[ Πρόσωπα ] Κατηγορούµενη για «ανταρσία»

«Γράφω το κείµενο αυτό από το Σριναγκάρ, στο Κασµίρ. Οι σηµερινές εφηµερίδες γράφουν πως µπορεί να συλληφθώ µε την κατηγορία της ανταρσίας γι’ αυτά που είπα σε πρόσφατες δηµόσιες συναντήσεις για το Κασµίρ.

«Είπα αυτό που εκατοµµύρια άνθρωποι λένε εδώ καθηµερινά. Είπα αυτό που γράφω εδώ και χρόνια, όπως άλλωστε και άλλοι σχολιαστές. Οποιος διαβάσει τα κείµενα των οµιλιών µου θα δει ότι ήταν µια έκκληση για δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη για τον λαό του Κασµίρ που ζει κάτω από µια από τις πιο βάναυσες στρατιωτικές κατοχές στον κόσµο· για τους Παντίτ του Κασµίρ που ζουν την τραγωδία της εκδίωξης από την πατρίδα τους· για τους στρατιώτες Νταλίτ (σ.σ.: οι ινδοί παρίες) που σκοτώνονται στο Κασµίρ και των οποίων τους τάφους επισκέφθηκα σε χωµατερές σκουπιδιών· για τους φτωχούς Ινδούς που πληρώνουν το υλικό τίµηµα αυτής της κατοχής και που µαθαίνουν τώρα να ζουν µε τον τρόµο που εµπνέει ένα κράτος το οποίο γίνεται αστυνοµικό.

Χθες ταξίδεψα στο Σοπιάν, την πόλη του Νοτίου Κασµίρ που έµεινε αποκλεισµένη πέρυσι για 37 ηµέρες σε διαµαρτυρία για τον βιασµό και τον φόνο της Ασίγια και της Νιλοφέρ, των νεαρών γυναικών που τα πτώµατά τους βρέθηκαν σ’ ένα ρηχό ρυάκι κοντά στα σπίτια τους και που οι φονιάδες τους δεν έχουν ακόµη προσαχθεί στη Δικαιοσύνη. Συνάντησα τον Σακίλ, τον σύζυγο της Νιλοφέρ και αδελφό της Ασίγια. Καθήσαµε σ’ έναν κύκλο ανθρώπων τρελαµένων από τη θλίψη και την οργή, επειδή έχουν χάσει την ελπίδα ότι θα βρουν ποτέ «ινσάφ» – δικαιοσύνη – από την Ινδία και τώρα πιστεύουν πως η «αζάντι» – ελευθερία – είναι η µόνη ελπίδα τους. Ταξίδεψα µ’ ένα νεαρό που µου µίλησε για τους τρεις φίλους του, έφηβους, στην περιφέρεια Αναντνάγκ, που τέθηκαν υπό κράτηση και τους έβγαλαν τα νύχια για τιµωρία επειδή πετούσαν πέτρες. Στις εφηµερίδες µερικοί µε κατηγόρησαν ότι κάνω «οµιλίες µίσους», ότι θέλω να διαµελιστεί η Ινδία. Αντίθετα, αυτό που λέω προέρχεται από αγάπη και υπερηφάνεια. Προέρχεται από το ότι δεν θέλω άνθρωποι να σκοτώνονται, να βιάζονται, να φυλακίζονται ή να τους βγάζουν τα νύχια για να τους αναγκάσουν να πουν ότι είναι Ινδοί. Κρίµα στο έθνος που πρέπει να φιµώνει τους συγγραφείς του επειδή λένε τη γνώµη τους. Κρίµα στο έθνος που φυλακίζει αυτούς που ζητούν δικαιοσύνη, ενώ αφήνει να περιφέρονται ελεύθεροι φονιάδες, βιαστές, απατεώνες πολυεθνικών και αυτοί που λυµαίνονται τους φτωχότερους από τους φτωχούς».

Η ινδή συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι – Βραβείο Μπούκερ 1997 για το βιβλίο της «Ο Θεός των µικρών πραγµάτων» – κατηγορείται για «ανταρσία» από τους δεξιούς εθνικιστές ινδουιστές του κόµµατος Μπαρατίγια Τζανάτα επειδή τάχθηκε υπέρ της ανεξαρτησίας του Κασµίρ από την Ινδία και το Πακιστάν, όπως επιθυµεί η µεγάλη πλειονότητα των κατοίκων του. Το τελευταίο βιβλίο της «Σηµειώσεις για τη Δηµοκρατία: ακούγοντας τη βάση» είναι µια σειρά δοκιµίων που εξετάζουν τη σκοτεινή πλευρά της δηµοκρατίας στη σύγχρονη Ινδία.