Ψαριές µε µια ανάσα και µια βολή

«Το νέο πλασάρισµά µου στην πρώτη δεκάδα της παγκόσµιας κατάταξης στο υποβρύχιο ψάρεµα είναι αναµφισβήτητα µια αναγνώριση. Ηταν ένα άπιαστο µέχρι σήµερα όνειρο!».

Μετά το ασηµένιο µετάλλιο στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα Υποβρύχιας Αλιείας του 2008 στη Βενεζουέλα, ο 35χρονος αθλητής του Α.Ο. Αλιάς Πορτοχελίου, ο Γιάννης Σιδέρης, είχε και πάλι «ραντεβού» µε τους κορυφαίους παγκοσµίως ψαροντουφεκάδες. Οι αλλεπάλληλες βουτιές του σε βάθη έως και τριάντα µέτρα έπιασαν τόπο, οι ψαριές του τού χάρισαν ακόµα µία σηµαντική διεθνή διάκριση. «Η συγκίνησή µου έγινε ακόµα µεγαλύτερη όταν συνειδητοποίησα και την τέταρτη θέση που κατέλαβε η Ελλάδα στο οµαδικό». Κατέλαβε πρόσφατα (19 Σεπτεµβρίου) την έβδοµη θέση στο 27ο Μουντιάλ που διεξήχθη στο Μali Losinj της Κροατίας, µε τη συµµετοχή 64 αθλητών από 20 χώρες. Οι βαθµοί που συγκέντρωσε χάρη στα έντεκα µεγάλα ψάρια που έβγαλε έξω από τον αφρό, µαζί µε τους αντίστοιχους που «ψάρεψαν» οι άλλοι δύο διεθνείς, Λάµπρος Δερτιλής (21ος στο ατοµικό) και Κώστας Μακρής (30ός), ανέδειξαν τέταρτο στον κόσµο το ελληνικό ψαροντούφεκο για το 2010.

Μεγάλες διακρίσεις
«Την τελευταία δεκαετία οι έλληνες αθλητές έχουµε κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να καταξιωθούµε στο διεθνές στερέωµα. Πράγµατι, οι κόποι και οι θυσίες µας είναι πλέον εµφανείς και µέσα από τις επιδόσεις µας: από το 1958 που η Εθνική µας συµµετέχει σε παγκόσµια πρωταθλήµατα, ουδέποτε είχε καταφέρει να κατακτήσει µια θέση καλύτερη της έκτης…» λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Σιδέρης, πέντε φορές πρωταθλητής Ελλάδας, από τους καλύτερους του κόσµου στο βαθύ ψάρεµα.

Στον συγκεκριµένο αγώνα, πέρα από τα κρύα νερά (12 βαθµοί Κελσίου), ο ίδιος και οι συναθλητές του είχαν να ξετρυπώσουν και ψάρια αλλιώτικα από τα συνηθισµένα ελληνικά, τα µουγγριά (είδος χελιού), η αλίευση των οποίων απαγορεύεται στο εγχώριο πρωτάθληµα.

«Και εκτός αγώνων, συνήθως τα προσπερνάµε γιατί έχουν πολλά κόκαλα κι έτσι είναι δύσκολα στο φαγητό _ αξίζουν µόνο για σούπα. Αντιθέτως, προτιµάµε να αναζητούµε τα ροφοειδή: στήρες, σφυρίδες και πίγγες µέσου βάρους από ενάµισι έως και τρία κιλά η µία, καθώς και ροφοί, τριών ώς και δέκα κιλών ο ένας, είναι τα κατ’ εξοχήν θηράµατά µας – τον χειµώνα πάλι κυνηγάµε και λαβράκια. Αν πιάσουµε και καµιά συναγρίδα ή σαργό αυτό πια θα είναι και το “κερασάκι”»!

Η τέχνη στο ψήσιµο
Οσο για τη νοστιµιά τους, είναι – όπως λέει – καθαρά θέµα γούστου. Σηµασία πάντως έχει και το ψήσιµο: τη συναγρίδα αν την ψήσεις παραπάνω στεγνώνει, χάνει το 80% της γεύσης της. Στη σφυρίδα, ωστόσο, τα λάθη του ψήστη συγχωρούνται: ακόµα και µε έξτρα ψήσιµο, παραµένει ζουµερή, άρα κι εύγεστη!» λέει ο κ. Νίκος Καµπάνης, πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσµου Αθλητών Υποβρυχίου Κυνηγίου (http://www.spear-fishing.gr).

Η ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ψαροντούφεκου έφθασε κοντά στο χάλκινο µετάλλιο στο 27ο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα

Φρέσκα ψάρια όλο τον χρόνο

ΜΠΟΡΕΙ να φανεί παράξενο, αλλά στο ψαροντούφεκο η τύχη έχει περιορισµένο ρόλο, λένε οι γνωρίζοντες. «Αυτό που έχει µεγαλύτερη σηµασία είναι η καλή γνώση του τόπου και η ανάλογη φυσική κατάσταση, σε συνάρτηση πάντα και µε την ικανότητα του καταδυόµενου να πιάνει αξιόλογα ψάρια. Ο καλός ο ψαροντουφεκάς πρέπει να έχει και υποµονή και επιµονή, γιατί η θάλασσα αργεί να δώσει καρπούς. Οπως και να’ χει, για µένα το σπορ αυτό ικανοποιεί µια εσωτερική ανάγκη µου, που ευτυχώς βρήκε την πληρότητά της µέσα στη γαλήνη και την ηρεµία της θάλασσας! Γι’ αυτό άλλωστε φροντίζω να βρίσκοµαι εκεί χειµώνα – καλοκαίρι, τουλάχιστον δύο φορές την εβδοµάδα…», λέει ο Γιάννης Σιδέρης, που έχει ψαρέψει µέχρι και τόνο 184 κιλών µε την τρίαινά του!

Στα 20 µέτρα
Και ο κ. Καµπάνης µε τη σειρά του έχει επίσης εξασφαλισµένα όλον τον χρόνο στο τραπέζι του ολόφρεσκα ψάρια, προερχόµενα κατευθείαν από την «παραγωγή» – τις καταδύσεις του, µε δικές του ανάσες κι όχι µε φιάλες οξυγόνου. Βουτά γι’ αυτά σε βάθη ώς και είκοσι µέτρων, στα γνωστά του ψαροληµέρια, στ’ ανοιχτά της Αττικής, αλλά και στις ακτές της Λακωνίας, της Μάνης και στις Κυκλάδες.

Ακριβό χόµπι
«Τουλάχιστον εµείς όχι µόνο κάνουµε το χόµπι µας, αλλά είµαστε κι απολύτως σίγουροι για τη φρεσκάδα των ψαριών.

Απολαµβάνουµε τη µέγιστη θρεπτική αξία τους, πράγµα αµφίβολο για τον υπόλοιπο κόσµο που µπορεί να φάει ως “φρέσκα” και ψάρια όχι υψηλής ποιότητας, συχνά άγνωστης προέλευσης ή και εισαγόµενα. Τα πληρώνει, µάλιστα, και πανάκριβα, την ώρα που εµείς ξοδεύουµε χρήµατα µόνο για τα καύσιµα του σκάφους και του αυτοκινήτου µας…».