ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ, ΟΧΙ ΒΙΝΤΕΟ

Υποτίθεται ότι όσα έχουν διαδραµατιστεί στους αλλεπάλληλους κύκλους της εγχώριας πολιτικής ζωής από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν, µας έχουν κάνει σοφότερους σε αυτή τη χώρα – πολίτες και πολιτικούς.

Ιδιαίτερα τους πολιτικούς. Υστερα από τρεισήµισι δεκαετίες πολιτικών αντιπαραθέσεων µε θεµιτά και αθέµιτα µέσα, είναι λογικό να έχουν κατασταλάξει σε ένα πολύ συγκεκριµένο συµπέρασµα.

Η πολιτική αντιπαράθεση µπορεί να είναι έντονη και συγκρουσιακή, αλλά δεν πρέπει να ξεφεύγει από κάποια όρια.

Οσες φορές παραβιάστηκε αυτός ο κανόνας, οι συνέπειες ήταν οδυνηρές. Το γνωρίζουν και οι πολίτες και τα στελέχη των δύο µεγάλων κοµµάτων, που πρωταγωνιστούν στις αναµετρήσεις της Μεταπολίτευσης.

Ή τουλάχιστον νοµίζαµε ότι το γνωρίζουν, λόγω της αυτοσυγκράτησης που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια στις µεταξύ τους αντιπαραθέσεις. Π.χ. δεν πήραν προσωπικά χαρακτηριστικά και δεν υιοθέτησαν ανορθόδοξες µεθόδους.

Απόδειξη ότι η µέθοδος της γκρίζας διαφήµισης, η αρνητική καµπάνια, δεν ευδοκίµησε στην Ελλάδα.

Τις ελάχιστες φορές που πήγαν να εφαρµοστούν, απέτυχαν.

Σταδιακά δηµιουργήθηκε ένα άτυπο «συµβόλαιο τιµής» µεταξύ των µονοµάχων του δηµόσιου βίου, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Αυτό το συµβόλαιο παραβιάζει το τελευταίο διάστηµα ο πρόεδρος της Ν.Δ.

Αρχισε από τη Θεσσαλονίκη µε τη σχεδόν προσβλητική ατάκα «εγώ δεν είµαι Παπανδρέου».

Και προχώρησε σε κοπτοραπτική δηλώσεων του σηµερινού Πρωθυπουργού που έγιναν σε ανύποπτο χρόνο.

Σε συρραφή φράσεων, για να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ σχεδόν… υφάρπαξε την εξουσία. Προβάλλοντας µονταρισµένα βίντεο, επιχειρεί να διαστρεβλώσει τον πολιτικό λόγο του αντιπάλου του.

Να τον ακυρώσει και στη θέση του να βάλει τους δικούς του εκπληκτικούς ισχυρισµούς περί µηδενισµού του ελλείµµατος σε… ενάµιση χρόνο!

Πρακτικά ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης παραβιάζει το φερ πλέι που έχει ανάγκη ο δηµόσιος βίος αυτή την περίοδο.

Σε συνθήκες κρίσης και κυρίως σε µεταβαλλόµενο διαρκώς πολιτικό και οικονοµικό περιβάλλον, είναι εύκολο να επιδίδεται κανείς σε ασκήσεις λαϊκισµού.

Ή να υποκαθιστά την πολιτική µε σκετσάκια, δίκην σατιρικής εκποµπής στην τηλεόραση. Αυτές όµως είναι πράξεις µη υπεύθυνες, που παγιδεύουν το πολιτικό προσωπικό σε κλίµα άγονης και ανούσιας αντιπαράθεσης. Ο λόγος του αρχηγού της αξιωµατικής αντιπολίτευσης δεν γίνεται πειστικότερος µε τον πόλεµο των βίντεο, ούτε µε τη ρητορική της εύκολης πλειοδοσίας.

Αντίθετα, γίνετα η αφορµή για επιστροφή σε περιόδους του παρελθόντος που δεν θέλουµε απλώς να ξεχάσουµε.

Είναι ανάγκη να ξεχάσουµε.