Τα «πάνω»…

«Λυσιστράτη» και Ντουνταμέλ
Ηταν απολαυστική η νέα ανάγνωση της αριστοφανικής «Λυσιστράτης» (έστω και με αδυναμίες) από τον Γιάννη Κακλέα για το Εθνικό, με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο πάνω σε ψηλά τακούνια με τόσες καλές ερμηνείες: Μάκης Παπαδημητρίου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Γιώργος Χρυσοστόμου. Εκτίμησα και την παρέα του «Βιβλίου των μυστικών» του Τομ Χάρπερ (Λιβάνη), με την ιστορία του Γουτεμβέργιου παράλληλη στην αστυνομική πλοκή. Και θα θυμάμαι την Ορχήστρα Νέων Σιμόν Μπολίβαρ της Βενεζουέλας (που δίνει μουσικές ευκαιρίες στα φτωχόπαιδα από τις φαβέλες του Καράκας) υπό τον Γκουστάβο Ντουνταμέλ, στο Ηρώδειο.

Rimini Ρrotokoll στο Ηρώδειο
«Ο Προμηθέας στην Αθήνα» ήταν μια παράσταση αληθινή, ανθρώπινη, αυθόρμητη, χωρίς σκηνοθετικές «εξυπνάδες», όπου τη θέση των τηλεοπτικών, δημοφιλών, ηθοποιών πήραν στη σκηνή του Ηρωδείου άνθρωποι της διπλανής πόρτας για να πουν τις δικές τους και τελικά τις δικές μας αλήθειες. Ο ταλαντούχος κ.Τζέιμς Τιερέ-ο εγγονός του Τσάρλι Τσάπλιν- που κατάφερε μόνος του να γεμίσει τη σκηνή του «Ρεξ», να ερμηνεύσει, να χορεψει, να ακροβατήσει, να μεταμορφωθεί και να μας παρασύρει σε ένα εσωτερικό ταξίδι με πολύ χιούμορ. Σαν ένας μικρός Ντα Βίντσι του καιρού μας.

Τα θεατρικά στο Φεστιβάλ Καβάλας
Στο Φεστιβάλ Καβάλας που δεν μαζεύει από τα έτοιμα ούτε τοκίζει στον λαϊκισμό, χάρηκα το πιο ζωντανό θέατρο: το απαιτητικό κείμενο του Μισέλ Φάις, το κέφι των αδελφών Κούφαλη οι οποίοι επιστρέφουν στην ελληνική δραματουργία τα διονυσιακά στοιχεία που έχασε με τις κακές συναναστροφές, το πάθος της Ιωάννας Παπά και του Ομηρου Πουλάκη που έδωσαν ρέστα χωρίς να περιμένουν να γράψουν γι΄ αυτούς οι αθηναϊκές εφημερίδες και τη σκιά του Θοδωρή Γκόνη που μάζεψε, εμψύχωσε και έδωσε τον λόγο στους βορειοελλαδίτες συγγραφείς. Τόσοι πολλοί και τόσο σοβαροί για να κάνουν άσκοπα ντιλ με την πιάτσα. Η «Χίμαιρα» του Μαχφούζ
Αφού το «2666» του Μπολάνιο ξέπεσε στην άκρη του καναπέ, ξέπνοο και μισοδιαβασμένο, η «Χίμαιρα» του Ναγκίμπ Μαχφούζ (γραμμένη το 1946) πήρε την εκδίκησή της για λογαριασμό όλων των «αντιστάρ». Ο ήρωας Κάμελ που απεχθάνεται τα ντέφια στον γάμο του και χάνει τη μιλιά του μέσα στο αμφιθέατρο σφηνώθηκε μια κι έξω στο προσωπικό μαρτυρολόγιο μαζί με τον Μίσκιν του Ντοστογιέφσκι, τους νευρωτικούς του Φρόυντ και τον Πολ από τα «Μεσάνυχτα» του Σκορτσέζε. Α, και τους «τρακαρισμένους» συμπολίτες μας στην παράσταση των Rimini Ρrotokoll «Ο Προμηθέας στην Αθήνα».

Synch Festival και Ντίλαν
Laurent Garnier στο Synch. Τα είπε όλα, με τις καλύτερες μουσικές, μπρος πίσω στον χρόνο και όποιος δεν χόρευε εκείνο το βράδυ στην Τεχνόπολι απλά θα είχε χτυπήσει το πόδι του. Ή θα χόρευε κρυφά.

Οι Α Ρlace to Βurry Strangers (στο Synch επίσης). Ο,τι πιο εκρηκτικό το καλοκαίρι. Χωρίς ταρατατζούμ και παχιά λόγια. Απλά ροκ, ένταση και σπασμένες κιθάρες.

Βοb Dylan στη Μαλακάσα. Πάντα Dylan και μοναδικός!

Αλλά και Βlack Εyed Ρeas πάνω στην πιο hot στιγμή τους.

Επίσης Chris Ιsaak στο Παρίσι. Η πιο feel good συναυλία, με το καλύτερο «Βad bad thing» που έχω ακούσει.

Ο «Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι»
To βιβλίο είχε απαγορευτεί για 80 χρόνια γιατί θεωρήθηκε άσεμνο. Λογικό. Η περιγραφή της γυναίκας που ποθεί το ανδρικό σώμα είναι και σήμερα δύσπεπτη, και ας μην ομολογείται ανοιχτά. Εκτός απ΄ το ότι διεισδύεις στην ψυχή της ξεπεσμένης αριστοκρατικής Αγγλίας, την εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, «διαβάζεις» τον γυναικείο πόθο με έναν λόγο που είναι γήινος και ποιητικός ταυτόχρονα, και κλείνει μέσα του την πεμπτουσία του γυναικείου ερωτισμού. Εν ολίγοις, είναι απίστευτο να διαβάζεις ένα έργο γραμμένο από έναν άνδρα (Ντ. Λόρενς) που όμως βλέπει τον έρωτα με τα μάτια μιας γυναίκας.

Ο «Οθέλλος» του Οστερμάιερ
Ο «Οθέλλος» του Σαίξπηρ, όπως τον ανέβασε στο Φεστιβάλ Επιδαύρου ο έως τώρα όχι ιδιαίτερα προσφιλής μου Γερμανός σκηνοθέτης Τόμας Οστερμάιερ: μια παράσταση μουλιασμένη στο νερό, που τα ευρήματά της έμοιαζαν να αναδύονται από τα έγκατα του έργου μετατρέποντας τον σκηνοθετισμό σε αναγκαιότητα. Μια παράσταση αισθησιακή, «υγρή», με ηθοποιούς που την υπηρετούσαν με αυταπάρνηση. Μια παράσταση που, όχι, δεν έγινε «ειδικά» για την Επίδαυρο αλλά μπόρεσε, μαζί με τον «Ορέστη» του Γιάννη Χουβαρδά, να δώσει πίσω στο Φεστιβάλ τη «χαμένη τιμή» του.

Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου
Ηταν υπέροχο να ξέρεις ότι σε ένα τουριστικό ελληνικό νησί συγκεντρώθηκαν εκλεκτά ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνικής σκηνής, έτοιμα να μεταδώσουν στο κοινό τη γοητεία, την παρηγορία και τη δύναμη των βιβλίων. Από αυτήν την άποψη, το πρώτο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου πέτυχε αυτό που θα έπρεπε να είχε τη φιλοδοξία να πετύχει κάθε υπουργός Πολιτισμού μιας χώρας σαν την Ελλάδα. Προσωπικά θεωρώ κέρδος το ότι γνώρισα τον μεξικανό ακτιβιστή-συγγραφέα Ομέρο Αρίτζις, που ανανέωσε την πίστη μου στον παρεμβατικό ρόλο των διανοουμένων.