[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Θέλω διακοπές σε άλλον… πλανήτη

7 Ιουλίου 2009: Οι διακοπές είχαν αποφασιστεί. Τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια είχαν εκδοθεί. Η κράτηση για το δίκλινο δωµάτιο του ξενοδοχείου είχε γίνει. Τα µαγιό, τα παρεό, τα αντηλιακά, οι οµπρέλες και οι πετσέτες θαλάσσης είχαν ήδη αγοραστεί. Ολα ήταν έτοιµα για την καλοκαιρινή απόδραση.

7 Ιουλίου 2010: Θα πάµε διακοπές; Κι αν ναι, πού; Και πόσες µέρες; Μήπως αν φύγουµε θα χαλάσουµε πολλά χρήµατα; Μήπως να βρούµε κάτι πολύ οικονοµικό; Τη λύση του κάµπινγκ, για παράδειγµα; Μήπως η Αθήνα είναι «κούκλα» τον Αύγουστο κι απλά δεν το ξέρουµε και θα πρέπει να το ανακαλύψουµε φέτος; Τίποτα λοιπόν δεν είναι έτοιµο για την καλοκαιρινή απόδραση.

Κι όµως, φέτος η ανάγκη για διακοπές είναι µεγαλύτερη από ποτέ. Οχι για πέντε ή δέκα µέρες, αλλά έναν µήνα ή και περισσότερο. Να βρεθούµε κάπου µακριά, αποµακρυσµένα, σε µια περιοχή που να φαντάζει ονειρική: κάπου που να µην πιάνει το κινητό για να µη δεχόµαστε κλήσεις από εκείνους που αγχωτικά µας ζητούν να καταβάλουµε τη δόση του δανείου και να µη λαµβάνουµε µηνύµατα από αποστολείς που µας υπενθυµίζουν πως έχουµε καθυστερήσει την πληρωµή του λογαριασµού. Κάπου που να µην έχουµε πρόσβαση σε Ιντερνετ, τηλεόραση ή ραδιόφωνο για να µην ακούµε τα νέα σχέδια για περικοπές µισθών, αυξήσεις στις τιµές των προϊόντων ή το ενδεχόµενο η σύνταξη για µας να είναι πλέον ουτοπία. Κάπου που να µπορούµε να κινούµαστε µόνο µε τα πόδια ή το ποδήλατο, γιατί η βενζίνη έχει φτάσει στον… Θεό. Κάπου που να µη µας απασχολεί αν θα πάρουµε απόδειξη από το περίπτερο ακόµη και για το µπουκαλάκι το νερό.

Κάπου που απλά να µη µας απασχολεί τίποτα.

Και τώρα που το σκέφτοµαι, γιατί να µείνουµε µόνο έναν µήνα;