[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Παλιές γειτονιές, καινούργιες προσεγγίσεις

Στη δεκαετία του ‘60 είχαν ένα σπιτάκι στη γειτονιά. Ο δρόµος ήταν στενός, το πεζοδρόµιο στενότερο, αλλά είχαν αυλίτσα και κηπάκι. Κάποια στιγµή έγινε γύρω τους κοσµογονία. Χτίζονταν πολυκατοικίες στη θέση των µικρών σπιτιών, οι ιδιοκτήτες πλούτιζαν. Πρότειναν και σ’ εκείνους σχέδια για πολυκατοικία.

Είδαν ότι τα µπαλκόνια ήταν στενά, ότι στον φωταγωγό δεν θα περνούσε φως, ότι τα δωµάτια ήταν µικρά, ότι δεν έµενε ίχνος αυλής ή κήπου, αλλά κυρίως τους ένοιαζε αν θα κέρδιζαν υπόγεια, να τα δηλώσουν αποθήκες και να τα νοικιάσουν για κατοικίες.

Πήραν αντιπαροχή το ρετιρέ, εκτινάχθηκαν κοινωνικά.

Οταν έχτισαν άλλοι απέναντι και έκλεισαν τη θέα, πάθανε κατάθλιψη.

Προσπάθησαν να πουλήσουν το ρετιρέ, να µετακοµίσουν κοντά στους παλιούς τους γείτονες, που είχαν φύγει στα βόρεια προάστια. Δεν το κατάφεραν, φαίνεται οι παλιοί γείτονες είχαν κάποιες υψηλές γνωριµίες στην πολιτική ελίτ, πήραν δουλειές σε εποχές αφθονίας, έκαναν κοµπίνες καλές, ποιος ξέρει… Ή αποφάσισαν την περιπέτεια του δανείου.

Κατάφεραν κάποιοι κι έφυγαν για γειτονιές µε µικρότερο συντελεστή, υποχρεωτική αυλή, υποχρεωτικό κηπάκο. Εκείνοι ξέµειναν στις γειτονιές της Αθήνας µε αίσθηµα ήττας. Είχαν κατέβει από το τρένο της «ανάπτυξης» σε ενδιάµεσο σταθµό. Η ζωή τους έγινε δύσκολη, τα αυτοκίνητά τους δεν χωρούσαν, ο Δήµος έβαλε βρωµερούς κάδους στα πεζοδρόµιά τους.

Μερικοί σιχαίνονταν τόσο που πετούσαν τις σακούλες σκουπιδιών από το µπαλκόνι. Τα υπόγεια – παράνοµες κατοικίες έµειναν ανοίκιαστα για χρόνια.

Κι ύστερα ήρθαν οι µετανάστες. Νοίκιασαν τα παράνοµα υπόγεια, σε λίγο ανέβηκαν και στα ισόγεια. Πλησιάζουν τώρα στο ρετιρέ, κι οι παλιοί κάτοικοι φωνάζουν πως αυτοί οι νεοφερµένοι φταίνε για όλα. Αγανακτούν, αλλά περνάνε καλά, συναντούν παλιούς φίλους, αγριεύουν παρέα, κοινωνικοποιούνται.

Ξεπέρασαν σχεδόν το αίσθηµα ήττας.

Οι ιδέες είναι ισχυρότερες από τη µνήµη. Θαύµατα του εγκεφάλου.