[ Δρόµοι ]

Ο Σεπτέµβριος…
… και όχι ο Απρίλιος, όπως έγραφε ο ποιητής Ελιοτ. Ο Σεπτέµβριος είναι ο χειρότερος µήνας. Και ο κοινωνιολόγος Γουόλντεν Μπέλο εξηγεί γιατί: Σεπτέµβριο έγινε το πραξικόπηµα του Πινοσέτ στη Χιλή. Σεπτέµβριο έγινε η πολύνεκρη επίθεση στη Νέα Υόρκη που άλλαξε το πρόσωπο της Αµερικής. Σεπτέµβριο έπεσε η παρατράπεζα Λίµαν Μπράδερς, που η πτώση της πυροδότησε την παγκόσµια τραπεζική κρίση. Και θα προσθέταµε εδώ: Σεπτέµβριο επιστρέφουν οι εργαζόµενοι από τις σύντοµες πια διακοπές τους.

Στη Γαλλία…
… µόλις επέστρεψαν, η χώρα γνώρισε την πρώτη εικοσιτετράωρη απεργία εδώ και πολύ καιρό. Και ήταν αυτό µια υπόµνηση για όλους τους Ευρωπαίους πως η λιτότητα δεν είναι κάτι προσωρινό, αλλά κάτι που θα το βρίσκουν για πολύ καιρό ακόµη µπροστά τους. Η λιτότητα και η ανεργία. Σύµφωνα µε τη νεοφιλελεύθερη θεωρία, οι χώρες µε την πιο ευέλικτη αγορά εργασίας θα ξεπερνούσαν πιο εύκολα το πρόβληµα. Οµως, η µεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας παρατηρείται σήµερα στα βασίλεια του «απολύεσαι!» και της προσωρινής εργασίας, τις ΗΠΑ και την Ισπανία (όπου η νεανική ανεργία διπλασιάστηκε αγγίζοντας το 40%). Και αυτή η ανεργία δεν είναι κάτι παροδικό για τους σηµερινούς ανέργους, όπως γράφει ο οικονοµικός αναλυτής Λάρι Ελιοτ στην εφηµερίδα «Γκάρντιαν». Ακόµη κι αν πιάσουν αύριο δουλειά, οι άνεργοι δεν θα ανακτήσουν το χαµένο τους εισόδηµα ούτε σε 20 χρόνια. Οµως, η ανεργία έχει σοβαρές συνέπειες και στην υγεία. Η θνησιµότητα ενός ανέργου είναι µεγαλύτερη από ενός εργαζοµένου (το προσδόκιµο ζωής του είναι έως ενάµισι έτος λιγότερο). Τα παιδιά υποφέρουν κι αυτά από την ανεργία των γονέων. Συνήθως υστερούν στο σχολείο και πιάνουν χειρότερες δουλειές από τα παιδιά γονέων που εργάζονται.

Την προσεχή…
… εβδοµάδα στο Οσλο, το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο και η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας θα συζητήσουν για την απειλή µιας παρατεταµένης και υψηλής ανεργίας. Σε σχετικό κείµενό του, το ΔΝΤ παρουσιάζεται µε διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο µε το οποίο το γνωρίσαµε στην Ελλάδα: «Μια ανάκαµψη στη συνολική ζήτηση είναι η καλύτερη θεραπεία για την ανεργία», γράφει. «Οι πιο ανεπτυγµένες χώρες δεν πρέπει να εφαρµόσουν σφικτές δηµοσιονοµικές πολιτικές το 2011, επειδή αυτό θα µπορούσε να υπονοµεύσει την ανάκαµψη». Επικαλείται µελέτες που δείχνουν ότι, στις παρούσες συνθήκες, οι περικοπές στις δηµόσιες δαπάνες θα µπορούσαν να διπλασιάσουν τις απώλειες του εθνικού προϊόντος. Και εκφράζει φόβους ότι οι περικοπές δαπανών οδήγησαν σε όξυνση των ανισοτήτων στις ανεπτυγµένες χώρες. Το µήνυµα…
… του ΔΝΤ είναι µε δύο λόγια αυτό: Η λιτότητα δεν είναι φετίχ. Για να µην παγιωθεί η υψηλή ανεργία, η οικονοµική πολιτική θα πρέπει να είναι προσανατολισµένη κυρίως στην ανάπτυξη. Αυτό που προκαλεί κατάπληξη είναι το νέο πρόσωπο του ΔΝΤ. Από φόβητρο της λιτότητας, εξάγγελος της ανάπτυξης.

Τζέκιλ και Χάιντ. Η κατάσταση σίγουρα θα πρέπει να έχει γίνει πια πολύ σοβαρή. Και ο Σεπτέµβριος βρίσκεται µόλις στην αρχή του.