Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα

Το µεγάλο ξεχαρβάλωµα
Φοίβη

Τελικά, λειτουργεί ή όχι ο διαλυµένος και ευρωβόρος ΟΣΕ; Διότι αναγνώστες καταγγέλλουν ότι πήγαν χτες το πρωί στον Σταθµό Λαρίσης για να βγάλουν εισιτήρια και τα εκδοτήρια ήταν κλειστά (δεν δουλεύει άραγε κανείς εκεί από εκείνους που σε λίγο θα ζητάνε να τους αποζηµιώσει το Δηµόσιο, ήτοι όλοι οι φορολογούµενοι πολίτες;).

Κι ενώ µόνο ένα µικρό χαρτάκι ενηµέρωνε πως εισιτήρια εκδίδονται µόνο από τα γραφεία στη Σίνα, στη δεύτερη, την τρίτη ερώτηση αναγνωστών εδέησε «υπεύθυνος» να ενηµερώσει πως «έπεσε το σύστηµα µόνο στον Σταθµό Λαρίσης». Σε επανειληµµένες ερωτήσεις δε εδέησε πάλι να βγει από τη θερινή (του) ραστώνη και να ενηµερώσει πως «θα ανοίξει από τις δύο το ταµείο» (τότε θα το ανορθώνανε το σύστηµα!).

Μέχρι να ξεπουληθεί ο ξεχαρβαλωµένος ΟΣΕ θα την πληρώνει µε ταλαιπωρία το επιβατικό κοινό; Και µέχρι πότε θα πληρώνει ο φορολογούµενος πολίτης για τη µη εξυπηρέτησή του µε τις αστείες δικαιολογίες;

Δεν υπάρχει πλέον κανένας έλεγχος; Ντροπή!


Το γοργόν είναι και άχαρο

Κυρία Φοίβη, Είµαι µια δεκαπεντάχρονη που τυχαία διάβασα τη στήλη σας και αποφάσισα να σας γράψω κι εγώ. Ισως να µη µιλάω µεγαλίστικα και να µην έχω να σας πω για ένα πρόβληµα που αφορά τους πάντες, το κοινό καλό, την υποκρισία και ό,τι άλλο µάς περιτριγυρίζει.

Είµαι στο εξοχικό µου και λίγες ηµέρες µε χωρίζουν από τη σχολική χρονιά, στην οποία δυστυχώς θα ακολουθήσω τον δρόµο του Λυκείου. Ειλικρινά δεν έχω ιδέα σε τι θα µε ωφελήσει.

Εγώ το µόνο που θέλω είναι να διαβάζω και να γράφω. Λατρεύω τα βιβλία και το όνειρό µου είναι να γίνω συγγραφέας! Το πρόβληµά µου όµως είναι το εξής. Γιατί µπορεί ένα παιδί σε µικρότερη ηλικία των 13 χρονών για παράδειγµα να παίζει σε ταινίες και να παίρνει και Οσκαρ; Γιατί ένα έφηβο κορίτσι να έχει τη δυνατότητα να περπατάει σε πασαρέλες γνωστών σχεδιαστών, σε τόσο µικρή ηλικία;

Γιατί µερικά «επαγγέλµατα» να πρέπει να έχουν όρια και κάποια άλλα όχι; Δεν καταλαβαίνω γιατί µερικά παιδιά µπορούν να ακολουθούν το όνειρό τους από τη στιγµή που αποφασίσουν ότι αυτό θέλουν και εγώ π.χ. δεν µπορώ!

Επίσης δεν κατανοώ γιατί ας πούµε δεν έχω δει ποτέ να δίνει µια εφηµερίδα ή ένα περιοδικό την ευκαιρία σε ένα παιδί να γράψει!

Μας έχουν δοκιµάσει ποτέ; Εχουν δει τις δυνατότητές µας;! Γιατί αυτή η ταµπέλα του «παιδιού» µόνο την ιδέα του στίγµατος που θα µε κυνηγάει µέχρι να µπω στο πανεπιστήµιο µού θυµίζει! Γιατί αν εγώ στείλω ένα κείµενο δεν θα µου επιτρέψουν να έχω µια στήλη επειδή είµαι µόνο 15; Τι σηµαίνει αυτό; Εχουν δει πώς γράφω; Εχουν δει πώς εκφράζοµαι στον γραπτό λόγο;

Οχι! Επειδή πολύ απλά δεν κάνουν τον κόπο! Λοιπόν εγώ γιατί θα πρέπει να περιµένω µέχρι τα είκοσί µου και ακόµα πιο µακριά για να κάνω κάτι που λατρεύω, επειδή και µόνο άλλοι αποφασίζουν;

Εσείς ποιο όνειρο είχατε και έτσι αρχίσατε να γράφετε στους Ορίζοντες;

Δεν θελήσατε να το πραγµατοποιήσετε τη στιγµή ακριβώς που καταλάβατε ότι αυτό θέλετε να κάνατε για την υπόλοιπη ζωή σας;

Λοιπόν εγώ τι µπορώ να κάνω για να ζήσω και να το δω να υλοποιείται; Θέλω να γράψω κάπου, όµως δεν ξέρω πού και πώς!

Ευχαριστώ, Νιόβη Α. Αν και δεν ήταν στις προθέσεις σας να δηµοσιευτεί η παρούσα επιστολή, αγαπητή Νιόβη, η δηµοσίευσή της µπορεί να σας φέρει το επιθυµητό, αφού βιάζεστε τόσο πολύ να γίνετε κι όχι να… µάθετε πώς να γίνεται συγγραφέας ή δηµοσιογράφος. Ετσι θα δουν, όπως λέτε, πώς γράφετε. Κι εγώ στα 15 µου ήθελα να γίνω πράκτορας του FΒΙ και κανείς δεν είχε δει πόσο καλά λειτουργούσα µε στοιχεία, επαγωγικά, αλλά δεν ήρθε πιο κοντά το Οµοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών ώστε να σταδιοδροµήσω θαυµαστά. Και χρειάστηκε και να κάνω και οικοκυρικά! (µπλιαχ!) Υποµονή. Ολα τα όνειρα αν είναι να υλοποιηθούν, υλοποιούνται και µετά το σχολείο. Επιµονή και υποµονή χρειάζεται και ο δρόµος προς το φως θα βρεθεί…


Σέικ, σέικ, σέικ

Αγαπητή Φοίβη. Πρόσεξες εκείνο το «σέικ χαντς» του «µελλοντικού σωτήρα» της Ελλάδας ισραηλινού πρωθυπουργού; Δεν θέλουµε τη «βρώµικη» βοήθεια του κ. Νετανιάχου, του πρωθυπουργού µιας «ναζιστικής» χώρας (όπως την είχε χαρακτηρίσει ο αείµνηστος Ανδρέας Παπανδρέου).

Στη ζωή δεν υπάρχουν µόνο τα οικονοµικά συµφέροντα. Υπάρχει και ο παράγοντας «Ανθρωπος»! Που, στη συγκεκριµένη περίπτωση, εξευτελίζεται επί 63(!) χρόνια, µε χιλιάδες νεκρά παιδιά και αµάχους και ένα εµπάργκο.

Ο κ. Πρωθυπουργός, µ’ αυτές τις κινήσεις του απογοήτευσε ψηφοφόρους του. Ας αρθεί το εµπάργκο και ας δηµιουργηθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος και όλοι εµείς θα εγκρίνουµε φιλικές σχέσεις και συνεργασίες.

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά Κατανοώ ότι δεν σας ρώτησαν για την εξωτερική µας πολιτική, αγαπητή Μάρα, προσωπικώς. Οµως ρωτώ: απ’ όλα όσα συµβαίνουν γύρω µας αυτή την περίοδο το «σέικ χαντς» µάς µάρανε;