ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ

Η Γη των θαυμάτων είναι ένα καλοσχεδιασμένο βιβλίο, ευκολοδιάβαστο και, παρά τον πραγματολογικό φόρτο των πληροφοριών που αφορούν την αρχαιολογία και τη γεωλογία, είναι από εκείνα τα- δυσεύρετα πια- έξυπνα μυθιστορήματα που αφήνουν μια πνευματική ευφορία στον αναγνώστη ο οποίος θα ευχόταν να διάβαζε λίγες σελίδες παραπάνω.

Ο 78χρονος Μπάρι Ανσγουορθ, που στη δεκαετία του ΄60 δίδαξε Αγγλικά στην Αθήνα, στο 16ο μυθιστόρημά του επιλέγει να γράψει για άλλη μια φορά ένα βιβλίο εποχής. Εχει βουτήξει σε διαφορετικές χρονικές περιόδους με προτίμηση τη Μεσογειακή Ανατολή, ενώ στο Νησί του Πασχάλη (Νεφέλη) μετοίκησε συγγραφικά στη χώρα μας.

Με την Ιερή Πείνα (Νεφέ λη) μοιράστηκε το Βooker 1992.

Στη Γη των θαυμάτων ουδέποτε έχεις την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα «ιστορικό» μυθιστόρημα. Η γραφή του Ανσγουρθ είναι απαλλαγμένη από τον «ιστορικό εξωτισμό» και υιοθετεί την καβαφική ματιά απέναντι στην Ιστορία. Με το βλέμμα του σύγχρονου παρατηρητή δίνει έμφαση στους χαρακτήρες που δεν είναι σχηματικοί αλλά διατηρούν την προσωπική τους ανεξαρτησία και που γίνονται κατανοητοί μέσα από τα λεγόμενά τους και από τον τρόπο που οι ίδιοι παρουσιάζουν τον εαυτό τους. Ως δυτικός συγγραφέας αναπόφευκτα ευνοεί τους δυτικούς ήρωες αλλά δεν τους χαρίζεται και δεν μεροληπτεί εις βάρος των «ανατολικών». Στην πραγματικότητα δεν παίρνει θέση ούτε και στέλνει μήνυμα. Χτίζει σταδιακά μια ιστορία, οδηγώντας την σε ένα, κυριολεκτικά πυρπολημένο, φινάλε με καταληκτική λέξη, το όνομα μιας χώρας, ένα «Rosebud» που ο αναγνώστης μπορεί να μαντέψει από την αρχή του βιβλίου κι ας μην έχει αναφερθεί ποτέ όσο διαρκεί ο μυθιστορηματικός χρόνος. Το Ιράκ.