[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Δεσµώτες» της τεχνολογίας

Ντιιιν. Υπενθύµιση. «Νέο µήνυµα ηλεκτρονικού ταχυδροµείου». Οχι στο γραφείο.

Στο κινητό µου. Ηξερα. Το κινητό αυτό το είχα ανάγκη. Η συσκευή θα ήταν εργαλείο δουλειάς: µε φωτογραφική µηχανή και µικρόφωνο για ηχογραφήσεις, µε µεγάλη οθόνη και αρκετό αποθηκευτικό χώρο για τα βίντεό µου.

Και η σύνδεση στο Διαδίκτυο. Εργαλείο επίσης. Τα email µου, οι εφηµερίδες και τα µπλογκ που διαβάζω το πρωί, τα podcasts και 43.000 ραδιοφωνικοί σταθµοί από όλο τον πλανήτη – χρειάζοµαι 118 χρόνια για να συντονίζοµαι σε έναν κάθε µέρα – όλα σε απόσταση ενός αγγίγµατος. Και πρόσφατα: ebooks, δηµοσιογραφικές σηµειώσεις, GΡS και το Τwitter. Ο κόσµος, η παγκόσµια σοφία και οι «ζωές των άλλων»… στο χέρι µου. Το κρατάω στην παλάµη µου και πατάω «ανανέωση σελίδας» για να µάθω τα νεώτερα. Να µάθω περισσότερα. Η σελίδα φορτώνει. Φορτώνει. Φορτώνει και εµφανίζεται. Σε µεγέθυνση, πλήρη οθόνη, σµίκρυνση και όπως εγώ επιθυµώ. Ντιιιν. Νέο email! Βρίσκοµαι στο λεωφορείο, αλλά θα τσεκάρω και θα απαντήσω.

Επαγγελµατισµός, ετοιµότητα, συντοµία. Τέλεια. Και προγραµµατισµός, αµεσότητα, εκµετάλλευση του χαµένου χρόνου της µετακίνησης.

Ακόµα πιο τέλεια. Οµως δεν κοιτάζω πια έξω από το παράθυρο. Δεν βλέπω ποιος κάθησε δίπλα µου. Δεν ακούω τις τυχαίες συζητήσεις και τους ήχους της πόλης. Η χρηστικότητα έγινε ανάγκη. Και η ανάγκη σύντοµα συνήθεια. Ντιιιν και είναι επείγον. Θα απαντήσω, αλλά θα βγάλω τα ακουστικά. Θα βάλω το κινητό στην τσέπη και θα απολαύσω τη διαδροµή και τον µικρόκοσµο του λεωφορείου που µου έχει δώσει επανειληµµένα καλές ιδέες για ρεπορτάζ. Περισσότερες από ό,τι το Διαδίκτυο στο κινητό. Εποµένως, όχι άλλες πληροφορίες. Εστω και για λίγο. Είναι στο χέρι µου.