ΜΑΤΙΕΣ Αλληλεγγύη

Να και κάτι ωραίο, αισιόδοξο, στη σκοτεινή εποχή που ζούµε: στον Εύοσµο, στη Θεσσαλονίκη, µια παρέα από φίλους, αποφάσισε να προσφέρει στον κόσµο της φτώχειας και της ανάγκης, δωρεάν, διάφορα αντικείµενα από ρούχα, έπιπλα, οικιακά σκεύη, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, περιοδικά, ταινίες, CD, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα, ώς και παιδικά παιχνίδια.

Η παρέα _ Θεσσαλονικείς όλοι _ όπως διαβάζω στο ρεπορτάζ της Φωτεινής Στεφανοπούλου («ΤΑ ΝΕΑ» 1/10), δηµιούργησε µια διαδικτυακή κοινότητα, όπου «ο καθένας µπορεί να χαρίσει ό,τι δεν του χρειάζεται πια και παράλληλα να αποκτήσει δωρεάν πράγµατα που του είναι χρήσιµα, αλλά δεν µπορεί ή δεν θέλει να αγοράσει». Η κοινότητα αυτή ύστερα από δύο χρόνια λειτουργίας έχει σήµερα 11.000

µέλη, που µαζεύουν πράγµατα και τα χαρίζουν οργανώνοντας παζάρια αλληλεγγύης κάθε τόσο.

Μη µείνουµε, παρακαλώ, στο πρακτικό µέρος της υπόθεσης: οι άνθρωποι αυτοί που, όπως όλοι µας, είχαν κλειστεί σε τείχη και κοίταζαν µόνο τον εαυτό τους, παρασυρόµενοι συχνά από τον «ζωγραφιστό» σκαφάτο και ηµίγυµνο κόσµο της άθλιας τηλεόρασης, έβαλαν κάτω το µυαλό τους, σκέφτηκαν και αποφάσισαν: «Αντί να πετάξω στα σκουπίδια το ποδηλατάκι του γιου µου, που ο κανακάρης µου το βαρέθηκε, θα το χαρίσω σε ένα φτωχό αγοράκι, που το έχει ανάγκη και θα το ευχαριστηθεί». Ετσι µεγάλωσα κι εγώ. Και πολλοί άλλοι συνοµήλικοί µου. Με µεταχειρισµένα σακάκια, πουλόβερ, πανωφόρια, µπάλες, στιλό, παιχνίδια. Και ήµουν πολύ χαρούµενος. Και διπλά χαρούµενοι, διαπίστωνα, ήταν και οι άνθρωποι που µου (µας) χάριζαν ρούχα και παιχνίδια από δεύτερο χέρι.

Γιατί αισθάνεται κανείς υπέροχα, ζεστά, όταν προσφέρει κάτι σε κάποιον που το έχει µεγάλη ανάγκη.

Τα ίδια µε τους Θεσσαλονικείς του Ευόσµου κάνει και µια γειτόνισσά µου. Η Ρουµπίνη. Μαζί µε τις φιλενάδες της έχουν φτιάξει, όπως µου λέει, µια οµάδα «εθελοντών» µε το όνοµα «Παιδί και Οικογένεια» και κάθε µέρα γυρίζουν σαν τη σβούρα για να βρουν «χορηγούς» (εταιρείες τροφίµων, ρούχων, παιχνιδιών, σχολικών ειδών κ.ά.). Ο,τι συγκεντρώνουν από τους «χορηγούς», το µοιράζουν στη φτωχολογιά της περιοχής.

Η Ρουµπίνη µάλιστα, εργαζόµενη, µητέρα ενός 15χρονου κοριτσιού, κατάφερε να εξασφαλίσει από µεγάλο νοσοκοµείο «εισιτήρια» για δωρεάν ιατρικές εξετάσεις σ’ αυτό. Μου ζητάει: «Γράψε, σε παρακαλώ, δυο λέξεις στις “Ματιές” για την πρωτοβουλία µας.

Χρειαζόµαστε βοήθεια. “Χορηγούς”.

Εκατοντάδες άνθρωποι, στο Κουκάκι που µένω, δίχως να φταίνε σε τίποτα, έµειναν χωρίς δουλειά και βρίσκονται σε απόγνωση. Και πες ότι όσοι θέλουν να συνεισφέρουν στην προσπάθειά µας µπορούν να απευθυνθούν στην ιστοσελίδα µας www.

kidsfestival.gr».

Νοµίζει ότι η «κρίση» ίσως βγάλει στον αφρό, ξεχασµένες για πολλούς, αρετές, µε πρώτη την ανθρωπιά.