ΜΑΤΙΕΣ Παρελάσεις

Τέτοιες µέρες θυµάµαι πάντοτε τον Μάνο Χατζιδάκι. Τον σπουδαίο αυτό συνθέτη που από τα εφηβικά του χρόνια έµαθε να συχνάζει στα διάφορα µικροµαγαζάκια, που τα φώτιζαν λάµπες πετρελαίου και στο πάλκο τους «ιερουργούσαν» ο Μάρκου, ο Τσιτσάνης, ο Χιώτης, ο Μπαγιαντέρας, ο Μητσάκης _ όλη η «Εθνική Ελλάδος» του λαϊκού τραγουδιού.

Απ’ αυτές τις µουσικές, ως βάση, έγραψε ο Μάνος τις έξι «Λαϊκές Ζωγραφιές» που έµειναν στην ιστορία και άρχισε να εµπνέεται. Και µπήκε στα «γεµάτα», στο ρεµπέτικο και το λαϊκό.

Ο Χατζιδάκις δεν ήταν µόνο σπουδαίος συνθέτης, πρωτίστως ήταν καλοπροαίρετος, µαλακός άνθρωπος. Αγαπούσε τους νέους και έβγαζε συνέχεια από το πορτοφόλι του χρήµατα που δεν του περίσσευαν για να ενισχύσει οικονοµικά διάφορες εκδοτικές πρωτοβουλίες τους. Τσακωνόµασταν συχνά. Αλλά δυο τρεις µέρες αργότερα, πηγαίναµε στον «Μαγεµένο Αυλό», πίναµε, κουβεντιάζαµε και τα βρίσκαµε. Ηταν ωραίες εκείνες οι βραδιές, µε ατελείωτες συζητήσεις, αναζητήσεις, σχέδια.

Δεν χώνευε τις παρελάσεις ο Μάνος. Οπως πολλοί άλλοι. Γι’ αυτό, τώρα, που η εθνική γιορτή είναι «παρούσα», σκέφτηκα να γράψω µερικές κουβέντες που µου έλεγε στην ταβέρνα και τις βρήκα σε ένα ωραίο βιβλίο «Ο καθρέφτης και το µαχαίρι» (Εκδ. Ικαρος)

που φέρει την υπογραφή του.

Λέει λοιπόν ο Χατζιδάκις για το βασικό εµβατήριο των παρελάσεων, το «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»: πάντα µε απασχολούσε το γνωστό εµβατήριο όσες φορές το άκουγα. Ελεγα µέσα µου, τι άραγε εννοεί. Αντιπαρέρχοµαι την αντιπάθεια που µου προκαλούσαν οι άδοντες παρελαύοντες στρατιώτες, (αστυνοµικοί και πυροσβέστες, µαθητές και µαθήτριες, ναύτες και αεροπόροι κι όλοι µαζί) µετά φανατισµού και πείσµατος.

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» _ τι άραγε το άσµα αυτό να εννοεί; Βέβαια, δεν µας διέφευγε η προκατασκευή και η επίπονη άσκηση που απαιτούσαν ένας τόσος «φανατισµός» και ένα τέτοιο πείσµα για να εκτοξευθεί εις τας εθνικάς εορτάς το περίφηµον «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Οµως, αυτό δεν έχει τόση σηµασία.

Γεγονός ήταν πως η Ελλάδα είτε µε πείσµα είτε χωρίς δεν εννοούσε να πεθάνει. Και το διαλαλούσε µετά χάλκινων και ξύλινων πνευστών, καθώς και µ’ έναν αρκετά µεγάλο ρυθµό τυµπάνων. Κι ήρθε ένα Μεγάλο Σάββατο, έτσι καθώς παρακολουθούσα τη λειτουργία της Αναστάσεως, σαν τυπικός χριστιανός κι εγώ, µ’ όλες τις ένοπλες µονάδες παρούσες και γυαλιστερές, που µου ξαναθύµισαν το γνωστό εµβατήριο της εθνικής µας υπερηφάνειας «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Το άκουγα µέσα µου, καθώς την ίδια στιγµή ακουγόταν το ανακουφιστικό «Χριστός Ανέστη», ενώ µερικοί εύζωνες τιµητικής φρουράς, χαµογελούσαν αµήχανα και ηλιθίως!

Είµαστε η µόνη ευρωπαϊκή χώρα, µαζί µε τη Γαλλία, νοµίζω, που κάνουµε παρελάσεις. Αλλά για να γίνονται αυτές οι παρελάσεις, οι στρατιώτες µας κ.λπ. ξελιγώνονται στις πρόβες, σηµειώνονται τραυµατισµοί και το κράτος ξοδεύει πάρα πολλά χρήµατα. Που αν διατίθονταν αλλού, θα έκλειναν κάποια µαύρη τρύπα. Κάποτε, αν δεν µε απατά η µνήµη µου, ο Ε. Βενιζέλος είχε υπαινιχθεί ότι οι παρελάσεις θα καταργηθούν.

Πέσανε, τότε, οι «πατριώτες» να τον φάνε.

Ετσι, το πράγµα δεν προχώρησε. Ισως είναι η στιγµή, τώρα που «δεν υπάρχει σάλιο», να προχωρήσει. Και οι παρελάσεις να περιορισθούν στα σχολεία. Δεν ξέρω… Μια πρόταση ρίχνω…