[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γιατί να µη χρεοκοπήσουµε;

Γιατί να µην ψηφίσω κι εγώ κατά του Μνηµονίου και να το παίζω λογική απέναντι στους έξαλλους που µε κοιτάνε µε µισό µάτι; Δεν είναι καθόλου ο τύπος µου.

Κι εγώ τέτοια φλογερή ύπαρξη είµαι, µε συγκλονίζει η αγανάκτηση, παθαίνω εγκεφαλικό. Βλέπω τα Χριστούγεννα χωρίς δώρο. Εγκεφαλικό. Τη Μέρκελ µουτρωµένη να φτάνει από το κοµµωτήριο µε καινούργιο µαλλί. Εγκεφαλικό. Μαθαίνω ότι κυκλοφορεί η τρόικα στην Αθήνα.

Εγκεφαλικό. Θυµώνω, µου ανεβαίνει το αίµα στο κεφάλι. Μα θα χρεοκοπήσουµε, σου λέει ο άλλος. Ε, λοιπόν;

Ας χρεοκοπήσουµε.

Ας γίνουµε Αλβανία του Χότζα. Να κλείσουµε τα σύνορα, να τρώµε ξινήθρα. Να διαβάσουµε ξανά το «Παραµύθι χωρίς όνοµα» της Πηνελόπης Δέλτα.

Με φλερτάρει η ιδέα της χρεοκοπίας. Είναι πειρασµός. Με τραβάνε οι ρίζες µου πίσω, στο χωριό της γιαγιάς µου. Εκεί θα πάω όταν έλθει η χρεοκοπία. Θα µαζεύω χόρτα. Το µόνο που µε προβληµατίζει είναι πώς θα κατεβαίνω για µπάνιο. Η θάλασσα απέχει δέκα χιλιόµετρα. Θα πρέπει να βρω κάτι σαν γαϊδουράκι. Θα πηγαίνουµε στη θάλασσα καβάλα, όπως η Αλίκη στο Ναυτικό. Πάντα µου άρεσαν αυτά τα ζώα, έχω απωθηµένο. Θα κόβουµε δρόµο µέσα από τα χωράφια που έχουν καταπατήσει το παλιό µονοπάτι.

Αν δεν πραγµατοποιηθεί τώρα το όνειρό µου, πότε;

Θα ζήσω µέχρι τα γεράµατα στην Αθήνα µε ένα σκυλί, ενώ κατά βάθος αντιπαθώ τους σκύλους. Θα κάνω δίαιτα και ποτέ δεν θα πεινάσω στ’ αλήθεια. Δεν είναι αδικία; Λίγη πείνα χάθηκε δηλαδή, να πρέπει να κάνεις οικονοµία στις θερµίδες αντί να τις ξοδεύεις µε κόπο; Θα φυτεύω πατάτες στον κήπο. Θα τρώω βατόµουρα, αλλά δεν θα κάνω µαρµελάδες γιατί δεν θα έχω ζάχαρη.

Ιντερνετ θα υπάρχει άραγε; Αυτό δεν ξέρω και προβληµατίζοµαι λιγάκι.