Το Πνεύμα του Τόνου

Ο Καµπερίδης
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Αναπάντεχα µας αποχαιρέτησε ο Δηµήτρης Καµπερίδης. Οπως πάντα διακριτικός, ειρωνικός χωρίς κακία, παιγνιώδης, τρυφερός σαν παιδί, γεµάτος κατανόηση για τα ανθρώπινα, σεβαστικός στην παράδοση και συνάµα έτοιµος και απροκατάληπτος να υπηρετήσει το καινούργιο.

Ηθοποιός του µέτρου µε καλλιέργεια φωνής και εσωτερική τεχνική αβίαστη, σχεδόν αφοπλιστική, υπηρέτησε όλα τα είδη από την τραγωδία έως την κωµωδία ηθών, το δράµα (κλασικό και νεώτερο), τον µπρεχτικό κώδικα και τη φάρσα.

Τον γνώρισα στις δύσκολες εποχές της χούντας στο πατάρι του Φίλιππου Βλάχου µαζί µε τους άλλους συναγωνιστές του που προετοίµαζαν µαζί µε τον Μάρκαρη, τον Γ. Μιχαηλίδη και τον Βλαχωρίτη την έξοδό τους µε την «Οπερα της πεντάρας» του Γκέι, τον «Αλί Ρέτζο» και την επανάσταση του «Ελεύθερου θεάτρου».

Στις εσωτερικές ιδεολογικές συγκρούσεις που συχνά δηµιούργησαν ακόµη και διασπάσεις, ο Καµπερίδης ήταν γέφυρα συµφιλίωσης, νηφάλια ανοχή του διαφορετικού και ο κυµατοθραύστης του αντιµάµαλου.

Είχα τη χαρά να παρουσιάσω δηµόσια την έξοδό του και στην πεζογραφία, ένα εγχείρηµα που τον γέµιζε ανησυχία και συγκινήσεις άλλου ποιού από την υποκριτική.

Την ώρα της κηδείας του ήµουν υποχρεωµένος να είµαι εισηγητής σε ηµερίδα στα Αισχύλεια στην Ελευσίνα και να διευθύνω µια στρόγγυλη τράπεζα για τη χρήση του προσωπείου.

Αφιέρωσα στον Δηµήτρη Καµπερίδη αυτήν την εκδήλωση. Και ξέρω πως θα του άρεσε συγκατανεύοντας µε κείνο το χαµόγελο κούρου που συνήθιζε.