[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Βουνά και δάση νυν και αεί

Κ αθώς αφήνει πίσω τον σεµνό Σταθµό Λαρίσης το τρένο για τον Βορρά, ψιθυρίζει, έλα να σου δείξω την αλήθεια. Υπόσχεση που τηρεί, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν χρειάζεται παρά µια γραµµή για να περάσει, δεν καταστρέφει γύρω του το τοπίο, όπως το αυτοκίνητο. Τρυπώνει, χώνεται, δεν αλλοιώνει τα πάντα, κι από το παράθυρο ο ταξιδιώτης είναι σα να διεισδύει σε κόσµους που δεν τον υποπτεύονται. Πρώτα περνά από τις φτωχογειτονιές της Αθήνας, ατάκτως ερριµµένες ένθεν κακείθεν της γραµµής, κι ύστερα από κάτι σαν καινούργιο κόσµο που βρίσκεται υπό διαµόρφωση, έναν κόσµο από βίλες στις υπώρειες πρώην ορέων και πρώην δασών. Δεν µπορώ να ονοµάσω τα µέρη αυτά, δεν τα ξέρω, δεν τα αναγνωρίζω. Τα θαυµάζω ωστόσο, κάθε κατοικία και πύργος, πολύ χρήµα έχει πέσει εδώ, πολλοί άνθρωποι πλούτισαν, κι αυτό κάποιο καλό πράγµα θα βγάλει στο µέλλον, δεν γίνεται. Τόσοι πολλοί µε τόσο ανεβασµένο βιοτικό επίπεδο, θα έχουν απαιτήσεις για γενικότερη άνοδο. Αν και τα σπίτια µοιάζουν φυτεµένα στο πουθενά, κάποια στιγµή θα χρειαστεί οι ένοικοί τους να βγουν και παραέξω. Θα νιώσουν την ανάγκη για δρόµους και πλατείες και πεζοδρόµια, κι ίσως προλάβουν να τα κάνουν, όχι σαν άλλους που δεν πρόλαβαν. Είναι πολύ εξελιγµένες αυτές οι κατοικίες, δεν θα συµβιβαστούν εύκολα οι ένοικοί τους µε δεύτερης ποιότητας περιβάλλον. Δεν φαντάζοµαι ότι θα δεχτούν να ζουν στο ωραίο τους σπίτι, αφήνοντας έξω την υπόλοιπη χώρα, αν και τώρα δέχτηκαν να αποικίσουν ένα τοπίο πολύ ασυνάρτητο, καµένες πλαγιές, χωµατόδροµους, ένα παρελθόν φύσης που διώκεται και υποχωρεί σιωπηλά.

Λίγο αργότερα το τρένο συναντά επιτέλους φύση αληθινή, κορφές, δέντρα, βουνά και δάση, που δεν είναι πρώην, παραµένουν νυν και αεί.