ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΜΕΙΓΜΑ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΒΙΑΣ

Φρίκη και χιούμορ. Βία και ειρωνεία. Πόνος και τρυφερότητα. Μέσα από διαρκείς αντιθέσεις, πάντα στην κόψη, με ζυγισμένο λόγο και με ένα μικρό πέταγμα στο κλείσιμο κάθε κεφαλαίου, η Ατγουντ συνθέτει την ιστορία της. Μέλισσες με μικροτσίπ, γουρούνια με κακία και νοημοσύνη, μοχέρ ζώα σε φλούο χρώματα, πτώση του ανθρώπου από τη χορτοφαγία στην κρεοφαγία, βιοπατέρες, βιομηχανική κατασκοπεία, Ζώνη της Γλίτσας, ενδυμασίες που αναπνέουν. Η Ατγουντ, συνεπής στην ορολογία που χτίζει από την αρχή του βιβλίου, περιγράφει έναν βίο αβίωτο. Εναν κόσμο όπου η ομορφιά λείπει και η ανθρωπιά προσπαθεί να επιβιώσει. Κι όλα αυτά χωρίς ηθικοδιδακτικές κορόνες και μελό εκτροπές.

Η μετάφραση συντονίζεται με το εκρηκτικό μείγμα του χιούμορ και της βίας. Και, ναι, η Ατγουντ δεν γράφει επιστημονική φαντασία. Εδώ δεν έχουμε Αρειανούς, τηλεμεταφορές και διαγαλαξιακά ταξίδια. Η συγγραφέας στύβει το δυσοίωνο επιστημονικό υλικό και αναρωτιέται: Τι θα γινόταν, αν…; Οι μικροϊστορίες των ηρώων διασταυρώνονται, συγκρούονται, συμπληρώνονται. Αντανακλούν την ιστορία ενός πολιτισμού που έχασε τον προσανατολισμό του. Η Ατγουντ δεν στέκεται στον μικρόκοσμο των ηρώων της. Δεν μένει στην ομφαλοσκόπηση. Φέρνει τους ήρωές της σε σύγκρουση με τον εαυτό τους.

Τους φέρνει αντιμέτωπους με τον παράλογο- και δυστυχώς ανησυχητικά πραγματικό- κόσμο.