Στον ήχο του χρήµατος

Για πόσα νέα τροϊκανικά µέτρα ακούσατε σήµερα ότι έρχονται να µεγαλώσουν τη φτώχεια µας;

Πόσες φορές ακούσατε το ακριβές ποσό του ελλείµµατος της χώρας; Πόσες το ακριβές ποσό των εσόδων του κράτους και πόση ακριβώς η υστέρησή τους; Καθηµερινό το τηλεµέτρηµα των ευρουδακίων που µπαίνουν και που βγαίνουν από τσέπες, από ταµεία, από εφορίες, από τράπεζες.

Τουλάχιστον σύµβουλοι του Παπακωνσταντίνου µπορεί να γίνουν πλέον οι φιλοθεάµονες.

Μέτρα, κι άλλα µέτρα, από έναν µακροσκελή κατάλογο κραδαίνει ο παραστατικός Αυτιάς ηµερησίως µπροστά στα µάτια του φιλοθεάµονος – και δεν είναι ο µόνος. Κάθε µέρα καινούργια; Τα ίδια που επαναλαµβάνονται;

Χάνει ο απλός άνθρωπος το µυαλό του. Μέτρα ακούει και σταυροκοπιέται. Οχι αδίκως.

Του ‘ρθε ο λογαριασµός φουσκωµένος, από κάτι γλέντια στα οποία εκείνον τον τράταραν φοντάν ενώ οι άλλοι παραµέσα έτρωγαν του σκασµού και έβαζαν σε ταπεράκι ό,τι προλάβαιναν, για τα παιδιά.

Τα ‘παµε αυτά. Αλλά όλο αυτό το περί των ευρουδακίων µιντιακό πανηγύρι θυµίζει από την ανάποδη εκείνο το παλιό πανηγύρι της χρηµατιστηριακής ευφορίας. Και τότε, όποια στιγµή κι αν άνοιγες την τηλεόραση για ευρώ άκουγες. Η τσέπη και πάλι ήταν το επίκεντρο. Ο ήχος του χρήµατος, ο µοναδικός στα αυτιά ενός σαστισµένου κοινού, που έχανε µια µια τις αξίες του, τις αρχές του, τις ασφάλειές του µπροστά στην πανίσχυρη δύναµη της απληστίας.

Το ίδιο κλίµα παραµένει καµουφλαρισµένο µε τηλεθρηνωδίες για τα χαµένα ευρουδάκια από τις τσέπες του λαού. Ετσι, σε πείσµα όλων εκείνων που πίστεψαν ότι η οικονοµική κρίση µπορεί και να σηµάνει µια κρίση συνείδησης, που θα οδηγήσει στην αναζήτηση εκ νέου των αξιών της ανθρωπιάς και του σεβασµού στην ανθρώπινη προσωπικότητα, το µόνο που συνέβη ήταν να αντικατασταθεί στις ίδιες εκποµπές, από τους ίδιους παρουσιαστές, το ροζ όνειρο της εξασφάλισης µερικών ή και πολλών ευρουδακίων από τον εφιάλτη της αενάου φτώχειας. Το χρήµα παραµένει το αποκλειστικό αντικείµενο του πόθου και η πνευµατική κατρακύλα χωρίς επιστροφή.

Για ποιες αξίες να µιλήσει κανείς, όταν υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους; Αλλά όσο πιο επίµονος γίνεται ο πολεµικός ήχος που συνοδεύει το καθηµερινό τηλεµέτρηµα των ευρουδακίων, τόσο πιο άγριος µοιάζει να ξεσπάει ο κανιβαλισµός. Γιατί οι θέσεις εργασίας µειώνονται, χωρίς καµιά ασπίδα ήθους και ψυχικής αντοχής να προστατεύει τον πολιτισµό.


Από τα σινιέ στα ρούχα-µε-το-κιλό

Τα ρεπορτάζ που έχουν αντικαταστήσει εκείνα τα αλλοτινά σόου της χλιδής πρωινάδικων και λοιπών εκποµπών και πάλι λύσεις για κατανάλωση προσφέρουν, του τύπου «αγοράστε ρούχα µε το κιλό» ή «πώς θα ντυθείτε µε 10 ευρώ». Εκείνοι που θα αγοράσουν ρούχα-µε-το-κιλό το ‘καναν και πριν από την κρίση και όχι απαραιτήτως γιατί δεν είχαν χρήµατα.

Το χειρότερο είναι ότι επιµένει µια τηλεόραση της τροµολαγνείας να προβάλλει σαν απάντηση στη φτώχεια, τη µιζέρια και τη θρηνωδία για την κατάντια ενός κόσµου που οδηγήθηκε έως εδώ ακριβώς λόγω της αντικατάστασης όλων των αξιών του από µία και µόνη, το χρήµα. Κορυφαίο ζήτηµα η κουβέντα για πέντεδέκα ευρουδάκια. Ούτε λόγος για την ανθρώπινη δηµιουργικότητα, για εκείνες τις οµάδες πεισµωµένων νέων που εξακολουθούν σε παρέες, σε οµάδες, µε χίλιους διαφορετικούς τρόπους να παράγουν µουσική, να ζωγραφίζουν, να ανεβάζουν παραστάσεις µε φτηνό εισιτήριο. Δεν είναι τα «ρούχα-µε-το-κιλό» που θα φτιάξουν την ηµέρα κανενός, ούτε η «ζωντανή» σύνδεση µε τον Γιώργο Παπαδάκη που έκανε η Λαµπίρη για να ανταλλάξουν τα «Χριστίνα µου» και «Γιώργο µου» και τα «καλή σεζόν και πάντα επιτυχίες». Ούτε θα σώσει την τηλεόραση το ότι θα βγαίνουν – λέει – και οι δηµοσιογράφοι στις εκποµπές, όπως διαφηµίζει ο Αnt1 και το επαναλαµβάνει η Λαµπίρη, «για να φαίνεται η δουλειά τους». Το θέµα είναι τι δουλειά κάνουν και ποιο είδος ενηµέρωσης υπηρετούν.

Λες και η διασηµότητα µιας φάτσας είναι αρκετή παρηγοριά, για την απανθρωποποίηση που καλλιεργεί ο τηλεπολιτισµός.