ΑΝΑΛΥΣΗ Ζητείται στρατηγική για τις τράπεζες και όχι μόνο

Ας αρχίσει το παιχνίδι. Μπορεί η κατάληξη της πρότασης της Τράπεζας Πειραιώς για εξαγορά της Αγροτικής Τράπεζας και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου να είναι άγνωστη προς το παρόν, αλλά είναι σίγουρο ότι θα τροφοδοτήσει εξελίξεις στον τραπεζικό κλάδο, που βράζει εδώ και καιρό, αντιμετωπίζοντας τη δυσκολότερη περίοδο της ζωής του.

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν εκτέθηκε τόσο όσο άλλα, ξένων χωρών, στα λεγόμενα τοξικά ομόλογα, αλλά υφίσταται τις συνέπειες της δημοσιονομικής και γενικότερης οικονομικής κρίσης της χώρας. Δεν βρίσκει δανεικά στη διατραπεζική αγορά, ενώ την ίδια ώρα βλέπει τις καταθέσεις του να κάνουν φτερά, κατευθυνόμενες σε τραπεζικούς παραδείσους και τους δανειολήπτες του να αδυνατούν, όλο και περισσότερο, να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους, λόγω ανεργίας, αναδουλειάς και άλλων τέτοιων παρενεργειών της κρίσης.

Ηρθε η ώρα λοιπόν για ανακατατάξεις, προκειμένου να επιβιώσει. Το λέει εδώ και καιρό ξεκάθαρα η κυβέρνηση, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και το ομολογούν ανεπισήμως και οι ίδιες οι τράπεζες.

Από εκεί και πέρα, όμως, έχει σημασία ποιες κινήσεις θα γίνουν στο πλαίσιο αυτού του παιχνιδιού.

Και κυρίως ποιες κινήσεις θα κάνει η ίδια η κυβέρνηση, σε ό,τι αφορά τα κρατικά πιστωτικά ιδρύματα. Προς το παρόν, δεν έχει ξεκαθαρίσει τη θέση της. Θέλει να ιδιωτικοποιήσει τον τραπεζικό τομέα και μέχρι ποίου σημείου; Αν ισχύει- όπως αφήνουν να διαρρεύσει τα στελέχη της- η δέσμευσή της ότι θέλει να διατηρήσει έναν κρατικό πυλώνα, πρέπει να το πει και δημόσια και να εξηγήσει επίσης και τι εννοεί με αυτό. Και αφού το ξεκαθαρίσει και ξέρουμε πλέον τι πουλάει και τι όχι, πρέπει να ακολουθήσει την τυπική διαδικασία που προβλέπεται για τις αποκρατικοποιήσεις, με διαφάνεια. Υποθέτουμε ότι τις επόμενες ημέρες όλα αυτά θα γίνουν σαφή.

Προηγούμενες κυβερνήσεις- και δικές της- είχαν πάρει θέση ακόμη και στο ζήτημα της ελληνικότητας ή μη του τραπεζικού συστήματος, ενθαρρύνοντας ή αποθαρρύνοντας αντίστοιχα και κινήσεις του ιδιωτικού τομέα.

Η κρίση, χωρίς αμφιβολία, θα είναι καταλύτης μεγάλων εξελίξεων στο επιχειρηματικό τοπίο. Δεν είναι μόνο οι τράπεζες που αλλάζουν χέρια. Σε όλους τους κλάδους κλείνουν επιχειρήσεις (συνήθως οι μικρότερες, αλλά και μεγάλες και ξένες, που αποχωρούν) και όσες επιβιώνουν αντιμετωπίζουν προβλήματα και αποτελούν εύκολο στόχο εξαγοράς, λόγω απομείωσης της αξίας τους. Το να διαμορφώσει η κυβέρνηση μια στρατηγική για όλα αυτά- ουσιαστικά για την ανάπτυξη και για τους κλάδους που θέλει να στηρίξει- δεν αποτελεί κρατικισμό. Αντίθετα, το να αφήσει τα πάντα να εξελιχθούν στην τύχη, με βάση τις δυνάμεις της κρίσης, δεν το θέλει ούτε το ΔΝΤ.