«Η συλλογή είναι για µένα µια προέκτασή µου στον τόπο και τον χώρο. Εκφράζει κάτι από το πολυπρισµατικό της προσωπικότητάς µου», λέει ο συλλέκτης που παρουσιάζει τη συλλογή του στην Κωνσταντινούπολη.
«Πιστεύω πως ο πραγµατικά προικισµένος καλλιτέχνης µπορεί να αποδώσει το άρρητο και αυτό µε γοητεύει. Πιστεύω ότι µετουσιώνει ό,τι δεν µπορούµε να πούµε», λέει στα «ΝΕΑ» ο δικηγόρος και συλλέκτης Σωτήρης Φέλιος. Εδώ στο γραφείο του, µπροστά σε έργο του Τάσου Παυλόπουλου
«Αν κάποιος είχε υποµονή θα µπορούσε να καταλάβει πολλά για µένα µέσα από τη συλλογή. Η ταυτότητά µας είναι τα µυστικά µας. Ενας τόπος για να ανοίξω το στήθος µου είναι η ζωγραφική», λέει στα «ΝΕΑ» ο δικηγόρος και συλλέκτης Σωτήρης Φέλιος, που παρουσιάζει τη συλλογή του µε σύγχρονους παραστατικούς έλληνες καλλιτέχνες στην Κωνσταντινούπολη, ενώ σχεδιάζει να παρουσιάσει µέρος της το 2012 στο Αµστερνταµ.
Πώς επιλέγει τα έργα που αγοράζει; «Αρκεί να µε συγκινήσει ένα έργο. Κι ο τρόπος µε τον οποίο συγκινούµαστε είναι µοναδικός και έχει να κάνει µε τον τρόπο που ορίζουµε την ταυτότητά µας, το πώς αντιλαµβανόµαστε την ευθύνη µας προς την κοινωνία, διότι αυτά που µας προσδιορίζουν αντιστοίχως είναι και εκείνα που µας συγκινούν».
Δεν συµβουλεύεστε κάποιον ειδικό;
Με ενδιαφέρει η Ιστορία, όχι µόνο η Ιστορία της Τέχνης και διαβάζω πολύ. Σέβοµαι τον τρόπο που διαβάζει ένας ιστορικός τέχνης το έργο τέχνης. Ακούω γνώµες, πηγαίνω να δω ό,τι µου προτείνουν, αλλά αν δεν µου µιλήσει εµένα το έργο…
Παρά την οικονοµική κρίση εξακολουθείτε να αγοράζετε;
Βεβαίως. Το τελευταίο το αγόρασα πριν από δέκα µέρες. Και στο µέτρο που δεν στερώ από την οικογένειά µου θα συνεχίσω.
Δεν έχει επέλθει κορεσµός;
Οχι. Κι αυτό είναι ένα από τα µελήµατά µου. Πρέπει να µπει ένα φρένο, γιατί δεν έχω απεριόριστα οικονοµικά µέσα. Θυµάµαι όταν πήγα στο ατελιέ του Χρόνη Μπότσογλου, έτσι για να τα πούµε. Μου λέει κάποια στιγµή: «Να σου δείξω τι φτιάχνω;». Κι αρχίζει να µου δείχνει τα τελάρα µε τη Νέκυια, που τότε ακόµη δεν είχε όνοµα. Μόλις βλέπω τη µητέρα του µε τη ραπτοµηχανή παθαίνω πλάκα. Αρχίζουµε να µιλάµε για τους νεκρούς µας, τον Οδυσσέα που επιχείρησε να αγκαλιάσει τη µητέρα του στον Κάτω Κόσµο και δεν τα κατάφερε επειδή ήταν σκιά… Και εκεί πάνω στην κουβέντα του λέω: «Να το πάρω εγώ;». Οταν βγήκα έξω και µε χτύπησε ο ήλιος έπαθα σοκ. Είπα µέσα µου:
«Τι έκανες τώρα;».
Εχετε µετανιώσει για έργα που αγοράσατε µε αποτέλεσµα να τα πουλήσετε;
Δεν έχω πουλήσει ούτε ένα, παρ ότι το να πουλάς έργα είναι ένας τρόπος αυτοχρηµατοδότησης της συλλογής. Το έµβολο για να αγοράσω ένα έργο είναι η συγκίνηση που µου προκαλεί. Ακόµη κι αν δεν µε συγκινούν πια, τα κρατώ διότι θυµάµαι τη συγκίνηση που µου προσέφεραν τότε.
Η «Μπλε Αλεξάνδρα» (2005-2006) του Γιώργου Ρόρρη για καιρό κοσµούσε την αίθουσα συσκέψεων του δικηγορικού γραφείου του Σωτήρη Φέλιου. «Κανένας πελάτης δεν εξανέστη. Αντιθέτως χαλάρωναν», λέει.
Το καμπαρέ του «Ρεμαλιού»
Σήµερα η συλλογή του Σωτήρη Φέλιου γεµίζει τους τοίχους του σπιτιού του, του γραφείου του και του εξοχικού του. Οσο για το µέλλον της; «Είναι κάτι που µε απασχολεί πολύ. Γι αυτό και αγόρασα έναν χώρο 450 τ.µ. στη Φωκίωνος Νέγρη. Ηταν το καµπαρέ όπου γυρίστηκε η ταινία Το ρεµάλι της Φωκίωνος Νέγρη», λέει ο κ. Φέλιος. «Τον µετέτρεψαν σε εκθεσιακό χώρο ο Ανδρέας Κούρκουλας και η Μαρία Κοκκίνου και στεγάζει ήδη µεγάλο µέρος της συλλογής, ενώ µελλοντικά θα φιλοξενεί και πρότζεκτ καλλιτεχνών». Στις αρχές του 2011 ο Κώστας Παπαντριανταφυλλόπουλος θα παρουσιάσει ένα αφιέρωµα στον Πάνο Φειδάκη, στον χώρο που προς το παρόν είναι επισκέψιµος κατόπιν συνεννόησης.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά 
Google news
