[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μουσείο στο Χλεµούτσι

Χρόνια πολλά µετά που είχα διαβάσει την «Πριγκηπέσσα Ιζαµπώ» του Τερζάκη, είχα επισκεφτεί ένα από τα κάστρα της ιστορίας της, το πιο µεγάλο και εντυπωσιακό, το φράγκικο κάστρο Χλεµούτσι της Κυλλήνης. Τοίχοι πέτρινοι µισογκρεµισµένοι, ωραία θέα, σωροί αγκωνάρια, όπως όλα τα κάστρα στην Ελλάδα, καµία συντήρηση, καµία εξήγηση. Δεν ήλπιζα να το δω να επιδιορθώνεται και να ξαναβρίσκει λίγο από το αρχικό του σχέδιο, να αποκτά ξανά επάλξεις ας πούµε, κι ακόµα λιγότερο να στήνεται ένα µουσείο µέσα στις αίθουσές του.

Ωστόσο κάθε χρόνο επέστρεφα, κι όλο και λίγη δουλίτσα είχε γίνει, είχαν βρεθεί µαστόροι µετανάστες που δούλευαν την πέτρα, χρήµατα ευρωπαϊκά, και να που φέτος στήθηκε το πρώτο µουσείο µέσα σε κάστρο τέτοιου τύπου στην Ελλάδα, αν δεν κάνω λάθος.

Μουσείο της φράγκικης περιόδου στην Πελοπόννησο, µε τα λίγα ευρήµατα που µπόρεσαν να βρεθούν στα καταπλακωµένα ερείπια µιας ωραίας και δυνατής πόλης, της Γλαρέντζας, φραγκιστί Clarence, η οποία ακόµα βρίσκεται στον τίτλο του βρετανού διαδόχου αλλά πουθενά αλλού πια, και µε πολλές πληροφορίες για τα υπόλοιπα ερείπια της εποχής στην περιοχή και τη ζωή των ανθρώπων την εποχή εκείνη.

Και µόνο να συνειδητοποιείς ότι η Πελοπόννησος πήρε µέρος στη ζωή του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά τον εαυτό σου. Υπάρχουν µεγάλα κενά στις εικόνες που έχουµε για το παρελθόν του τόπου, από την αρχαιότητα, η οποία διαθέτει πολλούς χώρους και µουσεία και χαίρει εξαιρετικής εκτίµησης, µέχρι τη σηµερινή Ελλάδα που σβήνει συστηµατικά τα ίχνη της πιο πρόσφατης Ιστορίας. Ελπίζω του χρόνου να έχει πωλητήριο, κι ανάµεσα στα σουβενίρ να πουλά την «Πριγκηπέσσα Ιζαµπώ» και µερικά ακόµα φράγκικα µυθιστορήµατα του ελληνικού χώρου, που αν δεν έχουν ακόµα γραφτεί, θα αρχίσουν πυρετωδώς να γράφονται τώρα.