ΜΕ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι χθεσινές εξαγγελίες της κυβέρνησης για τις αλλαγές που σχεδιάζει στην Τριτοβάθµια Εκπαίδευση (λεπτοµερές ρεπορτάζ στις σελίδες 8 -9) ισοδυναµούν µε τοµή στην πιο κρίσιµη περιοχή του εκπαιδευτικού συστήµατος. Για πρώτη φορά στη µεταπολιτευτική περίοδο, στην οποία οι «εκπαιδευτικές µεταρρυθµίσεις» περίσσεψαν αλλά αποτελέσµατα δεν υπήρξαν, µια αλλαγή αυτής της κλίµακας δείχνει να έχει µελετηθεί σε βάθος .

Οσα ανακοινώθηκαν στους Δελφούς έχουν συγκεκριµένη στόχευση, εδράζονται σε συγκεκριµένους υπολογισµούς και υπακούουν σε συγκεκριµένη αντίληψη για το σύγχρονο πανεπιστήµιο και τη σχέση του µε την παραγωγική διαδικασία.

Πρώτον, είναι άνοιγµα στην κοινωνία µε την έννοια ότι συνδέει θεσµικά το κοινωνικό περιβάλλον κάθε πανεπιστηµίου µε τη διοίκησή του και διευκολύνει τη λειτουργική ένταξη της ακαδηµαϊκής κοινότητας στις συνθήκες κάθε περιοχής.

Δεύτερον, ωθεί συνολικά την Τριτοβάθµια Εκπαίδευση προς το µέλλον, µε την αναδιοργάνωση και ενδεχοµένως επαναχωροθέτηση των ιδρυµάτων, την αναβάθµιση των προγραµµάτων σπουδών και τη θεσµοθέτηση ανοικτών σχέσεων µε τη διεθνή πανεπιστηµιακή κοινότητα, από την οποία θα προέρχεται σταθερά η αξιολόγηση των ελληνικών πανεπιστηµίων. Τρίτον, ανατρέπει την προβληµατική σχέση των νέων αλλά και της ελληνικής οικογένειας µε το πανεπιστήµιο, βάζει πραγµατικά εµπόδια στην παραπαιδεία και τα φροντιστήρια και ενώ διευκολύνει την πρόσβαση στα πανεπιστήµια, ταυτόχρονα ανεβάζει τον πήχυ της αποφοίτησης και άρα ενισχύει την αξιοπιστία των πανεπιστηµιακών τίτλων.

Σ’ αυτούς τους τρεις άξονες η κυβέρνηση φιλοδοξεί να θεµελιώσει το νέο πανεπιστήµιο.

Δεν θα είναι εύκολο. Για να προχωρήσει στη νοµοθέτηση των καινοτοµιών της και εν συνεχεία στην εφαρµογή τους, πρέπει να αναµετρηθεί µε νοοτροπίες και συµφέροντα τα οποία δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στο ελληνικό πανεπιστήµιο.

Πρέπει να αντισταθεί στις πιέσεις που θα ασκηθούν µέσω συντεχνιακών αντιδράσεων και κινητοποιήσεων και στη γενική πολιτική σπέκουλα από ορισµένες πλευρές.

Θα τα ξεπεράσει όλα αυτά αν στη διάρκεια του διαλόγου και της διαβούλευσης, που ήδη εγκαινιάζει, δείξει αυτοπεποίθηση, προσήλωση στον στόχο και επιµονή στην επιχειρηµατολογία της.

Σήµερα το πανεπιστήµιο πνέει τα λοίσθια. Και µαζί του χάνεται η προσδοκία των νέων ανθρώπων να αποκτήσουν εφόδια στη ζωή, αλλά και η συλλογική ελπίδα να εξελιχθούν η επιστήµη και η έρευνα σε ισχυρά εργαλεία αναγέννησης της χώρας. Γι’ αυτό στο τέλος η κοινωνία θα ανταποκριθεί θετικά στις προτάσεις που καταθέτει η κυβέρνηση και θα είναι σύµµαχός της στην προσπάθεια για αλλαγή.