[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο «πολιτισµός» της τηλεοπτικής βαρβαρότητας

Μπαίνοντας στο πλοίο της επιστροφής από τις διακοπές – παρέα µε τα γνωστά… καταθλιπτικά συναισθήµατα – δέχθηκα ένα ξαφνικό πολιτισµικό σοκ. Ανοικτή στα σαλόνια του πλοίου η µεγάλη επίπεδη τηλεόραση έδειχνε τις «ειδήσεις» των οκτώ, µε τα γνωστά και απεχθή «παράθυρα».

Στην αριστερή πλευρά της οθόνης, ο παρουσιαστής ολοκόκκινος από τα νεύρα, επαρµένος, επιθετικός, έβγαζε λόγο στον προσκαλεσµένο του. Και εκείνος, συνδικαλιστής, µε την αιώνια ξύλινη γλώσσα και ύφος βαρύµαγκα, φώναζε µε σκαιότατες εκφράσεις. Ο στριγκός ήχος της φωνής, η ένταση της «συζήτησης», οι γκριµάτσες, οι χειρονοµίες, έκαναν σε µερικά δευτερόλεπτα θρύψαλα την ηρεµία που µόνο η επαφή µε τη φύση µπορεί να σου προσφέρει. Καλώς ήρθες πίσω στον «πολιτισµό» της βαρβαρότητας…

Η απόσταση που είχαν φέρει οι διακοπές έβαζαν τα πράγµατα στις πραγµατικές διαστάσεις τους και δεν άφηναν κανέναν να σου «χρυσώσει το χάπι». Ετρεξα άρον άρον στην καµπίνα µου, όπου µπορούσα επιτέλους να βλέπω την οθόνη µαύρη και σιωπηλή.

Είχα αποκηρύξει τελείως την τηλεόραση για ένα µήνα, όπως και κάθε χρόνο στις διακοπές µου (το σπίτι της γιαγιάς στο νησί αντιστέκεται ακόµα στις τηλεοπτικές συσκευές, παρά τις γκρίνιες των µικρών της οικογένειας). Συνειδητή επιλογή: να «αποτοξινωθώ» πάση θυσία από τα ανατολίτικα και µη σίριαλ, τα µακρόσυρτα και θορυβώδη δελτία ειδήσεων και τις χιλιοπαιγµένες επαναλήψεις αµερικανικών ταινιών.

Ξανανακάλυψα, όπως κάθε καλοκαίρι, το τρανζιστοράκι και, να ‘ναι καλά η τεχνολογία, πρόσθεσα και ένα Μp3 player.

Και ένα ζεστό πρωινό του Ιουλίου, στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, σε ένα κάτασπρο ξωκκλήσι χωµένο στα βουνά της Δυτικής Κρήτης, ο νεαρός ιερέας είπε εύστοχα στο τέλος της λειτουργίας, σχολιάζοντας τη µεγάλη προσέλευση του κόσµου: «Οι άνθρωποι στα χωριά µού λένε ότι θέλουν πια να κλείσουν τις τηλεοράσεις – τους κούρασαν. Ερχονται τελευταία περισσότερο στην εκκλησία, γιατί εδώ µπορούν να συζητάνε µε άλλους ανθρώπους, να ανταλλάσσουν νέα και ευχές».

Μόνο οι υπεύθυνοι των καναλιών, κλεισµένοι µέσα στον µικρόκοσµό τους, δεν έχουν καταλάβει τίποτα…