ΜΑΤΙΕΣ Καστανίδης

Στο Γυµνάσιο, αρχές της δεκαετίας του ‘50, είχα έναν συµµαθητή µε τον οποίο κάναµε στενή παρέα. Τον Μήτσο τον Μπορετσάνο.

Ηταν φίλος και του Αλέκου Φασιανού.

Ο Μπορετσάνος, πολύ φτωχό παιδί, για να βγάζει ένα πιάτο φαΐ – ορφανός από πατέρα και µάνα – δούλευε σε ένα πεθαµενατζίδικο. «Γραφείο τελετών», σήµερα. Ενα πρωί του λέω: «Πώς πας;

Βγάζεις κάνα φράγκο;». Με κοίταξε γκρινιάρικα και απάντησε: «Τρώµε βερεσέ στον µάγειρα. Και το αφεντικό και εγώ. Μεγάλα κεσάτια! Δεν πεθαίνει κανένας κερατάς να κάνουµε κανένα µεροκαµατάκι…».

Με συγκρατηµένη γκρίνια, όπως διαπίστωσα, υποδέχθηκαν ορισµένοι δικηγόροι τα µέτρα που πήρε ο υπουργός Δικαιοσύνης για την αποσυµφόρηση των φυλακών. Ενας απ’ όλους ισχυρίσθηκε δηµόσια ότι αν όντως στους ποινικούς νόµους δεν υπάρχουν ουσιαστικές κυρώσεις, η Πολιτεία είναι ανίσχυρη να αντιµετωπίσει συµπεριφορές αποδοκιµαστέες. Σωστά. Αλλά ο νόµος του Καστανίδη δεν µιλάει για τέτοια πράγµατα.

Ο νόµος του Καστανίδη, που πολύ θα ήθελα να του σφίξω το χέρι για τις θαρραλέες αποφάσεις του, λέει ότι δεν µπορεί να είναι πληµµυρισµένες οι φυλακές από χιλιάδες κρατουµένους τη στιγµή που τα «σωφρονιστικά καταστήµατα» χωράνε µόνο τους µισούς! Λέει, ακόµη, ότι θα αποφυλακισθούν αµέσως 1.230 άνθρωποι που έχουν καταδικασθεί σε µικροποινές. Και λέει, επίσης, ότι δεν είναι δυνατόν εκατοντάδες παιδιά «να µεγαλώνουν µέσα σε υγρά και σκοτεινά κελιά επειδή έκλεψαν ένα κινητό τηλέφωνο!» (Φωτ.

Καλλίρη, «Η Καθηµερινή» 6/10).

Θα πρέπει να πω ότι οι εναλλακτικές ποινές στις οποίες αναφέρεται µε θέρµη – πολύ σωστά ο Καστανίδης – εφαρµόζονται εδώ και αρκετές δεκαετίες στην Ευρώπη και την Αµερική. Και ήθελα να ‘ξερα τι κερδίζει η Πολιτεία, τι κερδίζουµε όλοι µας όταν µπαίνει ένας νέος στη φυλακή για 40 – 50 ηµέρες, ενώ θα ήταν δυνατόν για κάποιο χρονικό διάστηµα να εκτίει την ποινή του κάνοντας τον φύλακα σε γηροκοµεία, σκουπίζοντας κοινόχρηστους χώρους, δουλεύοντας σε δηµόσιες και δηµοτικές υπηρεσίες;

Οι δικηγόροι βέβαια θέλουν να έχουν νταραβέρι, συνεχές ει δυνατόν, µε φυλακισµένους, προφυλακισµένους, πρωτοδικεία, εφετεία, Αρειο Πάγο, µηνυτές, κατηγορούµενους, ανακρινόµενους, Αστυνοµίες κ.λπ. Αυτή είναι η εργασία τους. Αλλά τούτο σηµαίνει ότι η Πολιτεία, έστω και µε το πρόσχηµα – που δεν είναι πρόσχηµα – της αποσυµφόρησης των φυλακών δεν θα πρέπει να µετατρέπει τις ποινές 2-3 ετών σε χρηµατικές;

Οι Ελληνες είµαστε δικοµανείς. Η φράση «θα σε τυλίξω σε µια κόλλα χαρτί» είναι δική µας. Η αύξηση του παραβόλου για την υποβολή µιας µήνυσης είναι σίγουρο ότι θα περιορίσει τον αριθµό των «µηνυσιοµανών», θα µειώσει τον φόρτο δουλειάς σε αστυνοµικά τµήµατα και εισαγγελίες και θα αυξήσει τα έσοδα του κράτους. Επειτα λογικό δεν είναι ένας άνθρωπος που έχει υπερβεί το 75ο έτος της ζωής του και έχει καταδικασθεί να εκτίει την ποινή του στο σπίτι του;

Είναι πάρα πολλά αυτά που θα κερδίσει η κοινωνία, αν γίνουν νόµος τα µέτρα που προτείνει ο υπουργός Δικαιοσύνης.