[ Πρόσωπα ] ΜΜΕ δεν έχει µόνο στη Μόσχα

Ενας ρώσος πολιτικός που ανήκει στην αντιπολίτευση, τον οποίο η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και ο Τύπος δεν καλεί ποτέ, είχε πρόσφατα µια ιδέα για να έρθει σε επαφή µε την κοινή γνώµη.

Δήλωσε πρόθυµος να µιλήσει στις επαρχιακές εφηµερίδες οποιαδήποτε ώρα της ηµέρας ή της νύχτας (στη Ρωσία υπάρχουν 11 ωριαίες ζώνες) και να δώσει αποκλειστικές συνεντεύξεις σε όποιον το ζητήσει. Ο τρόπος επικοινωνίας θα ήταν είτε το Ιnternet είτε το τηλέφωνο, αφού – όσο απίστευτο κι αν φαίνεται – πολλές εφηµερίδες της περιφέρειας δεν διαθέτουν Ιnternet και επικοινωνούν ακόµα α λα παλαιά.

Το αποτέλεσµα, γράφει ο 35χρονος συγ γραφέας, δηµοσιογράφος και ακτιβιστής Ζαχάρ Πριλέπιν στην εβδοµαδιαία εφηµερί δα «Ογκονιόκ», είναι να αποδειχθεί ότι στη Ρωσία υπάρχει ελευθερία της έκφρασης!

Κάθε µήνα, ο πολιτικός αυτός δίνει κα µιά τριανταριά συνεντεύξεις που δηµοσιεύο νται σε έντυπα όπως «Η φωνή των βετεράνων του Κρασνοµέλ» ή «Οι υποθέσεις της Ιστρα».

Παρόλο που διευθύνει µια παράνοµη οργάνωση, έχει τη δυνατότητα να εκφράζει τις από ψεις του χωρίς να τον ενοχλεί κανείς.

Υπάρχουν βέβαια κάποιες εφηµερίδες που αρνούνται να δηµοσιεύσουν τις απόψεις του, αλλά το κάνουν µε δική τους πρωτοβουλία ή από υπερβάλλοντα ζήλο. Ισως ακόµη να φο βούνται ότι µια µέρα θα πέσουν στα χέρια του Πούτιν και ανησυχούν για τις συνέπειες. Είναι βέβαια κάπως δύσκολο να φανταστεί κανείς τον ρώσο πρωθυπουργό να διαβάζει τα «Αγροτικά Νέα της περιφέρειας Τσερνόπολ»… Πράγµατι, το περιθώριο ελιγµών του επαρχιακού Τύπου είναι εξίσου ή ακόµη πιο µεγάλο από εκείνο της Ηχώς της Μόσχας, ενός ανε ξάρτητου ραδιοφωνικού σταθµού που θεωρείται οχυρό της αντιπολίτευσης.

Οπως γράφει ο Πριλέπιν, οι δηµοσιογρά φοι µπορούν να θίξουν οποιοδήποτε θέµα, αρκεί να µην τα βάλουν µε τους ιδιοκτήτες του εντύπου. Μπορούν να επικρίνουν την Ενωµένη Ρωσία (το κόµµα που ασκεί την εξουσία), τη Δούµα στο σύνολό της ή οποιονδήποτε βου λευτή. Μπορούν να επιτεθούν στην αστυνοµία, τους δικαστές ή τους εισαγγελείς. Μπορούν ακόµη να «ψαρέψουν» κείµενα στο Ιnternet, να τα συρράψουν και να τα παρουσιάσουν ως δικά τους.

Αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν, ύστε ρα από όλη τη φιλοδυτική προπαγάνδα µε την οποία διαποτίστηκαν επί ένα τέταρτο του αιώνα οι ρώσοι πολίτες, να έχουν παραµείνει συντηρητικοί (µε την καλή έννοια του όρου) και να µην έχουν επιδοθεί σε έναν αντισοβιετισµό (µε την κακή έννοια του όρου).

Η απάντηση, σύµφωνα µε τον Πριλέπιν, βρίσκεται στο ότι οι δηµοσιογράφοι της περιφέ ρειας συµβάλλουν στη διατήρηση µιας ισορ ροπίας γι’ αυτά που συµβαίνουν στη χώρα.