ΜΑΤΙΕΣ Η αβάντα

Γ ράφει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος σ’ ένα ποίηµά του: «Μπατιρηµένο κουρείο/Σάββατο βράδυ/ χωρίς δουλειά/ Μπατιρηµένο κορµί/ Σαββάτο βράδυ/ χωρίς έρωτα». Τι σας θυµίζουν οι τρεις πρώτοι στίχοι; Σε ‘µενα, θυµίζουν την Ελλάδα. Οπως ένα τετράστιχο του Κώστα Βάρναλη:

«Φόνοι, κλεψιές, µπαγαποντιές και µίση/ στο βασιλίκι, εδώ, του πολιτσµάνου/ Κι ελεύθερο µονάχα το γ…/ είτε από κάτου θες, είτε από πάνου».

Μπατιρηµένο κουρείο, Σάββατο, την ώρα που βραδιάζει, ήταν η χώρα µας.

Και είναι. Οπως και βασίλειο του χωροφύλακα και της κάθε εξουσίας. Το δεύτερο, το ξέραµε. Το πρώτο, το υποπτευόµασταν. Το γνώριζε, όµως, όλη η Ευρώπη, εδώ και δεκαετίες, όπως είπε ο Γιούνκερ. Το γνώριζαν και πολλοί άρχοντές µας. Και το κρύβανε. «Ολα ωραία και καλά», µας λέγανε από τα µπαλκόνια. Κι εµείς, τρέχαµε στις συγκεντρώσεις και επαναλαµβάναµε τα συνθήµατα που µας υπαγόρευαν. Και ψηφίζαµε. Ωσπου έφτασε η Ελλάδα στο τωρινό χάλι. Να φοβόµαστε ότι σε λίγο θα πληρωνόµαστε µε δηνάρια, όπως µου έλεγε ο καθηγητής Τσακυράκης. Μην επαναλαµβάνουµε όµως τα ίδια _ «φταίνε οι προηγούµενες κυβερνήσεις» και τα ρέστα. Φταίει το σάπιο µας «βασίλειο». Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά. Ούτε ποτέ λειτούργησε. Δήλωνε ο Τσαρούχης: «Πάω στο Παρίσι να αγοράσω τάφο! Να µε θάψουν εκεί!». Και τόνιζε και κάτι άλλο:

«Οι πολιτικοί κάνανε την Ελλάδα σαν τα µούτρα τους»! Και προσθέτω εγώ:

Δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν για τις ασέλγειές τους στο κορµί της πατρίδας µας. Εχουν φροντίσει, µε νόµους και προφήτες, να τη βγάζουν πάντοτε καθαρή. Και να πληρώνει τη νύφη ο λαός. Το είχα γράψει από την αρχή. Από την ώρα που άρχισε η κουβέντα για τις Εξεταστικές. Το ξαναλέω και τώρα _ ύστερα από έναν χρόνο: δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Και ενώ ο τόπος καίγεται, οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται και το χρέος όλο και µεγαλώνει, τα µαγαζιά κλείνουν και είµαστε όλοι απελπισµένοι, κάθε µέρα ακούµε το ίδιο παραµύθι: καταγγέλλει ο ένας τον άλλον _ υπουργοί, βουλευτές, σουρταφερτάριοι. Και τα βράδια, στα τηλεοπτικά δελτία, επαναλαµβάνεται το ίδιο «έργο».

Βγαίνουν οι πολιτικοί στα «παράθυρα» και αλληλοκατηγορούνται. Σάµπως οι τηλεοράσεις να κάνουν αβάντα στο πολιτικό σύστηµα. Οχι «σάµπως». Κάνουν αβάντα. Δεν υπάρχει, αλήθεια, τίποτε άλλο στον κόσµο, εκτός από τους κοµµατικούς καβγάδες;

Θυµάµαι µια παράγραφο από τον «Καπετάν Μιχάλη», νοµίζω: Ο Καζαντζάκης αναφέρεται σε ένα ζευγάρι λεπρών στη Σπιναλόγκα. Οι ερωτευµένοι έχουν ξαπλώσει σε ένα κρεβάτι, κ.λπ. κ.λπ. Και γράφει ο Καζαντζάκης: «… Και µάχονταν να κάνουν γιο, να µη γλιτώσει ποτές από τον κόσµο η λέπρα!». Τα ίδια και στη ζωή µας: πολιτικοί, λόγια, εφηµερίδες, αλλεπάλληλα τηλεοπτικά δελτία για να µη σταµατήσουµε ποτέ να µιλάµε για πολιτευτές, βουλευτές και υπουργούς. Να κουβεντιάζουµε συνεχώς γι’ αυτούς, στους δρόµους και τα καφενεία.

Να µη γλιτώσει ποτέ αυτή η χώρα από το κοµµατικό αλισβερίσι.