Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα

«Αγάπη µου, σου έκλεψα το µακιγιάζ»
Φοίβη

Με αφορµή τις ηµέρες των «µετάλλων» που διανύσαµε και τα Rockwave (που µόνον ροκ δεν είναι…) που επέρχονται, κάποιοι κάθησαν και έδωσαν ορισµούς… παραµυθιού στα µέταλ:

«Ηeavy Μetal: Ο Πρωταγωνιστής καταφθάνει πάνω σε µία Χάρλεϊ, σκοτώνει τον δράκο, πίνει µερικές µπίρες και βιάζει την πριγκίπισσα.

Grind Μetal: Ο Πρωταγωνιστής καταφθάνει, ουρλιάζει κάτι ακατανόητο για δύο λεπτά και φεύγει…

Εpic Μetal: Ο Πρωταγωνιστής καταφθάνει καβάλα σε έναν Μονόκερο, αποφεύγει τον δράκο, σώζει την πριγκίπισσα και κάνουν έρωτα σε ένα µαγικό δάσος.

Τhrash Μetal: Ο Πρωταγωνιστής καταφθάνει, σκοτώνει τον δράκο και βιάζει την πριγκίπισσα. Απλά και γρήγορα.

Death Μetal: Ο Πρωταγωνιστής καταφθάνει, σκοτώνει τον δράκο, βιάζει την πριγκίπισσα, τη σκοτώνει και φεύγει.

Ρrogressive Μetal: Ο Πρωταγωνιστής αφού παίζει ένα απίστευτο σόλο 26 λεπτών που κάνει τον δράκο να αυτοκτονήσει από βαρεµάρα, πάει στην πριγκίπισσα, αλλάζει όργανο και της παίζει ακόµα ένα τεχνικό σόλο. Εκείνη αποδρά και ψάχνει τον Ηeavy Μetal πρωταγωνιστή.

Glam Μetal: Ο Πρωταγωνιστής καταφθάνει, ο δράκος γελάει µαζί του και τον αφήνει, ενώ εκείνος κλέβει το µακιγιάζ της πριγκίπισσας και προσπαθεί να βάψει το κάστρο µε ένα πανέµορφο λιλά χρώµα…».


Και θα κάααααθεσαι…

Αξιότιµη κ. Αθηναίου µου Νέα και συµπαθής φοιτήτρια βρέθηκε µε – τι άλλο; – πολιτικό µέσο στα 25 της ελεγκτής στο τραµ. Μία ώρα ελέγχει, επτά κάααθεται. Σε φαστφουντάδικο. Μέχρι να περάσει το ωράριο, µαθαίνω, να χτυπήσει κάρτα και να φύγει. Οταν δε είναι «πολύ βαριά», δίνει την κάρτα της και την χτυπάνε άλλοι.

Ζωή κι αυτή… Η εν λόγω θέλει – ως φοιτήτρια ξένης φιλολογίας – να «τρυπώσει» στα κεντρικά της Τραµ Α.Ε. Για να έχει γραφείο κι έτσι να αποκτήσει υπόσταση διότι – άτιµη κοινωνία – δεν είναι ζωή αυτή που κάνει τώρα, δηλαδή να εργάζεται, λέµε τώρα, µία ώρα την ηµέρα και τις υπόλοιπες επτά να λουφάρει κοντολογίς.

Αλλά και πάλι, επειδή κι οι τοίχοι έχουν αυτιά, παραπονιέται ότι αν πάει τελικώς σε γραφείο, δεν θα µπορεί να λουφάρει, θα έχει ωράριο 9-5 και «πού να φεύγω κάθε µέρα 5», σου λέει. Τι βάσανο κι αυτό; Να πρέπει να δουλεύει, ως οφείλει, να πληρώνεται (1.200 ευρώ µηνιαίως), να έχει επιδόµατα, δώρα, άδειες; Κακώς, κάκιστα. Το κακώς κάκιστα πάει στο «να πρέπει να δουλεύει» ως βασική προϋπόθεση για όλα τα επόµενα, κατά τη δική της αντίληψη.

Αυτή η αντίληψη δεν παλεύεται, φαίνεται, µε τίποτα. Τι κι αν πάνε οι της κυβερνήσεως τον ΦΠΑ στο 99%, τι κι αν κόψουν ολοσχερώς αποζηµιώσεις ή συντάξεις, τι κι αν βάλουν ΛΑΦΚΑ 85%, τι κι αν συγχωνεύσουν τα τρία ασφαλιστικά ταµεία σε ένα, τι κι αν εντέλει νοικοκυρέψουν τη χώρα. Με λίγα λόγια, ό,τι κι αν κάνουν, τη διαβρωµένη αντίληψη δύσκολα θα την αλλάξουν. Τι µέτρα έχουν να προτείνουν; Γιατί εκεί είναι νοµίζω το κύριο µέτωπο. Κι όχι στα νούµερα. Το τραγικότερο όλων είναι ότι αυτή η νοοτροπία εκφράζεται από νέο ηλικιακά συµπολίτη µας.

Και θεωρήστε το δεδοµένο πως δεν είναι ένας µόνον.

Εντέλει, αν δεν αναπτυχθούν µηχανισµοί που να στέλνουν τους κηφήνες σπίτι τους και να δίνεται εργασία σε εκείνους που έχουν όρεξη, η λαµογιά θα ζει και θα βασιλεύει. Υπ’ αυτή την έννοια, έχουµε ήδη πτωχεύσει…

Με τιµή, Ευθύµιος Χιόνης, Φιλοθέη Εδώ, αγαπητέ Ευθύµιε, παρέλυσε επί µέρες ολόκληρες όλο το Λεκανοπέδιο επειδή κάποιοι «εργαζόµενοι» του Μετρό, εφάµιλλοι της κυρίας που αναφέρετε, δεν θέλουν να πειραχτούν οι σκανδαλώδεις, προεκλογικές συµβάσεις τους, που έγιναν µε βάση βιογραφικά τα οποία στάλθηκαν από το ίδιο φαξ του πρώην ΠΕΧΩΔΕ (για τα ψηφουλάκια…)! Πιστεύετε πως θα τους κάνει κανείς ζάφτι; Θα έπρεπε να απολύσουν τους µισούς δηµόσιους υπαλλήλους που ζουν εις βάρος ολόκληρου λαού. Εκεί να δείτε µείωση του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος. Γιατί το έλλειµµα δεν το έκαναν οι εργαζόµενοι πολίτες, οι φορολογούµενοι, ούτε οι του ιδιωτικού τοµέα που στο τέλος µε τα µέτρα αυτά θα φτάσουν οι µισοί να είναι απολυµένοι. Οι κηφήνες του Δηµοσίου – όλες αυτές που ασχολούνται µε τα νύχια τους και βαριούνται να εξυπηρετήσουν οποιονδήποτε, στις Εφορίες ας πούµε, το έκαναν. Κι αντί να την πληρώνουν αυτοί, την πληρώνουν οι σκληρά εργαζόµενοι, που παίρνουν κι ένα ξεροκόµµατο για µισθό (αντίθετα µε τους «λιµενεργάτες» απεργούς, ας πούµε, που παίρνουν 12.000 ευρώ τον µήνα – παγκόσµια πρωτοτυπία! – και διώχνουν αναίσχυντα τον τουρισµό). Αλλά ποιος τολµάει να τους απολύσει όλους αυτούς;

Χρειάζονται κοχόνες ντελ τόρο…


Αποχαύνωσέ µε, µάνα µ”

Αγαπητή Φοίβη µου, Απορώ: Ολο αυτό το ύφος το µπλαζέ, το χαδιάρικο να το πω, το ξιπασµένο να το πω που πλασάρει η τηλεοπτικιά κυρα-Ευγενία πιστεύει πως της δίνει στυλ;

Ρίτα Αµπατζόγλου Σερσέ λα… τηλεοπτική αποχαύνωση, αγαπητή Ρίτα. Ισως και τη γενικότερη βαρεµάρα από τη ζωή της.