Ματιές Πρίγκηπος…

O μεγαλύτερος Τούρκος ποδοσφαιριστής ήταν Ελληνας. Το όνομά του, Λευτέρης Αντωνιάδης. «Λεφτέρ», τον φώναζαν οι Τούρκοι και τον αποθέωναν, όπου κι αν τον αντάμωναν: στην Πρίγκηπο, την Πόλη, τη Σμύρνη, την Αττάλεια.

Στα γήπεδα, με τη Φενέρ Μπαξέ, σπάγανε τα χέρια τους από το χειροκρότημα. Και ήταν ο πρώτος των πρώτων στην Εθνική ομάδα, την εποχή του Τζιχάτ και του Σουκρού.

Τον γνώρισα από κοντά. Ηρθε κάποτε στην Ελλάδα για να συναντήσει τον αδερφό του, που ήταν τσαγκάρης. Επαιξε κι ένα φεγγάρι, μεγάλος πια, στην ΑΕΚ. Το τσαγκαράδικο βρισκόταν Αχαρνών και Φιλιππίδου γωνία. Εκατό μέτρα από την «κοσμική ταβέρνα του Τζίμη του Χοντρού». Εκεί που «ιερουργούσε» κάθε νύχτα ο μέγας Τσιτσάνης. Μαζί με τη Νίνου.

Ο πατέρας μου ήταν επίσης τσαγκάρης.

Την τέχνη του την έμαθε στο Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, όπου έζησε έως τα 15 χρόνια του- μετά τον θάνατο των γονιών του στο Μιχαλίτσι της Προύσας. Στο ίδιο Ορφανοτροφείο μεγάλωσε και ο αδερφός του Λευτέρη. Εγιναν φίλοι με τον πατέρα μου. Και, για κάποιον καιρό, ο Αντωνιάδης πήρε τον πατέρα μου κάλφα στη δούλεψή του.

Για ένα τρύπιο μεροκάματο.

Το σπίτι μας ήταν στην οδό Φωκαίας. Εναν δρόμο που αρχίζει από την Αριστοτέλους κοντά στην πλατεία Βικτωρίας, κόβει κάθετα τη Φυλής και την Αχαρνών και τελειώνει στην Αλκιβιάδου. Εκατό μέτρα μας χώριζαν από τον «Τζίμη» και διακόσια από το τσαγκαράδικο του Αντωνιάδη. Οταν ήρθε ο Λευτέρης, το επισκεπτόμουν καθημερινώς. Και ο πατέρας μου, καρφώνοντας τακούνια ή κερώνοντας σπάγκο, έλεγε ιστορίες από την Πρίγκηπο και το Ορφανοτροφείο σ΄ εμένα κυρίως, αλλά και στο αφεντικό του που συγκινούνταν όποτε τις άκουγε.

Και τις συμπλήρωνε κιόλας.

Αυτή, χοντρικά, είναι η ζωή μου. Και η πατρίδα μου. Η Φωκαίας, ο Τσιτσάνης, ο Λευτέρης, η ΑΕΚ, οι φαλτσέτες, τα βάρδουλα, οι σόλες, οι ξυλόπροκες, οι τανάλιες, τα σφυριά, η πλατεία Βάθη όπου αγόραζα καρφάκια τενξ για τον πατέρα μου, το μαστέλο με το νερό για να μαλακώνουν τα πετσιά, η μυρωδιά του τσαγκαράδικου, μα προπάντων το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, που την πόρτα του διάβηκαν ένα σωρό φίλοι της οικογένειάς μου τσαγκάρηδες, ραφτάδες, μαραγκοί, ηλεκτρολόγοι και, ορισμένοι, «άνευ ειδικότητας»: εισπράκτορες στα λεωφορεία και γκαρσόνια.

Δεν αξιώθηκα έως τώρα να πάω στην Πρίγκηπο, στο Ορφανοτροφείο. Παρακαλούσα τον πατέρα μου να πάμε μαζί, αλλ΄ αρνιόταν επίμονα.

Κάτι, όμως, κατάφερα τελευταία: ο συνεργάτης μου ο Φ. Κιρκινέζος πήγε στην Πόλη για μια συναυλία, πέρασε στην Πρίγκηπο και μου ΄φερε από το Ορφανοτροφείο ένα βάζο γεμάτο χώμα.

Από την αυλή όπου έπαιζαν τα παιδιά- και ο πατέρας μου, φυσικά- και από το δάπεδο ενός κοιτώνα που είναι γυμνό, αφού φαγώθηκαν με τον καιρό οι τάβλες του πατώματος.

Τούτες τις ημέρες του ποδοσφαίρου διάβασα ότι το Ορφανοτροφείο, αυτό το ξύλινο αριστουργηματικό κτίριο με τους πέντε ορόφους, ξαναγύρισε στα χέρια του Οικουμενικού Πατριαρχείου ύστερα από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο Στρασβούργο. Από εκτενές ρεπορτάζ του φίλου Τάκη Καμπύλη, στην «Καθημερινή», έμαθα ότι την προσφυγή του Πατριαρχείου υποστήριξαν οι καθηγητές Νίκος Αλιβιζάτος και Ατάς Σακμάρ, ο λέκτορας Γιάννης Κτιστάκης κι ακόμη, ότι ο Χάρης Παμπούκης έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για την πορεία της.

Ωραία πράγματα. Και συγκίνηση για όλους εκείνους, όπως εγώ, που για διάφορους λόγους συνδέονται με την Πόλη, την Πρίγκηπο και το ξακουστό Ορφανοτροφείο της.