[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η ζωή κατά µέσον όρο

Αν έχεις φίλους κερδίζεις τέσσερα χρόνια ζωής, κατά µέσον όρο. Είναι η νέα επιστηµονική ανακάλυψη, κάπως απογοητευτική για τη φιλία. Τι είναι τέσσερα χρόνια µπροστά στα 80, τον µέσο όρο ζωής του σύγχρονου Ευρωπαίου;

Λίγο λιγότερο από όσο περιµένει στις στάσεις, διότι έχει µετρηθεί κι αυτό. Τεσσεράµισι χρόνια αναµονή στη στάση των λεωφορείων, τρία στα φανάρια της Τροχαίας, δυόµισι στα ασανσέρ. Ολα µαζί ξεπερνάνε το κέρδος από τις φιλίες κατά πολύ.

Και µιλάµε για Ευρωπαίους. Αν πιάσουµε τους Αθηναίους πού θα καταλήξουµε;

Οι Αθηναίοι πρέπει να περιµένουν παραπάνω χρόνια στις στάσεις.

Αλλά ίσως αυτοί που δεν περιµένουν ποτέ να κατεβάζουν τον µέσο όρο.

Κλεισµένοι στα γιωταχί τους περνάνε µπροστά µας ξεφυσώντας µε απελπισία, πιο εκδηλωτικοί στο τιµόνι από όσο εµείς στη στάση. Οµως δεν έχουν φίλους, ενώ εµείς εδώ, που γίναµε µια µικρή διαδήλωση, µπορούµε να κάνουµε γνωριµίες.

Να ξεκινήσουµε σχέσεις ζωής. Αντε, ας µιλήσει κάποιος. Η αρχή είναι δύσκολη, ύστερα ξεκινά η κοινωνικοποίηση. Συνήθως µπορείς να επιτεθείς σε κάποιον, αυτό ενώνει τους υπόλοιπους. Αλλά εδώ δεν έχουν κέφι για κουβέντες.

Κοιτάνε το βάθος του δρόµου, από όπου δεν φτάνει κανένα τρόλεϊ, κοιτάνε µε πάθος, λες και εστιάζοντας τα βλέµµατα όλα µαζί θα καταφέρουν να δηµιουργήσουν ένα αληθινό όχηµα πάνω στην άσφαλτο την γκρίζα.

Οµως τίποτε. Στο κουβούκλιο µε τα εισιτήρια ο υπάλληλος κοιτάζει απαθής. Ενας µέσος επιβάτης µέσων µαζικής µεταφοράς, αντί να πιάσει κουβέντα, να γίνουµε φίλοι στο λιοπύρι, να ανεβάσουµε τον µέσο όρο ζωής µας, πάει να ρωτήσει γιατί δεν περνάει κανένα µέσο.

_ Δεν ξέρω! λέει εκείνος θυµωµένος και κατεβάζει το τζαµάκι αποφασιστικά.

Πόσο µειώνουν τη ζωή οι τσαντίλες των υπαλλήλων άραγε; Κατά µέσον όρο;