ΜΑΤΙΕΣ Οκτώβρης ”81

Τριάντα σχεδόν χρόνια έχουν περάσει από τη 18η Οκτωβρίου 1981. Είχαµε µαζευτεί στο σπίτι της Μελίνας, στην οδό Αναγνωστοπούλου, για να παρακολουθήσουµε στην τηλεόραση τα αποτελέσµατα των εθνικών εκλογών, καµιά εικοσαριά φίλοι: οι οικοδεσπότες, φυσικά, Μελίνα και Ντασσέν, το «προσωπικό» µε επικεφαλής την Αγγελική, η Μανουέλα Παυλίδου, ο Σπύρος Μερκούρης, η Νίκη Μεσολωρά, η Δέσπω Διαµαντίδου, η Μάργκαρετ Γκάρντνερ, η Ρένα Μπεζά, µε τον γιο της τον Αλέξη, η Ράια – η γυναίκα µου –, κάποιοι άλλοι που δεν τους θυµάµαι πια, κι εγώ.

Το ραντεβού ήταν για τις 10 τη νύχτα.

Ηµασταν όλοι «Εγγλέζοι» και ανυπόµονοι. Πιάσαµε καναπέδες και καρέκλες, τσιµπήσαµε κάτι πρόχειρο, στηθήκαµε απέναντι από την Τ.V. και πήραµε να λέµε το µακρύ µας και το κοντό µας, για τον Αντρέα, το ρεύµα που είχε το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. – τα συνήθη σε τέτοιες περιπτώσεις. Κουβέντα στην κουβέντα, η οθόνη είχε αρχίσει να πρασινίζει, ενώ από τη Σκουφά, τη Β. Σοφίας, τη Σόλωνος, ακούγονταν συνθήµατα και ζητωκραυγές, από ένα πλήθος που πορευόταν προς το Σύνταγµα.

Τότε, ο νεαρός Αλέξης Μπεζάς, που σπούδαζε Κινηµατογράφο στο Παρίσι και είχε έρθει στην Αθήνα για να ψηφίσει, άνοιξε την µπαλκονόπορτα και βγήκε στο µπαλκόνι, κάνοντάς µου νόηµα να τον ακολουθήσω. Βγήκα κι εγώ. Ολόκληρη η Αναγνωστοπούλου ήταν έρηµη και κατασκότεινη! Οι ένοικοι των απέναντι πολυκατοικιών, των διπλανών και των παραπέρα, έως την Πλατεία Κολωνακίου, είχαν κλείσει ερµητικά τα παραθυρόφυλλα, ίσως γιατί φοβόντουσαν ότι «θα ‘ρθει ο Παπανδρέου και θα τους πάρει τις περιουσίες», όπως διέδιδε η Δεξιά, εκείνη την εποχή.

Το ΠΑΣΟΚ είχε θριαµβεύσει µε ποσοστό 48,06% και είχε κερδίσει 172 έδρες! Και από την άλλη µέρα, ήταν πολλά εκείνα που άλλαζαν στην Ελλάδα… Αλλες εποχές, άλλες προσδοκίες και άλλα όνειρα.

Μια εβδοµάδα µετά το 48,06%, δυο αµερικανοί δηµοσιογράφοι θέλησαν να στριµώξουν τον Αντρέα, σε µια συνέντευξη που µεταδιδόταν απευθείας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις ΗΠΑ. Αλλά δεν τα κατάφεραν. Ο Παπανδρέου ήταν συντριπτικός! Και οι Ελληνες αντιλαµβάνονταν ότι η χώρα έχει πρωθυπουργό που δεν κωλώνει και χτυπάει – άµα λάχει – και το χέρι του στο τραπέζι.

Προσπαθώ να θυµηθώ διάφορες λεπτοµέρειες από εκείνες τις µέρες, αλλά η µνήµη µου µε προδίδει. Θυµάµαι, ωστόσο, λίγο καιρό πιο πριν, την εκλογή του Μιτεράν στην Προεδρία της Δηµοκρατίας, την τελετή στην Αψίδα του Θριάµβου στο Παρίσι, µε µόνους καλεσµένους από την Ελλάδα, τη Μελίνα – µε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο – και τον Μίκη κι ακόµα, µια ταινία του Πιέρ Ζουρντάν, αδελφο του διάσηµου ηθοποιού Λουί Ζουρντάν, µε τίτλο «Γενέθλια» (η Μερκούρη είχε γεννηθεί στις 18 Οκτωβρίου). Σ’ αυτήν την ταινία είχαµε γράψει µε τον Γιάννη Μαρκόπουλο ένα τραγούδι που άρχιζε έτσι: «Δεκαοχτώ του Οκτώβρη γεννήθηκα/σ’ αυτή την πολιτεία των θρύλων»… Α, και κάτι άλλο: δυο φίλοι µου, ο Α.Δ.

και ο Σ.Μ., είχαν βάλει στοίχηµα για το ποιο κόµµα θα νικήσει. Ο Α.Δ. ήταν υπέρ της Ν.Δ. και ο Σ.Μ. υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Το «έπαθλο», 30 αστακοί. Τους µισούς τούς έφαγα εγώ – δώρο του Σ.Μ. Και κόντεψα να πεθάνω από τη χοληστερίνη!