[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Για όλα φταίει το γκαζόν

Στο πάρκο του πράσινου προαστίου φύτεψαν γρασίδι. Το έφραξαν γύρω γύρω να µπορέσει να βγάλει ρίζες και να δυναµώσει πριν αφήσουν να το πατήσουν τα παιδιά και οι µεγάλοι. Κι αυτός ο φράχτης απεδείχθη ένα είδος µέτρου για τις παιδαγωγικές αντοχές των γονιών.

Η πρώτη µαµά προσπάθησε λίγο. «Νοµίζω ότι δεν πρέπει να περάσουµε από εκεί» είπε στο βλαστάρι της. Εκείνο τσίνησε, στάθηκε λίγο δίπλα της και µετά, µόλις είδε χαλαρή την προσοχή της, έδωσε µια και µπήκε στην απαγορευµένη περιοχή, τσαλαπάτησε το αχαµνό χορτάρι κι άρχισε να γελάει από τη χαρά του. Η µαµά το είδε από µακριά, µόλις που είχε καθήσει. Το φώναξε ανόρεχτα, εκείνο συνέχισε να γελάει αλλά και να τσαλαπατάει, άρχισε κι εκείνη ένα γέλιο νευρικό. Χαλαρά κατάφερε να το µαζέψει τελικά, κι αυτή ήταν η τελευταία προσπάθεια να κρατηθούν τα παιδιά µακριά από το γρασίδι.

Ακολούθησαν κι άλλα πολλά, εκεί στα προάστια κυκλοφορούν παιδάκια.

Ολα παραβίασαν τον φράχτη, όλων οι γονείς το γλέντησαν. Μερικοί τα φώναζαν να βγουν, κάποιοι άλλοι απλώς τα καµάρωναν να ξεπερνούν τα όρια. Μα βέβαια, τα όρια είναι για τους άλλους. Ο κανακάρης ο δικός µας εξαιρείται, αυτό έλειπε να τον βάλουµε να υποστεί τη γενική καταπίεση. Στο τέλος όσοι προσπαθούσαν έστω και υποτονικά να πείσουν τα παιδιά τους να µην περνάνε την κόκκινη πλαστική γραµµή, παραιτήθηκαν τελείως. Εµειναν να κοιτάνε απ’ έξω πώς θα τα έβγαζε πέρα το βλαστάρι τους µε τα υπόλοιπα. Αυτό µετράει, όταν ζεις µε ανθρώπους που δεν δέχονται κανόνες και όρια πρέπει να αναπτύσσεις αυτοάµυνες και να προσαρµόζεσαι στον νόµο της ζούγκλας.

Για το γρασίδι δεν νοιάστηκε κανείς πώς θα τα βγάλει πέρα. Νοµίζω όµως ότι µάλλον δεν θα αναπτυχθεί.