Το τέταρτο κουδούνι

Τελικά, όµως, δε µάθαµε… Αυτός ο κύριος φορτηγατζής που, πάνω στο τζέρτζελο, δάγκωσε τον ταξίαρχο της αστυνοµίας ήταν εµβολιασµένος;

Ολος ο κόσµος , µια σκηνή…Ο Γιώργος Διαλεγµένος (φωτογραφία) επανεµφανίζεται φέτος στη σκηνή ύστερα από δεκατρία χρόνια – σ’ όλη, πάντως, την καριέρα του, απ’ το 1962, την αποφοίτησή του απ’ τη δραµατική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» και την πρώτη του «επαγγελµατική» εµφάνιση µε το «Θέατρο Τέχνης» ως Κήρυκας στους αριστοφάνειους «Ορνιθες» του Κάρολου Κουν, στη θριαµβευτική τους παρουσίαση στο Παρίσι, στο πλαίσιο του «Θεάτρου των Εθνών», οι παρουσίες του στη σκηνή µάλλον αραιές ήταν.

Θα παίξει το ρόλο του µπαγαµπόντη Σωτηράκη στο ανθεκτικό στο χρόνο έργο του «Μάνα, µητέρα, µαµά» που πάει για δεύτερη σεζόν στο θέατρο «Βεάκη» σε ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη αντικαθιστώντας τον Πάνο Σκουρολιάκο που τελικά δεν παρέµεινε.

Μάνα και πάλι η Ντίνα Κώνστα και µαζί τους, και πάλι, Γιώργος Νινιός, Ελισάβετ Μουτάφη και Βάσω Γουλιελµάκη.

Ο Γιώργος Διαλεγµένος , στα εβδοµήντα του φέτος αλλά ακµαιότατος, έχει ξαναερµηνεύσει τον ίδιο ρόλο τριάντα χρόνια πριν, στο δεύτερο ανέβασµα του έργου του, τη σεζόν 1980 – ’ 81, στο τότε «Θέατρο του Πειραιά» – και σε επανάληψη, την επόµενη σεζόν, στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» –, απ’ τον Τάκη Βουτέρη. Ενώ η τελευταία φορά που ’ χει παίξει ήταν στο δεύτερο ανέβασµα του έργου του «Σε φιλώ στη µούρη» – στο θέατρο «Αναλυτή», το 1997 – 1998, απ’ το θίασο Κώστα Ρηγόπουλου – Κάκιας Αναλυτή (η τελευταία της εµφάνιση), σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεµούνδου.

Την κλάση της – κύρος, – κύρος, ήθος, µέγεθος, παράστηµα, κίνηση, ο τρόπος που πατάει τη σκηνή, συγκίνηση, έξοχα γαλλικά, έξοχα αγγλικά, έξοχα ιταλικά, φωνή λαγαρή, τραγούδι συναρπαστικό… κι όλα αυτά αρµονικά συνταιριασµένα – απέδειξε για άλλη µια φορά η – περίπου αυτοσκηνοθετηµένη – εκτυφλωτική Μαρία Ναυπλιώτου – Ντούσανκα (στην κεντρική φωτογραφία) στο πολύ ενδιαφέρον κοµµάτι – σαν µονόλογος µετά µουσικής – «Ηµερολόγια µιας θλιµµένης βασίλισσας» του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, το οποίο είδα και άκουσα στο κατάµεστο Ηρώδειο που την καταχειροκρότησε. Και το οποίο θα δει και θ ’ ακούσει και η Θεσσαλονίκη στις 22 Νοεµβρίου. «Τι µας έµεινε Νικήτα / γύρνα πίσω σου και κοίτα» (Νίκος Γκάτσος, «Μελαγχολικό εµβατήριο» απ’ την «Αθανασία» του Μάνου Χατζιδάκι).

Και τώρα το τραγελαφικό εµβατήριο: «Προεκλογικός» επικήδειος στην κηδεία της Αννας Καλουτά, ένα κτίριο για το Θεατρικό Μουσείο – που δεν το χωράει ολόκληρο το Θεατρικό Μουσείο αλλά τι να κάνουν κι αυτοί οι έρµοι του Μουσείου, που χρόοονια τώρα ταλαιπωρούνται… –, το Ανοιχτό Δηµοτικό Θέατρο Κολωνού που βαφτίστηκε άρον άρον «Λάµπρος Κωνσταντάρας» αλλά ΚΑΙ «Γιάννης Γκιωνάκης» – γεγονός πρωτοφανές στα παγκόσµια θεατρικά χρονικά σ’ ένα θέατρο να δίνονται «τιµητικά» τα ονόµατα ΔΥΟ ηθοποιών µαζί (έως και προσβλητικό για τους «τιµώµενους» σε «πακέτο»…), ήτοι µ’ ένα σµπάρο δυο τρυγόνια, µπας κι αρπάξουµε καµιά ψήφο απ’ τους φαν και του Κωνσταντάρα και του Γκιωνάκη (φωτογραφία)… Ο δήµαρχός µας Νικήτας Μαυρογιαλούρος, ωχ, συγγνώµη, λάθος, Νικήτας Κακλαµάνης εννοώ, τα ’ χει «δώσει» όλα για το θέατρο ενόψει εκλογών… Για να δούµε τι ακόµα θα δούµε έως τις 7 Νοεµβρίου.

Αλήθεια, εντυπωσιακή η γκάµα – από Ευριπίδη έως Σαίξπηρ! – της κ. Μαριαλένας Κω τσάκη. Που εµφανίστηκε να υπογράφει τη µετάφραση της «Στρίγγλας» του Θοδωρή Αθερίδη – αλλά και δισέλιδο σηµείωµα για το έργο στο πρόγραµµα της παράστασης –, είχε όµως πρωτοεµφανιστεί (;) πέρσι να υπογράφει τη «µετάφραση – µετεγγραφή» – έτσι το λέγανε – της «Ελένης» του Θοδωρή Αθερίδη.

Τόσο νέα – εγώ τώρα την άκουσα για πρώτη φορά, νέα πρέπει να ‘ναι, αν και πολύ «αδρή», θα ’ λεγα, για κοπέλα η γλώσσα της στην «Στρίγγλα»… Και σεµνή. Οποιον ρώτησα κανείς δεν την ξέρει. Μου θύµισε εκείνον τον Οδυσσέα Νικάκη – παιδί φάντασµα. Που υπέγραψε τόσες και τόσες µεταφράσεις για το θίασο Τζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου αρχικά, Κώστα Καζάκου στη συνέχεια. Γκάµα να δείτε κι εκείνος… Και σεµνόοοος. «Φιλόλογος που δεν αγαπούσε τη δηµοσιότητα», όπως µας έλεγαν…

Και µια απορία µου . Εξωθεατρική. Αυτές οι κυρίες που βγαίνουνε στις πίστες γιατί ντύνονται έτσι; Για να τραγουδήσουνε; Ή – µε το µπαρδόν… – για να τις γ……νε;

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Εβλεπα καλοκαίρι στο «Αθήναιον» την επιθεώρηση «Πού πας, ρε Γιωργάκη, µε τέτοιον καιρό…», άκουγα τα κείµενα και σκεφτόµουνα πως Αλβανοί και λοιποί µετανάστες, οµοφυλόφιλοι και «κουλτουριάρηδες» συνεχίζουν, αν και έχουµε φτάσει στο 2010, να µην τυγχάνουν και τόσης στοργής απ’ την «ορθόδοξη επιθεώρηση»… Η οποία, µεταξύ µας, ανέκαθεν – για την «ορθόδοξη», την main stream, για να συνεννοούµα- στε, οµιλώ, όχι για «Ελεύθερη Σκηνή», και «Θεσσαλικό», και Λαζόπουλο (φωτογραφία), και Φασουλή –, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, απ’ το ’ 50 και µετά – τη συντηρητική έως αντιδραστική πτέρυγα και το µικροαστισµό εξέφραζε… Για να µη µιλήσω για τον Ράφτη – ξεφωνηµένη που εµφανιζόταν στην σαιξπηρική «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» του Θοδωρή Αθερίδη. Που δεν ήταν – δεν ήταν; – και επιθεώρηση… Οι φετινές διακοπές Σεπτεµβρίου έληξαν για µένα.

Και πάλι µαζί. Κρατώ ένα παλιό τραγούδι που ένας Φίλος µού χάρισε: «Ι Don’t Want to Μiss a Τhing» των Αerosmith. Με πόνεσε και µε γλύκανε και µε ζέστανε. Και καθόρισε αυτό το καλοκαίρι µου – του 2010.

Καλό φθινόπωρο! Καλό χειµώνα! Εκτός απ’ τον απόλυτα λιτό και µε ενδιαφέροντα στοιχεία πειραµατικό τσεχωφικό «Γλάρο» που η στοχαστική οµάδα «Ρequod» παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά στην «Κnot Gallery» των Αµπελοκήπων σε σκηνοθεσία Δηµήτρη Ξανθόπουλου, θα ’χουµε και δεύτερο «Γλάρο» φέτος. Με σκηνοθέτη τον Γιάννη Μόρτζο. Απ’ το «Διάχρονο Θέατρο» της Μαίρης Βιδάλη (φωτογραφία) – µε έκπληξη διάβασα πως θα κάνει Νίνα κι όχι Αρκάντινα την οποία θα παίξει η Νίτα Παγώνη – που απέκτησε στέγη στον Νέο Κόσµο.
προ 50ετίας

Η πρωταγωνίστρια της ελληνικής µουσικής σκηνής Ζωζώ Νταλµάς που, συνεπεία ατυχήµατος, έχει πάθει αναπηρία στο πόδι, προσεβλήθη τώρα και από γλαύκωµα του δεξιού µατιού. Εν τω µεταξύ, παρά τη βεβαίωσι του υπουργείου Εργασίας, έπειτα από έγγραφο του Αυλαρχείου της Βασιλίσσης, ότι θα επιδιωχθή η αύξησις του αριθµού των τιµητικών συντάξεων, που χορηγεί το Ταµείον Συντάξεων Ηθοποιών, ώστε να ικανοποιηθούν ωρισµένοι διακριθέντες καλλιτέχναι, µεταξύ των οποίων και η Ζωζώ Νταλµάς, το ζήτηµα δεν ερρυθµίσθη ακόµη.

12 Οκτωβρίου 1960. Ο θεατρικός συνεργάσυνεργά- συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Για τρίτη φέτος χρονιά, ο Δηµήτρης Μυράτ προσφέρει Κοινωνικό Θέατρο: Χθες παρουσίασε τους «Δίκαιους» του Αλµπέρ Καµύ. Ενδιαφέρον έργο, αναµφισβήτητης ποιότητος, µε υψηλό κυρίως λόγο. Θέµα του, η Επανάστασις. Προσωπική η σκοπιά: Υπηρετεί την γνωστή θέσι του συγγραφέα για τον απελπισµένο ηρωισµό και την αξιοπρέπεια του ατόµου. Ξεπερασµένο, ίσως, µαρξιστικά. Δηµιουργεί αντιδράσεις, ανάλογα µε την τοποθέτησι του καθενός. Μια µεστή παράστασις, σκηνοθετηµένη από τον Δηµήτρη Μυράτ (φωτογραφία). Πολύ καλή και η προσωπική του δηµιουργία.

Ξεχώρισαν επίσης Ζουµπουλάκη και Πάλλης. Τα λιτά σκηνικά έχουν την σφραγίδα της καλλιτεχνικής ευαισθησίας του Γιάννη Τσαρούχη.

* 13 Οκτωβρίου 1960.