«Εισερχόταν σε μια σκοτεινή διανοητική δυσφορία…»

Γνωρίζοντας τις περγαμηνές του ΒίλαΜάτας και τη φήμη που τον συνοδεύει οφείλω να πω ότι ξεκίνησα να τον διαβάζω με ιδιαίτερη περιέργεια. Η ανάγνωση κατέληξε σε μια βασανιστική άσκηση ψυχραιμίας, η οποία επιβεβαίωσε, για μια ακόμη φορά, την άποψη πως το μυθιστόρημα, αυτή η συμπαθής τέχνη, οφείλει να γυρίσει πίσω για να ξαναβρεί τον δρόμο του αν δεν θέλει να αυτοαναλώνεται στην τέχνη τής κατά μόνας απόλαυσης, η οποία δεν αφορά κανέναν.

Μπορεί να φταίει και η μετάφραση, θα μου πείτε. Μπορεί. Γιατί τι να πρωτοαπολαύσεις όταν διαβάζεις μια φράση που λέει: «Εισερχόταν σε μια σκοτεινή διανοητική δυσφορία», ή μια άλλη που αποφαίνεται: «Οταν έληξε η αναμέτρηση για να δούμε ποιος ήξερε τα περισσότερα»; Το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως τα ελληνικά είναι μια δυστυχής γλώσσα, η οποία δεν διαθέτει τα απαραίτητα μέσα για να παράγει σημασίες.

Μετά βέβαια διαπιστώνεις πως «μια τεταμένη ενέργεια φαίνεται να βγαίνει μέρα-νύχτα από την πρεσβεία της Συρίας με κατεύθυνση προς το Ματινιόν» και κάπως ησυχάζεις αφού εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κλείσεις το βιβλίο και να τελειώνεις. Γιατί σκέψου να σε κατηγορήσουν κι εσένα πως «το ύφος σου είναι προκλητικό αλλά όχι εσκεμμένο»;