ΜΑΤΙΕΣ Η Εθνική μας

Παραιτήθηκε και έφυγε ο Ρεχάγκελ, αναλαμβάνει ο Σάντος, οι έλληνες διεθνείς θα βρίσκονται στα νησιά για μερικές βουτιές στη θάλασσα και οι φίλαθλοι θα εξακολουθούν να παρακολουθούν στην τηλεόραση τις ομάδες που άξιζαν να συνεχίσουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Εχοντας ξεχάσει, υποθέτω, τον αποκλεισμό της δικής μας Εθνικής, η οποία, χωρίς αμφιβολία, δεν είχε τα φόντα για κάτι περισσότερο από μια νίκη επί της Νιγηρίας. Που αγωνίσθηκε, σημειώνω, για μεγάλο χρονικό διάστημα με δέκα παίκτες.

Πρέπει να αντιληφθούμε, κάποτε, ποιο είναι ακριβώς το ποδοσφαιρικό μπόι μας.

Ποτέ δεν το μετρήσαμε σοβαρά και ψύχραιμα: η Εθνική Ελλάδας είναι μια μέτρια ομάδα. Πολύ μέτρια. Δεν είχε καμιά τύχη στο τελευταίο παιχνίδι της με την Αργεντινή. Μια ομαδάρα! Εμείς οι ίδιοι φουσκώσαμε τα πανιά μας. Πάλι καλά που καταφέραμε να βάλουμε δυο γκολ. Στη Βοστώνη, το ΄94, σε τρία ματς, δεν πετύχαμε κανένα! Ημασταν για κλάματα.

Κατακτήσαμε, θα μου πείτε, το Ευρωπαϊκό του 2004. Ηταν άλλη ομάδα, όμως, και άλλη διοργάνωση εκείνη. Για θυμηθείτε:

Ζαγοράκης, Τσιάρτας, Δέλλας, Μπασινάς, Νικολαΐδης, Νικοπολίδης, Χαριστέας στις φόρμες του, Κατσουράνης και Καραγκούνης φρέσκοι, με μάτι που γυάλιζε. Τι σχέση έχουν αυτά τα «θηρία» με τους σημερινούς άσους; Ποιος θα καθοδηγούσε- Ζαγοράκης- τους άλλους ποδοσφαιριστές μέσα στο παιχνίδι; Ποιος θα έδινε μια πάσα, όπως ο Τσιάρτας, για γκολ;

Ο Ρεχάγκελ. Νιώθω ένα συναισθηματικό «τσίμπημα» τώρα που δεν είναι πια προπονητής της Εθνικής μας. Δεν ήταν μεγάλος τεχνικός. Βοήθησε, όμως, πολύ στο να πετύχουμε το θαύμα το 2004. Σωστές επιλογές, ομοιογένεια, δυνατά μετόπισθεν, πειθαρχία, γερμανικό πείσμα. Και τύχη βουνό! (οι Τσέχοι μάς είχαν τσακίσει, αλλά χάσανε!). Μετά το θαύμα ωστόσο, ήρθε η παρακμή. Λάθη, ήττες, γκρίνια. Φυσιολογικά πράγματα, όταν αποχωρούν τα «θηρία» και αντικαθίστανται από παίκτες περιορισμένου βεληνεκούς. Το ποδόσφαιρο παίζεται από ποδοσφαιριστές. Βοηθάνε πολύ και οι προπονητές, αν είναι προικισμένοι. Αλλά χωρίς ικανούς παίκτες, δύσκολα τα καταφέρνουν.

Μερικές φορές συμβαίνει και το αντίθετο. Αλλά πρόκειται για την εκκωφαντική εξαίρεση. Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, μέτριος προπονητής, μηδέν αποτέλεσμα. Ενα παράδειγμα: ο σημαντικότερος έλληνας ποδοσφαιριστής όλων των εποχών ήταν ο Κλεάνθης Μαρόπουλος. Οταν κρέμασε τα παπούτσια του, έγινε «εκλέκτορας» της Εθνικής (του άρεσε η λέξη «σελεξιονέρ»!).

Είχε στη διάθεσή του παικταράδες, όπως ο Σιδέρης, ο Δομάζος, ο Νεστορίδης κ.ά.

Το «γλυκό», όμως, δεν έδεσε. Στα περισσότερα παιχνίδια τρώγαμε… εφτά γκολ!

Σ΄ αυτό το Παγκόσμιο, ο Ρεχάγκελ παραδόθηκε άνευ όρων από το πρώτο παιχνίδι. Εφτιαξε μια ενδεκάδα «στο γόνατο», υποκύπτοντας και στις εμμονές του (Χαριστέας κ.ά.). Χρησιμοποίησε παίκτες, που ούτε στις ομάδες τους δεν αγωνίζονταν. Δεν έβλεπε γύρω του; Δεν είχε πληροφορίες;

Βάδιζε χωρίς σχέδιο, με τον αέρα του 2004; Μα κι εγώ ήμουν κάποτε στρατηγός και τώρα είμαι τυφεκιοφόρος (του εχθρού, που έλεγε ο Μάριος Χάκκας…).

Εν πάση περιπτώσει, Μουντιάλ τέλος για μας. Ας αρχίσει σύντομα ο Σάντος τη δουλειά. Είναι καλός προπονητής. Και μετρημένος άνθρωπος. Και θα ζει, υποθέτω, στην Ελλάδα. Δεν θα παρακολουθεί τους έλληνες ποδοσφαιριστές από βίντεο και…τηλεγραφήματα!