Ματιές Οι 33 Χιλιανοί

Η διάσωση των τριάντα τριών μεταλλωρύχων, που βρίσκονταν επί 69 ημέρες παγιδευμένοι σε βάθος 625 μέτρων στη Χιλή, δεν είναι μοναχά θρίαμβος της τεχνολογίας των ημερών μας. Είναι περισσότερο θρίαμβος της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Ιδίως στους σάπιους καιρούς μας, όπου τα πάντα αποκαθηλώνονται βίαια και η ζωή τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και ταχύτητες, προς τα πίσω.

Αναρωτιέμαι, αν κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στην Ελλάδα, αν 33 Ελληνες είχαν εγκλωβιστεί σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο, στη Μακεδονία ας πούμε, πού θα είχε καταλήξει η επιχείρηση διάσωσης; Αμφιβάλλω για το αποτέλεσμα. Οχι γιατί δεν έχουμε τα εργαλεία και την τεχνογνωσία που απαιτούνται σε ανάλογες περιπτώσεις, αλλά διότι γενικώς είμαστε φοβερά τσαπατσούληδες, αναβλητικοί και ξερόλες.

Σκέφτομαι, αίφνης, τον κόλπο του Μαλιακού. Εχουν σκοτωθεί δεκάδες νέοι και παιδιά, κυρίως, τα τελευταία χρόνια. Υστερα από κάθε πολύνεκρο δυστύχημα, μαζεύονται οι «αρμόδιοι» γύρω από ένα τραπέζι, στέλνουν συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων, βγαίνουν στις τηλεοράσεις και μιλάνε με το μάτι θολό από τη συγκίνηση και κατόπιν εξαγγέλλουν «μέτρα». Η ιστορία όμως του Μαλιακού δεν τελειώνει. Και κάθε τόσο χάνονται καινούργιες ζωές.

Πάμε τώρα στη Χιλή: πρώτα πρώτα, υπάρχουν πολύ σοβαρές ευθύνες: πώς και γιατί κατέρρευσαν στοές κ.λπ. και κινδύνεψαν να καταπλακωθούν με τόνους πέτρα και χώμα οι εργάτες; Υπήρξαν, προφανώς, παραλείψεις και λάθη, κακοί υπολογισμοί, προχειρότητα ίσως. Για όλα αυτά, κάποιοι πρέπει να πληρώσουν. Και φαντάζομαι ότι έχουν ήδη κινηθεί οι σχετικές διαδικασίες. Ενα άλλο θέμα: Μόλις άρχισαν να βγαίνουν από την κάψουλα της σωτηρίας, κάθε 16 λεπτά, οι μεταλλωρύχοι, πλημμύρισε η περιοχή από πολιτικούς που… κάνανε παιχνίδι! Κάμερες, δηλώσεις, αγκαλιές, φιλιά, υποσχέσεις. Επικοινωνιακά κόλπα δηλαδή, πασίγνωστα, για να κερδίσει μερικά ψίχουλα δημοτικότητας η κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση). Τώρα, θα πάρουν την πάσα οι τηλεοράσεις. Για να γίνει η αγωνία 69 ημερών, θέαμα και σίριαλ.

Είμαι παλιός και έχω περάσει πολλές ώρες σε καταφύγια, όταν βομβάρδιζαν οι Γερμανοί ή έπεφταν όλμοι, στα Δεκεμβριανά. Υστερα από μισή ώρα στο υπόγειο, πλάι σε άγνωστους, άντρες και γυναίκες, τρομαγμένος και ανήμπορος, δεν ξέρεις τι κάνεις, δεν ξέρεις τι λες, αρπάζεσαι με τον διπλανό σου, που σου βρωμάει ή σε στριμώχνει, γιατί είναι κοιλαράς και είσαι έτοιμος να πλακωθείς στο ξύλο. Ευτυχώς, όμως, η σειρήνα σφυρίζει «λήξη» και το επεισόδιο αποτρέπεται.

Φαντάζεστε τώρα τριάντα τρεις ανθρώπους, απελπισμένους, στα έγκατα της γης, πεινασμένους, με τις παραξενιές τους, τα ελαττώματά τους, τα ροχαλητά τους όταν πλαγιάζουν για να κοιμηθούνε, την απλυσιά τους, την πολυλογία τους ή τη σιωπή τους, τα αναφιλητά τους, καθώς σκέφτονται τους δικούς τους, το τέλος της ζωής τους, που το βλέπουν να έρχεται τροχάδην; Πόση δύναμη πρέπει να έχουν αυτοί οι τριάντα τρεις, πόση αντοχή και, κυρίως, πόσα αποθέματα ψυχικής υγείας και αλληλεγγύης, για να επιβιώσουν;

Είναι παράδειγμα για όλους μας οι μεταλλωρύχοι του Σαν Χοσέ.