[ Δρόµοι ]

Η πλήρης…
…αδιαφορία των αµερικανικών µέσων ενηµέρωσης αλλά και του αµερικανικού λαού για τις αποκαλύψεις του Γουίκιλικς σχετικά µε τα βρώµικα µυστικά του πολέµου στο Αφγανιστάν – που δηµοσιεύτηκαν στις εφηµερίδες «Τάιµς της Νέας Υόρκης», «Γκάρντιαν» και στο περιοδικό «Σπίγκελ» – θέτει πολλούς προβληµατισµούς. Και για τον λαό, αλλά και για τους δηµοσιογράφους.

Και για τον λαό…
…έγραψε ήδη ο αρθρογράφος Φρανκ Ριτς στην εφηµερίδα «Τάιµς της Νέας Υόρκης»: «Η λαϊκή αντίδραση στις αποκαλύψεις για τον πόλεµο στο Αφγανιστάν ήταν εν πολλοίς η αδιαφορία. Κι αυτό όχι επειδή το θέµα µοιράστηκε την πρώτη σελίδα αυτής της εφηµερίδας µε τον γάµο της Τσέλσι Κλίντον, αλλά επειδή, ύστερα από εννέα χρόνια πολέµου, πολλοί Αµερικανοί δεν πιστεύουν πια σε αυτόν». Για τους δηµοσιογράφους όµως; Λίγες µόλις µέρες µετά τη διαρροή 92.000

απόρρητων εγγράφων από τον ιντερνετικό οργανισµό Γουίκιλικς, τα οποία αποδεικνύουν τη βρώµικη αλήθεια του πολέµου, το θέµα έχει ήδη αποσυρθεί από τα πρωτοσέλι δα των περισ σότερων αµερικανικών εφηµερίδων. Το θάψιµο συνδυάζεται µε µια επίθεση εναντίον του υπευθύνου του Γουίκιλικς Τζούλιαν Ασέιντζ, ο οποίος κατηγορείται από τα µέσα ενηµέρωσης ότι εξέθεσε σε κίνδυνο τη ζωή Αφγανών που συνεργάζονται µε τις δυνάµεις κατοχής. Ετσι, αντί να πυροβολούν τους ενόχους για τα εγκλήµατα πολέµου στο Αφγανιστάν, πυροβολούν τον κοµιστή του µηνύµατος. Αραγε θα µπορούσαν οι δηµοσιογράφοι που το κάνουν αυτό, να κάνουν κάτι διαφορετικό;

Ο βρετανός…
…αρθρογράφος Μπρένταν Ο’ Νιλ είναι κατηγορηµατικός. Ναι, αν οι δηµοσιογράφοι έκαναν σωστά τη δουλειά τους, άνθρωποι σαν τον Ασέιντζ δεν θα εί χαν καν λόγο ύπαρξης. «Μια διαδεδοµένη λατρεία των διαρροών έχει µετατρέψει σήµερα τους δηµοσιογράφους σε παθητικούς ανθρώπους», γράφει.

«Στηρίζονται υπερβολικά στις διαρροές και περιµέ νουν την είδηση, αντί να την κυνηγούν και να υποβάλουν οι ίδιοι δύσκολες ερωτήσεις στην εξουσία και το κατεστηµένο. Εξισώνοντας την αλήθεια µε την αποκάλυψη, έτσι που η αλήθεια γίνεται κάτι το οποίο µας αποκαλύπτεται από άτοµα υποτίθεται ηρωικά που κινούνται στους διαδρόµους της εξουσίας, οι δηµοσιογράφοι συντελούν στην απογύµνωση της αλήθειας από κάθε νόηµα. Η αλήθεια καταντά κάτι που δεν προκύπτει από τη δική µας κριτική σκέψη και έρευνα, αλλά που µας παραδίδεται από εξωτερικές δυνάµεις µε υποτιθέµενα αψεγάδιαστα κίνητρα. Οµως, τότε πια δεν µιλάµε για την αλήθεια ως απο τέλεσµα σκέψης, διερεύνησης και ανάλυσης, αλλά για την αλήθεια ως σχεδόν θρησκευτική αποκάλυψη, που κρατάει τα κλειδιά της κάποιος µυθικός, εξωτερικός θεµατοφύλακάς της. Οι δηµοσιογράφοι που τα περιµένουν όλα από διαρροές δεν µιλούν στην εξουσία µε τη γλώσσα της αλήθειας. Συνοµιλούν µαζί της σαν εξουσία προς εξουσία».

Είτε την περιµένει…
…από τον θεό είτε από κάποιον κοστουµαρισµένο κρατικό λειτουργό που ξύπνησε ένα πρωί µε καθυ στερηµένες τύψεις για τον ρόλο του σε έναν καταστροφικό πόλεµο ή σε ένα οικονοµικό σκάνδαλο, όποιος δηµοσιογράφος εναποθέτει όλες τις ελπίδες του στην αλήθεια εξ αποκαλύψεως, ποτέ δεν πατάει σε στέρεο έδαφος.