέει στα «ΝΕΑ».

Ο «ιπτάµενος» free runner που γεννήθηκε πριν από 26 χρόνια στο Λίβερπουλ, άρχισε από µικρός να ασχολείται µε τον αθλητισµό έχοντας επιλέξει τις πολεµικές τέχνες. Δοκίµασε και ρυθµική γυµναστική ώσπου σύντοµα, µε ίνδαλµά του τον διάσηµο Τζάκι Τσαν, αφοσιώθηκε και διακρίθηκε στο παρκούρ. Σήµερα είναι ιδιοκτήτης της πιο γνωστής σχολής παρκούρ (Αirborn) στη Βρετανία, και συµπρωταγωνιστεί στην επιτυχηµένη εκποµπή του ΜΤV «Ultimate Ρarkour Challenge». Οσο για τα βίντεό του στο Διαδίκτυο, αυτά είναι κάτι παραπάνω από δηµοφιλή µια και µετρούν ήδη εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις.

«Πολύς κόσµος µε ρωτά πότε ξεκίνησα. Η πραγµατική ερώτηση όµως θα έπρεπε να είναι “πότε σταµάτησες;”! Είµαι σίγουρος ότι σχεδόν ο καθένας από εσάς όταν ήταν παιδί συνήθιζε να σκαρφαλώνει σε δένδρα και να πηδάει από τοίχους, αλλά µετά η κοινωνία τον προέτρεψε να… µεγαλώσει. Ε, λοιπόν εγώ απλώς δεν την άκουσα, δεν θυµάµαι ποτέ τον εαυτό µου να µην κάνει παρκούρ! Προτιµώ δηλαδή να εκφράζω τον εαυτό µου µέσω της διαρκούς κίνησής µου, να χρησιµοποιώ κάθε φορά διαφορετικό στυλ για να µετακινηθώ από σηµείο σε σηµείο. Δεν µου αρέσει που χρειάζεται να συµµορφωνόµαστε µε ένα πράσινο ανθρωπάκι στο φανάρι προκειµένου να διασχίσουµε έναν δρόµο», λέει.

[ ΙΝFΟ ]

Δείτε τον Ράιαν Ντόιλ εν δράσει :

http://www.youtube.com/watch?v=Υy2z5ΡuΧΒvg

http://www.youtube.com/watch?v=Οp6ΟΝzR2pec&feature=related

http://www.redbull.com.gr/cs/Satellite/elGR/Ρrofile/RΥΑΝDΟΥLΕ-021242912897694

«Αν δεν σπάσει τα κόκαλά του θα τα δυναµώσει!»

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ο καθένας µπορεί να κάνει παρκούρ, τουλάχιστον να το προσπαθήσει, υποστηρίζει ο Ράιαν Ντόιλ. Σπεύδει ωστόσο να ξεκαθαρίσει ότι πτώσεις, µελανιές και γδαρσίµατα ή ακόµη και πιο σοβαρά ατυχήµατα µπορεί να συµβούν σχεδόν κάθε µέρα.

«Εως τώρα έχω µόνο δύο σοβαρούς τραυµατισµούς. Το 2007, σε άλµα από ύψος 3,5 µέτρων έσπασα άσχηµα κνήµη και περόνη στο αριστερό πόδι µου. Από τότε έχω ακόµη στο πόδι µια ράβδο µήκους 30 εκατοστών, µια µεταλλική πλάκα και 14 βίδες.

Σε άλλη περίπτωση, το αποτέλεσµα ήταν ένας αποκολληµένος ώµος, το κόκαλο της κλείδας µου δεν εφάπτεται πλέον µε αυτόν. Ωστόσο ούτε αυτές οι ατυχίες µε αποµακρύνουν από το παρκούρ γιατί ξέρω να προσαρµόζοµαι, να τις βλέπω ως άλλο ένα εµπόδιο στη ζωή», λέει.

«Ο κίνδυνος επώδυνου τραυµατισµού από µια τέτοια δραστηριότητα είναι τόσο υψηλός ώστε οποιοσδήποτε την επιχειρήσει ρισκάρει τελικά πολύ περισσότερο µπροστά σε αυτά που ίσως κερδίζει ψυχικά ή σε φυσική κατάσταση. Για την ακρίβεια, πηδώντας ακόµα και από κτίριο σε κτίριο διακινδυνεύει όχι µόνο τη σωµατική ακεραιότητά του αλλά και την ίδια τη ζωή του. Και αυτό, ενώ υπάρχουν πολλά άλλα αθλήµατα που εγγυώνται σοβαρά οφέλη στην υγεία και παράλληλα αυξάνουν την αδρεναλίνη, ενώ ο ασχολούµενος φέρει και προστατευτικό εξοπλισµό. Εν προκειµένω, είναι ανά πάσα στιγµή τελείως απροστάτευτος», τονίζει ο επίκουρος καθηγητής Εργοφυσιολογίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήµιο Αθηνών Σταύρος Κάβουρας.

Οπως λέει, αν ο traceur δεν χτυπήσει, τότε θα βγει και ωφεληµένος σωµατικά! «Γενικώς τα… χοροπηδητά και τα άλµατα συντελούν στην αύξηση της οστικής πυκνότητας. Ευνοούν δηλαδή τα κόκαλα ώστε να γίνουν πιο συµπαγή, που σηµαίνει ότι οι πιθανότητες κατάγµατος είναι πλέον µικρότερες. Με άλλα λόγια, σε συνεχείς κραδασµούς του σώµατος, οι δυνάµεις που εφαρµόζονται στα οστά και τις αρθρώσεις κατά τη φάση της προσγείωσης κάνουν την άσκηση αυτή ευεργετική».