ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ

Ας δούµε κατ’ αρχάς τα δεδοµένα της υπόθεσης «απελευθέρωση των µεταφορών στην Ελλάδα».

Πρώτον, για το θέµα αυτό συζητούσαν σχεδόν επί µία δεκαετία οι ελληνικές αρχές, οι κοινοτικοί αξιωµατούχοι και οι ενδιαφερόµενοι. Οταν τελικά καταρτίσθηκε το σχετικό νοµοσχέδιο, οι µεταφορείς αποφάσισαν κινητοποιήσεις µε αίτηµα την απόσυρσή του. Δεύτερον, προ µηνών η κυβέρνηση προέβη σε µια κίνηση υψηλής συµβολικής αλλά και πρακτικής σηµασίας: αποφάσισε την επίταξη των µεταφορέων και των οχηµάτων τους, προκειµένου να προσφέρουν κανονικά τις υπηρεσίες τους.

Τρίτον, προ ηµερών η Βουλή των Ελλήνων ενέκρινε µε ισχυρή πλειοψηφία το νοµοσχέδιο για την απελευθέρωση του επαγγέλµατος του µεταφορέα, πράγµα που σηµαίνει ότι η φυσιολογική εξέλιξη των πραγµάτων εφεξής είναι η εφαρµογή του νόµου. Κι όµως, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από το σχετικό ρεπορτάζ (σελ. 12 – 13), κάθε άλλο παρά συµβαίνει το αυτονόητο και το φυσιολογικό.

Ενα σκηνικό παραλόγου έχει στηθεί στη χώρα.

Οι µεταφορείς, ή καλύτερα ορισµένες οµάδες µεταφορέων, συνεχίζουν την αποχή, εµποδίζουν συναδέλφους τους να επιστρέψουν στη δουλειά τους και γενικώς συντηρούν ένα καθεστώς αυθαιρεσίας, προς βλάβη της ελληνικής οικονοµίας και εν τέλει εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας.

Η κυβέρνηση παρακολουθεί αµήχανη και οι πληροφορίες για τις ενδοκυβερνητικές διαφωνίες ως προς τους χειρισµούς πληθύνονται.

Ο ένας υπουργός λέει ότι δεν είναι πλέον στη δική του αρµοδιότητα η αποκατάσταση της οµαλότητας, ο άλλος ισχυρίζεται ότι θα επιληφθεί όταν εξαντληθούν τα περιθώρια αντιµετώπισης του προβλήµατος, ο τρίτος δεν βλέπει να υπάρχει καν πρόβληµα και ο τέταρτος παρακολουθεί αµέτοχος. Ώς αργά χθες το βράδυ τα διαθέσιµα στοιχεία έδειχναν ότι αυτή η κατάσταση παρέµενε αµετάβλητη.

Εχει µεταβληθεί όµως εν τω µεταξύ η διάθεση της κοινής γνώµης και η υποµονή της αγοράς και του εµπορίου. Από κάθε πλευρά διατυπώνεται ένα αίτηµα:

Επιτέλους, τέλος. Ούτε η κατάργηση των νόµων από µειοψηφίες, ούτε ο ευτελισµός µέτρων όπως η επίταξη, ούτε η κυβερνητική απραξία δικαιολογούνται πλέον.

Χωρίς καθυστέρηση πρέπει να εφαρµοστεί ο νόµος, να αποκατασταθεί η τάξη στους δρόµους και να τροφοδοτηθεί η αγορά, ώστε να επανέλθει στους φυσιολογικούς ρυθµούς της.

Διαφορετικά δηµιουργείται ένα κακό προηγούµενο, το οποίο θα βρούµε ξανά µπροστά µας και θα δυσχεράνει ακόµη περισσότερο την πορεία εξόδου από την κρίση. Για να µη συµβεί αυτό, ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους.