Φαινόμενα

Εγκλωβισµός στην τροµολαγνεία
, Της Πόπης Διαµαντάκου , diaman@dolnet.gr

«Στο εκτελεστικό απόσπασµα στήνει η κυβέρνηση τους εργαζοµένους…» ακούσαµε να λέει νεαρή ρεπόρτερ και, µέχρι να συµπληρώσει τη φράση της «µε το ασφαλιστικό νοµοσχέδιο», µας είχε κοπεί η ανάσα
Η αλήθεια είναι, και για να µην αδικούµε τη ρεπόρτερ, δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να συντονίζεται µε ένα κλίµα συστηµατικής εκµετάλλευσης των πιο άγριων φόβων των εργαζοµένων από τους τροµολάγνους, κιτρινιστές της τηλε-ενηµέρωσης, οι οποίοι αρχίζουν από νωρίς το πρωί να κόβουν τη χολή στο φιλοθέαµον.

«Αποκάλυψη στις 8» έγραφε στην οθόνη του Γιώργου Αυτιά χθες το πρωί, προετοιµάζοντας το κοινό του για καινούργια λαχτάρα.

Οταν ήρθε η ώρα της υποτιθέµενης τροµερής και ολοκαίνουργιας είδησης που αφορούσε πάλι µείωση σύνταξης, ήταν στο πάνελ ο εργατολόγος Μητρόπουλος που αυθορµήτως αντέδρασε, λέγοντας ότι δεν πρόκειται για καινούργια µείωση. Αυτό το ψυχολογικό παιχνίδι, όµως, που προκαλεί πανικό και µούδιασµα στους πιο ευάλωτους και αφελείς, παίζεται εδώ και καιρό µε στόχο φυσικά την τηλεθέαση και το ίµατζ ενός παρουσιαστή που θέλει να παρουσιάζει εαυτόν ως προστάτη του λαού. Προς το παρόν απλώς τον τροµοκρατεί.

«Δεκαπέντε χρόνια τρώνε στο κεφάλι οι γυναίκες», έγραφε στην οθόνη της εκποµπής του πριν από µερικές ηµέρες. Ναι, είναι αλήθεια ότι οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο µε το Ασφαλιστικό και δεν υπάρχει κανείς που να µην πει ότι τα µέτρα είναι σκληρά και αµφιβόλου αποτελέσµατος, αλλά η αντιµετώπισή τους σαν πυρηνικός όλεθρος καταργεί και την τελευταία πιθανότητα αντίδρασης, λαϊκών αγώνων, διεκδίκησης καλύτερων όρων σήµερα, αύριο, τη στιγµή που θα κρίνει ένας λαός µε πολιτική σκέψη και κριτήρια.

Αντιθέτως, διαλύεται κάθε δυνατότητα πολιτικής αντίδρασης όταν οι πολίτες είναι διαλυµένοι ψυχολογικά, µε τον τρόµο να ‘χει παραλύσει κάθε ικµάδα διεκδίκησης, έτοιµους να… πάνε στο εκτελεστικό απόσπασµα, που σηµαίνει ότι η ετυµηγορία έχει βγει, η έφεση έχει απορριφθεί, ο ανώτατος άρχων αρνήθηκε να δώσει χάρη και δεν µένει παρά να κάνουν την προσευχή τους και να περιµένουν τη σφαίρα. Ελεος!

Οσο δύσκολη, αµφίρροπη και σκληρή κι αν είναι η εποχή για τους πολίτες των σύγχρονων δηµοκρατιών, όσο και αν το πεδίο της οικονοµίας µοιάζει να ξεπερνά πλέον τις παλιές µεθόδους κατανόησης και πάλης για ένα καλύτερο αύριο, ακριβώς αυτό είναι και η πρόκληση. Τους µόνους που υπηρετεί ο εγκλωβισµός στον τρόµο και την αδυναµία είναι τους µηχανισµούς της συντήρησης. Και το είδος της τροµολαγνικής τηλεόρασης είναι εις εξ αυτών.


Αναιµική πρεµιέρα

Το σκηνικό σε παλ-µπεµπέ, ξεθωριασµένους χρωµατισµούς, µε την επίσης µπεµπέ φωνή της παρουσιάστριας Ράνιας Θρασκιά να το συµπληρώνει, η εκποµπή «Εlatte» δηµιουργεί µάλλον σύγχυση στο φιλοθέαµον για το τι ακριβώς είναι.

Η ιδέα του καναλιού φάνηκε ενδιαφέρουσα, να ενεργοποιήσει µια παρουσιάστρια που έχει µείνει για λίγο καιρό µακριά από την τηλεόραση και η οποία έχει υπηρετήσει από πρωινάδικο – σε δεύτερο ρόλο – µέχρι απογευµατινό κοινωνικοψυχολογικό ριάλιτι. Μόνο που την εγκατέστησε σε µια ζώνη στην οποία τα µεν προηγούµενα καλοκαίρια είχαν σφραγίσει µε ιδιαίτερο δυναµισµό οι Καραµεροχαριτάτοι, οι οποίοι και συνέχισαν µε εκποµπή παρόµοιου περιεχοµένου (infotainment) να καλλιεργούν τη συνήθεια του φιλοθεάµονος, ενώ όλο τον υπόλοιπο χρόνο την έχει σφραγίσει το φασαριόζικο στυλ του Παπαδάκη.

Μια σούπα είναι έτσι κι αλλιώς το infotainment, αλλά ακόµη κι αυτό χρειαζόταν προσαρµογή στο ύφος της νέας παρουσιάστριας: υπερβολικά ήπιο, µε φωνή που δεν τη βοηθάει (λεπτή, που όταν ανεβαίνουν οι τόνοι γίνεται τσιριχτή και όταν πέφτουν θυµίζει τις φωνούλες παιδικών καρτούν), ακατάλληλη ιδίως για την παρουσίαση θεµάτων πολύπλοκων και ευαίσθητων, που δεν είχαν έτσι κι αλλιώς κανέναν λόγο να ενταχθούν σε µια τέτοια πασπαρτού εκποµπή, όπως το Ασφαλιστικό. Ηταν και η χειρότερη στιγµή της. Η άγνοια δεν είναι κακό, το τσαλαβούτηµα είναι.

Δυστυχώς κινδυνεύει να καεί από την εµφανή προχειρότητα µιας παραγωγής που δεν έχει υπολογίσει το ύφος και το στυλ της παρουσιάστριας. Ο καθένας έχει την προσωπικότητά του, δεν µπορεί να υπηρετήσει όλα τα είδη. Γι’ αυτό και συχνά άφηνε επιφωνήµατα ή έκανε σχόλια µε το ανάλογο νάζι «αχ, τι ωραία που είναι η Θεσσαλονίκηηηη!», µιας αυθεντικής ξανθιάς πρωινατζούς. Και µπορεί η καλοκαιρινή ατµόσφαιρα να µπερδεύει τους στόχους, το κοινό απέναντι, όµως, παραµένει σε δύσκολη φάση. Οσο κι αν η ψυχαγωγία του είναι πολύτιµη, νανουριστικά, µυοχαλαρωτικά προγράµµατα οµαδικής αφασίας τα ‘χει ήδη απορρίψει.