ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Oταν ανακοινώθηκε η διοικητική μεταρρύθμιση του «Καλλικράτη» πολλοί μίλησαν για επανάσταση. Η μείωση του κόστους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ο εξορθολογισμός της λειτουργίας της (σε αυτό, ασφαλώς, καθοριστικό ρόλο θα παίξει η αντικατάσταση των νομαρχιών από τις μεγάλες περιφέρειες) και η αποτελεσματικότητα στις δράσεις της ήταν ανέκαθεν στοίχημα για τις κυβερνήσεις που δεν θα πολιτεύονταν στενά, με γνώμονα αποκλειστικά το κομματικό συμφέρον. Αν πετύχει η μεταρρύθμιση αυτή, η πολιτική ζωή στην Ελλάδα δεν θα είναι πια όπως ήταν. Τα όσα καινοτόμα, ωστόσο, προβλέπει ο «Καλλικράτης» φαίνεται να μη συγκινούν τα κομματικά επιτελεία που προετοιμάζονται για τις εκλογές με την παλιά συνταγή. Αρχίζοντας από τις δημοσκοπήσεις, προσπαθούν να διαβλέψουν ποιες υποψηφιότητες, ειδικά για τις περιφέρειες, θα χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη ότι οι μηχανισμοί των κομμάτων αντέχουν- και θριαμβεύουν.

Κι έχουμε εδώ ένα παράδοξο. Από τη μια, μια μεταρρύθμιση που στοχεύει στην αλλαγή ενός αντιπαραγωγικού, δυσκίνητου, κομματικοποιημένου συστήματος. Από την άλλη, πρακτικές που τις υποκινεί το στενά νοούμενο συμφέρον των κομμάτων.

Κι όμως! Στις τοπικές κοινωνίες υπάρχουν άφθαρτα, δραστήρια, δυναμικά, επιτυχημένα στις δραστηριότητές τους στελέχη, με φιλοδοξίες και διάθεση για δουλειά, που σε πολλές περιπτώσεις συγκεντρώνουν την προτίμηση των συμπολιτών τους.

Πολύ συχνά, τα κομματικά όργανα παρακάμπτουν την ύπαρξη τέτοιων προσώπων. Επιμένουν να θεωρούν τις εκλογές ως στενή πράξη καταγραφής των δυνάμεών τους και επιβεβαίωσης της ισχύος τους. Επιλέγοντας με στενά κομματικά κριτήρια, κινδυνεύουν σε ορισμένες περιπτώσεις να επιβεβαιώσουν όσους μιλούν για δυσαρμονία κομμάτωνκοινωνίας.

Οι παλαιοκομματικές νοοτροπίες υπονοούν αγκυλώσεις και ξεπερασμένους δογματισμούς. Είναι καιρός να ξεπεραστούν.