Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα

Δεν… αντέχονται τα προνόµια

Τι ήταν να γράψει κάποιος για τα – σκανδαλώδη; – προνόµια διακοπών στα «ειδικά» θέρετρα των αξιωµατικών του Στρατού µε τις πάµφθηνες τιµές (ακόµη και για την αστακοµακαρονάδα) και τα φανταράκια-ορντινάντσες; Αρχισαν οι αντιδράσεις:

Αγαπητή Φοίβη, Είµαι στρατιωτικός κι έχω σιχαθεί να µε θεωρούν όλοι προνοµιούχο δηµόσιο υπάλληλο. Προνοµιούχος δεν είµαι διότι παίρνω 1.300 ευρώ καθαρά µε σχεδόν 20 χρόνια υπηρεσίας και 7 µεταθέσεις. Δηµόσιος υπάλληλος πάλι δεν είµαι, αν και πληρώνοµαι από το Δηµόσιο, για ένα σωρό λόγους. Δεν είµαι συνδικαλισµένος και ούτε θέλω να είµαι. Θεωρώ τον συνδικαλισµό στις Ε.Δ. βόµβα στην πειθαρχία τους. Δεν κάνω απεργίες, παρ’ όλο που θίγοµαι, διότι αποστολή µου είναι να φυλάω τη χώρα µας κι από αυτό το καθήκον δεν έχω δικαίωµα ούτε και θέλω να απέχω για οποιονδήποτε λόγο. Τις µεταθέσεις που παίρνω, µε κόστος τόσο σε οικονοµικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, δεν τις παίρνει κανένας δηµόσιος υπάλληλος. Οπότε, σε παρακαλώ κι εσένα και τον αγαπητό Γιώργο Αλεξόπουλο (φύλλο 17ης Αυγούστου) από τον Βόλο, Σταµατήστε να ασχολείστε µε τον στρατό και τα δήθεν προνόµιά του. Δεν το γνωρίζετε το θέµα. Και επιτέλους, φίλοι µου, κατά την περίοδο της επταετίας, τόσο εγώ όσο και οι περισσότεροι συνάδελφοί µου ήµασταν αγέννητοι. Σταµατήστε επιτέλους να µας το χρεώνετε, έστω και έµµεσα, έστω και υπογείως.

Φιλικά, Χάρης Κωστόπουλος, Τρίκαλα, Αθήνα, Σάµος, Κως (κι έχει ο Θεός…). Και πριν αλέκτορα φωνήσαι ήρθε και η απάντηση από εκείνον που τόλµησε να θίξει το «λεπτό» (πολύ «λεπτό») θέµα των προνοµίων:

Αγαπητή µου, Δεν προλάβατε να δηµοσιεύσετε την επιστολή µου για µια ιδέα µου γύρω από τα παραθεριστικά κέντρα των αξιωµατικών και νάτα τα ανώνυµα υβριστικά τηλεφωνήµατα στο σπίτι µου του τύπου «και τι σε νοιάζει εσένα, δεν πας στο διάβολο!». Το ενδιαφέρον βρίσκεται βέβαια στο γεγονός πως το τηλεφώνηµα έγινε από γυναίκα, προφανώς από αυτές που θέλουν ως υπηρέτες τους στρατιώτες µας και φυσικά, η αδυναµία επιχειρηµάτων είναι αυτή που οδηγεί στις ανωνυµίες και τις υβριστικές φράσεις.

Κατέθεσα µια άποψη επωνύµως και θα προτιµούσα έτσι να ακούσω και τις αντιρρήσεις. Θέλω να πληροφορήσω λοιπόν την ανώνυµη κυρία που διαβάζει την εφηµερίδα σας πριν από τις 10 το πρωί, πως ήλθε η ώρα να τελειώνουµε µε τις κοινωνικές κάστες που απέκτησαν προνόµια σε σκοτεινούς καιρούς και να σκεφθεί πως ουδείς άλλος δηµόσιος υπάλληλος έχει οργανωµένους χώρους διακοπών που λειτουργούν µε δηµόσιο χρήµα και δωρεάν παροχή υπηρεσιών. Διευκρινίζω προς αποφυγήν παρεξηγήσεως πως δεν ανήκω στις τάξεις των δηµοσίων υπαλλήλων.

Με εκτίµηση, Γιώργος Κ. Αλεξόπουλος, Βόλος
Καγχασµοί

Προς Φοίβη Στις 18/8/2010 είχατε βάλει ένα ολόκληρο σεντόνι (φτάνει πια) για έναν ξυλο δαρµό «συνανθρώπου µας» στον Αγιο Παντελεήµονα, το οποίο είναι εντελώς αβάσιµο από την ανυπόφορη parla του δήθεν κυρίου.

Τέλος πάντων, τα όσα εξιστορεί ο τάδε καλό θα ήτανε λίγο να τα τσεκάρετε, διότι κατοικώ στη Μαγνησίας, στο επεισόδιο ήµουν παρών. Ο άγρια κακοποιηµένος «συνανθρωπός» µας ήτανε ένας από τους χιλιάδες κλέφτες που έχουνε κατακλύσει το δύστυχο ελληνικό κράτος. Ο συγκεκριµένος ήτανε βουτηχτής, δηλαδή από αυτούς που τραβάνε από µεσήλικους και αλλά ανήµπορα να αντιδράσουν άτοµα χρυσές αλυσίδες και πήρε αυτό που του άξιζε όταν τον τσακώσανε.

Τώρα τα περί χρυσής αυγής, χρυσής ανατολής και χρυσής δύσης είναι παραµύθια της Χαλιµάς γιατί οι πιο πολύ από δαύτους είναι διακοπές… capici.

Οι δε γυναίκες που βρίζανε ήταν αλλοδαπές, χα χα χα χα, που ήταν τα θύµατα, χα χα χα.

Την επόµενη φορά προτού δηµοσιεύσετε κάτι τέτοια λυπητερά σεντόνια, καλό θα ήταν να τα τσεκάρετε.

Κώστας Τάνης Σας ευχαριστούµε διά τας υποδείξεις, αγαπητέ Κώστα, αλλά ακριβώς επειδή το τσεκάραµε αφού κατοικείτε όπως λέτε στην περιοχή (κάτι που δεν καταφέραµε να διασταυρώσουµε…) θα γνωρίζετε καλά πως το επεισόδιο δεν είχε διόλου να κάνει µε χρυσές αλυσίδες αλλά µε κάποιους που έχουν αποφασίσει να πάρουν τον νόµο στα χέρια τους και να καθαρίζουν (ή εκκαθαρίζουν) την περιοχή – κι ας µην κατοικούν καν σ’ αυτήν (το νταηλίκι είναι που µετράει).

Κατανοητή η αγανάκτηση των κατοίκων της περιοχής για την κατάντια, την επικινδυνότητα, την εγκληµατικότητα και, και, και…

Αλλά αυτό δεν δικαιώνει κανέναν αυτοδιορισµένο «τιµωρό» κάθε συνανθρώπου µας (βλέπω πως το βάζετε σε εισαγωγικά, έτσι, αλήθεια, αντιµετωπίζετε τον συνάνθρωπο;) µε διαφορετικό χρώµα, θρήσκευµα ή καταγωγή. Ούτε την ανοχή µας είτε στο έγκληµα είτε στην αυτοδικία, είτε στον αιτιολογηµένο ή αναίτιο ξυλοδαρµό. Εκεί ακριβώς είναι το πρόβληµα. Στην τραγικά αυξανόµενη ανοχή µας σε καθετί που αµαυρώνει τον ανθρωπισµό.